Auteur: Simone

Tijdens mijn zwangerschap heb ik heel bewust gelet op mijn eetgedrag. Ik was bang dat ik de kilo’s na mijn bevalling moeilijk kwijt zou raken. Zeker doordat mijn mogelijkheden qua sporten erg beperkt zijn. Ik was tijdens mijn zwangerschap maar 7 kilo aangekomen. Ik was erg benieuwd, dus stapte voor het douchen op de weegschaal. Ik was erg verbaasd. Ik was al mijn zwangerschapskilo’s al kwijt en zelfs een halve kilo meer.

Ik had het gevoel dat ik op 24 of 25 september zou gaan bevallen. Ik zat er niet ver naast. Op 22 september braken rond 22:00 uur mijn vliezen, terwijl ik bij mijn zus wegliep na een gezellig theetje. Eerst nog getwijfeld of het echt mijn vliezen waren, of dat ik plots door de zwangerschap incontinent geworden was. Mijn weeën lieten niet lang op zich wachten en om half vier hebben we de verloskundige gebeld. Zij was er met een half uurtje en gelukkig had ik al drie centimeter ontsluiting. We besloten om maar rustig richting het ziekenhuis te gaan, omdat ik soms al moeite had met het opvangen van de weeën qua houding (liggend kwamen ze vrij hoog, op de fitnessbal teveel op mijn achterkantje; op de harde douchekruk ging het nog het beste). In het ziekenhuis ben ik onder de douche gaan zitten in de hoop dat de warmte wat meer ontspanning zou geven. Om half zes vroeg ik mijn vriend de verloskundige weer te bellen, zodat we konden gaan beginnen met pijnbestrijding, want het lukte me niet om tussen de weeën te ontspannen. Ze kwam en ik had 5 cm ontsluiting. De baby en ik werden eerst 30 minuten gemonitord, voordat de morfinepomp werd aangesloten. Hierna waren de weeën een stukje beter te doen. Om 11.10 had ik voldoende ontsluiting en om 12:05 is onze dochter Sanne geboren.

Wat een gaaf gevoel geeft dat als je je baby voor het eerst ziet. Helaas was het harde werken nog niet voorbij. Mijn placenta wilde niet loslaten. Na een half uur Sanne op mijn borst gehad te hebben, werd ik naar de operatiekamer gereden om de placenta onder narcose te laten verwijderen. Wat was ik verdrietig dat ik bij ons meisje en mijn vriend weg moest. Gelukkig was iedereen bij de operatiekamer erg lief voor me. Nadat ik wakker werd van de narcose, vroeg ik gelijk of ik terug mocht naar mijn kamer. Om kwart voor drie was ik weer bij mijn gezinnetje om verder te genieten.

We hadden onze ouders op de hoogte gehouden en die stonden te popelen om te komen, dus belden we ze dat ze mochten komen gluren. Wat een blijdschap op de gezichten van iedereen. Heel mooi om te zien.

Gelukkig mochten we half acht naar huis toe. Hier hebben we gewacht op de kraamzorg voor de uitleg voor onze eerste nacht als ouders. Onwijs moe, maar zo gelukkig kropen we in bed.

Het was alweer de laatste keer van de serie van vier meditatiebijeenkomsten bij het MS-fonds. Veel medecursisten hadden mij niet meer verwacht, maar ik voel mij nog prima om de deur uit te gaan. Het thema was dankbaarheid. We startten met een meditatie, gevolgd door een opdracht, waarbij we alles opschreven waar we dankbaar voor zijn. Mijn mindmap zag er zo uit (zie foto). Tijdens het vertellen van je gedachten aan de groep, zagen we, dat veel mensen begonnen te stralen. Dit was ook de bedoeling, zodat we, als we een negatieve bui hebben, deze misschien om kunnen keren door aan positieve dingen te denken. De bijeenkomst was weer voorbij gevlogen. Gelukkig komt er een vervolg in januari en hoop ik veel mensen, die ik tijdens deze cursus heb leren kennen, weer te zien.

Dat vraag ik me nu steeds vaker af. Ik ben nu over de 38 weken en mijn agenda ziet er steeds leger uit. Ik durf niet zo goed meer afspraken te maken, omdat ik niet weet of ze dan wel door kunnen gaan en ik heel slecht ben in afspraken afzeggen. Ook heb ik sterk het gevoel dat ons meisje rond 24/25 september geboren wordt, dus dat helpt ook niet mee met plannen maken.
Ik moet nu elke week naar de verloskundige. De weegschaal blijft lief voor mij. Ik blijf hangen op plus 7 kilo. Echt een meevaller. Ik probeer toch nog te blijven wandelen, al is het opstarten vaak lastig, doordat zenuwen in mijn bovenbenen even afgeklemd worden. Fietsen bevalt mij een stuk beter,dus het wordt tijd voor wat minder regenbuien.

Deze week ook naar de neuroloog om mijn restklachten in mijn dossier op te laten nemen op verzoek van de anesthesist. Ik ben benieuwd of ik verder nog wat nieuws hoor.

Om half negen wakker worden, het raam open zetten en een strak blauwe lucht zien. Dat kan bij ons nogal eens het recept zijn voor een wandeling in het Berge Bos. Ik was twee weken geleden met een vriendin nog geweest en benieuwd of ik dezelfde afstand nog zou halen met tussenstop bij het paviljoen. Het was nog lekker rustig en na een paar keer een pijnscheut van een zenuwafklemming in mijn been gehad te hebben (door mijn zwangerschap), liep il nog redelijk soepel. De tussenstop was hard nodig, maar het was een heerlijke wandeling.

