Op 2 januari leek onze cavia Kruimel weer minder te gaan eten, dus ging ik nog dezelfde dag met haar naar de dierenarts. Twee maanden geleden had ze dit ook al ook gehad en toen bleek ze een haak aan haar kiezen te hebben die in haar tong een wondje had veroorzaakt. Nu werden ook haar tanden geslepen, maar helaas ging ze niet beter eten. We startten met de pijnmedicatie die we nog in huis hadden van de vorige keer tandenslijpen. De volgende dag ging ik weer terug naar de dierenarts. Ze kreeg een injectie voor haar darmen en ik leerde hoe ik haar moest dwangvoeren. Dit moest om de 3/4 uur en dan 2/3 milliliter. Dit leerde ik thuis weer aan mijn vriend. Maandagochtend ging ik weer terug naar de dierenarts. Weer kreeg ze een injectie voor haar darmen en ik kreeg dit nu ook mee als medicatie voor thuis. De dierenarts was nog steeds hoopvol dat Kruimel weer zelf zou gaan eten. De hoeveelheid dwangvoeren moesten we ophogen naar 5 ml per keer. Het voelde net of we weer een baby in huis hadden die om de 3/4 uur gevoerd moest worden. Ook als ik ’s nachts wakker werd, ging ik eruit om haar voeding te geven. Na dit een week gedaan te hebben, had ik weer een telefonisch consult met de dierenarts. Zij wilde Kruimel toch nog niet opgeven, dus werd er nog krachtvoer aan het dwangvoer toegevoegd. Ook dit had niet het gewenste effect, dus op 22 januari hebben we haar in laten slapen bij de dierenarts. Het was heel verdrietig om daarbij aanwezig te zijn. Onze Kruimel was drie jaar oud. Haar zusje Roos hadden we vorig jaar al in laten slapen.
Cavia’s zijn kuddedieren, dus startten we de zoektocht naar een maatje.
