Auteur: Simone

Na mijn “echte ” verjaardag op woensdag gevierd te hebben, volgden nog een aantal gezellige verjaardagsdagen. Op donderdag kwam mijn schoonmoeder en ik kreeg een puzzel met geld, waarvan ik een zwarte handtas met lichte binnenkant wil kopen. Ik heb er nu eentje met een zwarte binnenkant, maar kan er daardoor nooit iets in vinden.

Zaterdagmiddag kwam mijn vriendin met haar gezin met een supergaaf cadeau. Een magneetbord dat haar vriend speciaal voor mij gemaakt had. Ik had zelf het motief gekozen en gevraagd om deze voor mij te maken. We hadden een prijs afgesproken, maar wat een verrassing dat ik deze cadeau kreeg. Ik had kniepertjes gebakken ipv taart, want mijn vriendin was erg benieuwd hoe deze smaakten. Ze smulden ervan met slagroom en chocola, erg leuk!

Zondagochtend kwam mijn broertje met zijn gezin en ook van hen kreeg ik geld om zelf te besteden. Ik wil nog een ketting en een nieuw bookchoice abonnement, dus dat kwam goed uit.

Maandagmiddag ging ik bij mijn oma langs om ook daar een stukje taart te brengen en thee te drinken. Zo was de zelfgemaakte appeltaart van mijn moeder precies op. Zo lief dat zij deze voor ons melkvrij en glutenvrij gemaakt had.

Zaterdagmiddag was mijn laatste verjaardagsafspraak met mijn zus en haar gezin. Mijn neefje was hetzelfde weekend jarig als ik, dus nu combineerden we onze feestjes. Ik kreeg nog een heerlijk plaid voor op de bank. Wat was ik heerlijk verwend alle dagen met cadeaus en taart.

Misschien denken sommige lezers; hoe kunnen nu al deze afspraken in coronatijd? Wij hebben ipv 1 volwassene, 1 gezin (=2 volwassenen) aangehouden. Hier voelden wij ons goed bij. Ook was iedereen half januari nog getest vanwege het onderzoek naar de Britse variant in Lansingerland. De uitslag van het onderzoek was, dat de Britse variant niet geleid heeft tot een toename van het aantal besmettingen.

Ik ontving een berichtje van mijn laatste werkgever met mijn verjaardag. Heel attent dat ze daaraan dacht. Ze had zelf ook wat nieuwtjes, dus vroeg ze wanneer ik tijd had om telefonisch bij te kletsen. Ik vertelde haar dat het goed met mij ging en dat ik weer na aan het denken was of ik weer wilde gaan werken. Dit had ze al in mijn blog gelezen en polste mij hoe ik erover dacht weer wat voor de apotheek te gaan doen. Ik stond hier wel positief tegenover, maar vanwege het Corona virus zag ik in haar huidige apotheek geen mogelijkheid om goed afstand te houden tot de andere medewerkers. Ze vertelde mij dat ze werkzaamheden uitvoerde in een nieuwe, grotere apotheek en dat hier een aparte werkplek voor mij aanwezig is. Ze had zelfs al een eerste project bedacht. We spraken af dat ik woensdag naar mijn oude werkplek zou komen voor het uitnodigen van de klanten voor het jaarlijkse klanttevredenheidsonderzoek. In de tussentijd kon ik nadenken over haar voorstel. Ik was wat overrompeld en enthousiast tegelijk.

Gisteravond hadden we de slingers al opgehangen en had ik voor vanavond de glutenvrije tiramisu al gemaakt. Ons dochtertje was om 6.00 uur al wakker. Normaal gesproken doen we het licht pas aan om 7.00 uur, maar nu wilde ik het feestje laten beginnen met z’n allen in het grote bed. Wat een gezelligheid en een hele stapel met cadeaus. Twee mooie knutsels van ons dochtertje; eentje gemaakt met oma en de andere bij de kinderopvang. Een bh van Marlies Dekkers, 2 puzzels en een puzzel en geld van mijn schoonzus, zwager en neefje.

Na het ontbijt gingen we taart ophalen. Om 10.00 uur zouden mijn ouders komen en om 9.30 begon het rare gevoel van een corona-verjaardag pas. We hoefden niets klaar te zetten, want twee personen zijn gemakkelijk te voorzien van hapjes en drankjes. Van mijn ouders kreeg ik een ketting en een Vichy verzorgingspakket. De ochtend vloog voorbij en mijn ouders namen ons dochtertje mee, zodat ik kon slapen en mijn vriend werken.

Toen ik net wakker was, ging de deurbel. Er stond een vriendin met een bos bloemen aan de deur. Ik vroeg haar even binnen, want ik had haar een tijdje niet gezien. Wat een leuke verrassing. Na kort gekletst te hebben, ging ze er weer vandoor. Even later stond mijn tante voor de deur om een kaart af te geven. Super leuk, al die spontane acties. Ook werden er zes kaarten bezorgd en zondag was ik al verrast met een puzzel van Dombo die bezorgd werd. Er was geen afzender vermeld, maar ik wist toch te verzinnen van wie hij afkomstig was.

Aan het eind van de middag kwamen mijn ouders en dochtertje weer terug. Mijn vriend had lasagna gemaakt waar we veel van aten, maar toch ook een plekje bewaarden voor de tiramisu. Het eten was erg lekker, al hadden we zoveel gemaakt dat we er nog een keer van konden eten. Ik was best nog fit, dus na het naar bed brengen van ons dochtertje, hadden we nog tijd voor een potje klaverjassen. Dat was lang geleden dat we gekaart hadden. Mijn moeder en ik wonnen. Hierna gingen mijn ouders naar huis. Ik bedankte ze voor de gezelligheid en vertelde dat ik een hele leuke dag gehad had.

Mijn zus appte het linkje van de film Casanova’s met de vraag of we deze een keertje zouden kijken. Dat leek me een leuk idee en we spraken af voor zaterdag 23 januari. De invoering van de avondklok zorgde ervoor dat deze datum niet meer kon, dus vervroegde we onze date een avond.

Toen ze er was, moest ik de Pathé-app nog installeren en tegoed op mijn account zetten. Dit was zo gebeurd en we gingen op in de film. Halverwege hielden we een pauze en zaten we een hele tijd te kletsen. Hierna de film weer aangezet, want ook al was het verhaal erg voorspelbaar, het was wel leuk. Daarna beoordeelden we een aantal andere films of er nog wat bij zat voor een herhalingsavond. We vonden nog een leuke Nederlandse film, al moeten we wel wachten tot de avondklok er niet meer is. Lijkt me heerlijk nog zo’n ontspannen zussenavond.

Afgelopen donderdag was mijn vriend met ons dochtertje en haar loopfiets naar buiten gegaan. Toen ik wakker was, stonden er Whatsapp video’s op mij te wachten, waarbij ons dochtertje met haar voetjes omhoog een tunneltje naar beneden gaat. Wat stoer van haar, maar tegelijkertijd vind ik het ook eng want ze gaat erg hard. Ook heel knap dat ze zo’n goede balans heeft. Ik dacht gelijk aan het volgende: zonder zijwieltjes leren fietsen. Dit had ik in oktober al geprobeerd, maar toen hing ze nog veel te veel opzij.

Zaterdagochtend waren we al vroeg buiten. Ik had de zijwieltjes van de fiets gehaald, zodat we er goed naast konden lopen. Ook had ons dochtertje een speciaal vestje aan met een handvat achterop, zodat we haar makkelijk konden helpen. We begonnen in onze straat. De balans was gelijk goed, maar ze slingerde nog erg. We gingen naar een rustig fietspad en hier durfde ik haar los te laten. Dit lukte best goed onder de voortdurende aanmoediging dat ze moest blijven fietsen en voor zich moest kijken. Gelukkig deed ze goed haar voeten op de grond om te stoppen, waardoor ze niet viel.

We waren klaar voor het volgende rondje. Eerst startte mijn vriend, want ik had wat moeite met het gebukte lopen. Toch wilde mijn dochtertje liever met mij, dus vooruit. Hier fietste ze echt heel goed. Ik hoefde haar alleen nog het eerste stukje te helpen. Ze ging zo hard dat ik moeite had om haar bij te houden. Gelukkig nam mijn vriend het weer over, want ik kon niet meer. We gingen naar huis.

Wat waren we trots op ons dochtertje. We stuurden de filmpjes die we gemaakt hadden naar onze families en ik ook nog naar een paar vriendinnen. Van één vriendin kreeg ik deze reactie: ” Supercool. Goed bezig! Ik vind je goed lopen lieverd 😘”. Zo lief om zelf ook een compliment te krijgen.

Eindelijk werd er weer sneeuw verwacht. Mijn vriend had het goed voorbereid en de slee en sneeuwschoenen opgezocht. Pas rond half 3 begon het te sneeuwen. Ons dochtertje zat voor het raam te kijken, maar het bleef niet liggen. Ik ging nog verder uitrusten, want ik had een slechte dag.

Rond 16 uur hoorde ik dat mijn vriend en dochtertje hun schoenen aan gingen doen. Snel ging ik ook uit bed, want deze pret wilde ik niet missen. Op de straat bleef de sneeuw nog steeds niet liggen, maar wel op de rubberen tegels bij de speeltuinen en op de auto’s. Ons dochtertje wilde graag sneeuwballen gooien, dus die maakte ik steeds voor haar. Mijn vriend was bezig met het bouwen van de sneeuwpop. Na 45 minuten ging ik naar binnen en bouwden mijn vriend en dochtertje de sneeuwpop verder in de achtertuin met de sneeuw van de deksel van de zandbak, de tuintafel en de glijbaan. Heerlijk om hen zo bezig te zien vanaf de bank. Ik pakte een muts, ogen en een wortel voor de neus van de sneeuwpop. Erg gaaf!

Wat duren de corona maatregelen toch lang. Mijn agenda wordt steeds leger en de verveling slaat toe. Ik ga aan de slag met het afronden van het fotoboek van ons dochtertje van 1 tot 2 jaar en daarna kan ik verder van 2 tot 3 jaar. Verder blijft Netflix mijn grote vriend en maken we puzzels van 1000 stukjes. Soms heb ik een baaldag en ben ik niet vooruit te branden.

Ik mis mensen om me heen en een deel van onze vrienden hebben we nu een jaar niet gezien. Januari is voor ons altijd een maand vol gezellige verjaardagen, maar ook die worden alleen gevierd in klein comité. Ook mijn eigen verjaardag op 27 januari ben ik aan het plannen op zes verschillende dagen, zodat we toch een klein feestje kunnen vieren met onze gezinnen. Veel cadeautjes wist ik niet te verzinnen, terwijl er wel een aantal dingen zijn die ik graag wil hebben, zoals een zwarte handtas met lichte binnenkant en een zilver kettinkje voor de kralen van de kralenworkshop. Normaal gesproken zoek ik deze zelf uit, maar dat kan pas weer na de lockdown.

Ik keek ook uit naar onze volgende vakantie in februari, maar helaas ziet het er niet naar uit dat het zwembad en de binnenspeeltuin bij Landal open zijn. Ik heb nog getwijfeld of we de vakantie moesten verschuiven, maar mijn vriend heeft deze week vrij geregeld en we willen er ook graag even uit. Het duurt nog even, dus we duimen dat er tzt toch iets meer mogelijk is. Tot die tijd maken we er maar het beste van.

Vandaag werd bekend dat heel Lansingerland opgeroepen wordt om zich te laten testen op het Corona virus. Eerder waren er al berichten geweest over de uitbraak op een school in Bergschenhoek (mijn woonplaats) van de Britse variant. Op de school volgde een uitgebreid onderzoek, maar veel later dan dat de school zelf al gesloten was vanwege de vele corona besmettingen.

We ontvingen veel ongeruste appjes van vrienden om ons heen, terwijl wij er rustig onder waren. We houden ons nog steeds netjes aan de regels en houden goed afstand. Ons dochtertje gaat twee dagen naar de noodopvang, maar ook dat voelt veilig. Er is daar nog geen leidster besmet geraakt. Het enige dat we veranderd hebben in onze leefstijl, is dat we onze boodschappen laten bezorgen. We moesten daar erg aan wennen, maar uiteindelijk bevalt het wel goed. Zeker als je veel boodschappen nodig hebt, is dat voor mij best pittig.

We wachten de brief af om een afspraak te maken voor het testen en gaan meedoen aan het onderzoek. We verwachten dat we negatief testen, want we zijn op 24 december ook nog getest. We hopen voor iedereen dat de kinderopvang en basisscholen op 25 januari weer open kunnen.

Ons dochtertje slaapt al sinds kort na Sinterklaas slecht. Ze wordt elke nacht wakker en blijft dan ook 2 uur wakker voordat ze weer in slaap valt. Gek word ik ervan. Ik ga al slapen met het idee: Hoe zal het vannacht weer gaan? Mijn lijf begint ook tegen te sputteren. Mijn spieren doen pijn en ik ben snel emotioneel door de vermoeidheid.

Vandaag ging ons dochtertje naar de opvang. Ze werd pas na 8 uur wakker en eigenlijk moet ze voor 9 uur gebracht zijn. Dat moeten we halen dacht ik. Nou vergeet het maar. Alles was strijd: eten, aankleden, jas aan doen. Wat kost het mij veel energie. We waren om 9.10 uur bij de opvang. Ik bood mijn excuses aan, omdat we te laat waren. Ze hebben de afgelopen weken al regelmatig voor ons een uitzondering gemaakt, waardoor ik mij schuldig voel.

Thuis plofte ik op de bank. Even serie kijken en bijkomen om daarna te douchen en naar de fitness te gaan. Ze hebben daar een speciale les voor revalidatie van vijf personen, dus afzeggen wilde ik ook niet. Ik deed mijn oefeningen, maar soms schoten de tranen in mijn ogen. Dat wordt de rest van de dag in bed liggen en hopen dat ze vanavond eindelijk weer eens een hele nacht slaapt. Tijdens de Kerstvakantie ging mijn vriend er altijd uit, maar die moet nu ook werken, waardoor we het weer afwisselen.

Gisteravond zaten we samen op de bank en vroeg ik mijn vriend of hij al het gevoel had, dat het morgen oudjaar was. Beiden hadden we dit gevoel helemaal niet. Voor ons hoort vuurwerk echt bij deze avond en we waren erg benieuwd of er nog mensen buiten zouden zijn tijdens de jaarwisseling.

Het gevoel begon pas te komen toen ik bij mijn ouders was om heerlijke glutenvrije oliebollen en appelflappen te eten die ze gebakken hadden. Ik maakte er direct een lunch van, want ze smaakten zo goed dat ik er direct 4 at. Terwijl ik lag te rusten, haalde mijn vriend mijn schoonmoeder op. Zij kwam bij ons Oud en Nieuw vieren samen met mijn ouders. Dit is een jaarlijkse traditie sinds ons dochtertje geboren is en ik van 21.30 tot 23.15 nog naar bed ga.

Dit blijft een ongemakkelijk moment voor mij, ook al is het voor iedereen prima. Ik voel me dan net een klein kind, dat nog moet slapen voor het vuurwerk. Zeker dit jaar vond ik het extra moeilijk, want hoe zou het straks gaan. Gelukkig Nieuwjaar wensen zonder kussen en knuffels en geen vuurwerk hebben om naar te kijken?

Na het avondeten stak mijn vriend nog wat categorie 1 vuurwerk af. Ons dochtertje vond het erg mooi, al vond ze de knallen erg eng. Mijn ouders kwamen met koffietijd en na een uurtje kletsen, was het voor mij alweer tijd om naar bed te gaan. Ik sliep ’s avonds heel licht en was al een kwartiertje wakker toen mijn vriend mij om 23.15 uur kwam halen. Ik was net beneden, toen ons dochtertje ook wakker werd. We hadden al besloten om haar wakker te maken, zodat ze niet zou gaan spoken als wij net op bed lagen. Ze wilde heerlijk bij mij zitten om goed wakker te worden. Zo werd het snel tijd om af te gaan tellen. We proostten op het nieuwe jaar en gingen daarna buiten een kijkje nemen.
Mijn schoonmoeder bood aan om met ons dochtertje binnen te blijven, want ze wilde naar het vuurwerk kijken, maar niet buiten. Er was maar weinig vuurwerk, maar gelukkig was het op het pleintje een gezellige boel op afstand van elkaar met muziek en een vuurtje. Na een half uurtje waren we weer binnen om nog lekkere hapjes te maken en nog meer bubbels te drinken. Ons dochtertje liep enthousiast te vertellen over het vuurwerk. Om 2 uur lagen we allemaal op bed, maar het duurde nog een tijdje voordat ik in slaap viel.

Voor jullie ook allemaal de allerbeste wensen voor 2021!