Rond 11:00 uur was ik zo moe, dat ik eigenlijk mijn bed alweer in wilde. Dit vind ik op zo’n moment erg moeilijk, terwijl mijn vriend het juist aanmoedigd om mijn rust te pakken. Meestal luister ik wel naar hem, dus ik heb een drie uur durende middagrust gehad. Hierdoor was ik weer voldoende opgeladen om aan het einde van de middag nog naar mijn schoonmoeder te gaan om te kaarten (duizenden) en te eten.

Het was alweer mijn laatste les zwangerschapsyoga. Ik was hiermee gestart op 10 juni op zaterdagochtend van 12-13.15 uur bij Vansi Yoga in Den Haag. Ik had ook bij ons in de buurt gezocht naar een cursus, maar deze werden vooral gegeven in de avonduren en waren tot de zomervakantie, terwijl ik ook juist tijdens en na de zomervakantie yoga wilde volgen. Ik had van tevoren gelijk aangegeven dat ik problemen heb met staan, maar dit was geen probleem. Sommige oefeningen kon ik gewoon meedoen, alleen dan zittend op een stoel en andere oefeningen sloeg ik soms over en dan had ik tussendoor even de tijd om bij te komen. Elke les kregen we ook een klein stukje theorie over de ademhaling en de bevalling. Het was erg fijn om op deze manier kennis aangereikt te krijgen. Niet teveel in één keer en op een ontspannen wijze. Ook leerden we houdingen die we tijdens de weeënfase kunnen gebruiken. Welke houdingen nu mijn voorkeur hebben, gaan we op het moment zelf wel uitvinden. Het lijkt mij moeilijk om zo lang mogelijk in beweging te blijven, omdat ik niet zo lang kan staan en lopen. Misschien kan ik dat afwisselen met zitten op een stoel of fitnessbal.

Ook de partnerworkshop hebben we afgelopen woensdag thuis gehad. We kregen uitleg over de verschillende ademhalingstechnieken en de fases van de bevalling. Ook leerde mijn vriend op welke wijze hij mij kan ondersteunen en masseren. Onwijs fijn om dit alles samen door te nemen en te oefenen.

Hoewel de yoga erg fijn was, is het ook weer goed dat de cursus erop zit. De laatste les was best pittig, omdat mijn benen steeds sneller vermoeid zijn. Nu afwachten tot de bevalling en tussendoor nog wat oefeningen doen om mijn bekken en rug soepel te houden in combinatie met af en toe een afspraak bij de fysiotherapeut voor een massage van mijn rug.

Ik was weer gaan kijken bij de eerste wedstrijd van mijn oude voetbalteam, zoals ik altijd doe bij thuiswedstrijden. Het was zo’n leuke wedstrijd om naar te kijken, dat het bij mij toch weer begon te kriebelen. Heel gek, want kan me niet herinneren dat ik dit gevoel de afgelopen twee jaar gehad heb. Mede omdat het met mijn energie en evenwicht echt niet haalbaar is om weer te gaan voetballen. Zouden het de hormonen zijn of toch weer een nieuwe fase van verwerking?

Deze week begon leuk met mijn babyshower. Ik wist dat deze zondag zou zijn, want ik had mijn vriend en mij opgegeven voor de partnerworkshop van de zwangerschapsyoga en was niet van plan om deze workshop te verzetten, waarop mijn zus besloot om mij toch maar te informeren. Het was heerlijk weer, dus we konden in de tuin zitten met z’n twaalven. Ik moest babyfoto’s raden en als ik de foto goed had, mocht ik een cadeautje openmaken. Wat zaten er onwijs veel cadeaus in de mand. Ik kreeg heel veel cadeaus die op ons verlanglijstje stonden en die ik nog nodig had voor de geboorte. Ze hadden ook een activiteitenboek gemaakt om straks met ons meisje op stap te kunnen gaan en bij veel ook de uitnodiging om dat samen met hun zoon of dochter te doen. Het was een gezellige, ontspannende middag. Hierna ook nog eventjes naar het feestje van mijn oom geweest die zijn 65^ste verjaardag vierde. Erg leuk om mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes weer te zien.

Ik had deze week nog best veel afspraken staan, maar sommige dingen heb ik weer gecombineerd door bv met mijn zus te gaan shoppen en direct wat laatste dingetjes voor ons meisje te kopen. Ook had ik wat ontspannende afspraken staan, zoals een massage, pedicure en schoonheidsspecialiste om mezelf te verwennen en wetende dat het daar straks misschien een tijdje niet van komt.

Ook weer een controle bij de verloskundige gehad, waarbij we ons geboorteplan besproken hebben en een voorlichtingsavond over borstvoeding. Zo komt alles steeds dichterbij.

Via het MS-fonds ben ik in contact gekomen met Linda. Linda was voor haar projectgroep op zoek naar mensen met MS om te interviewen. Aangezien ik vaak wat aan te merken heb op de zorg, wil ik graag meewerken aan dit soort initiatieven. Wie weet helpt mijn bijdrage om de zorg weer een klein beetje beter te maken, of ontmoet ik interessante personen. Ik had Linda van tevoren ingelicht over mijn website, zodat ze al wat achtergrondinformatie over mij kon lezen.

De multidisciplinaire projectgroep van Linda richt zich op mensen tussen de 30 en 50 jaar met MS en concentreert zich op het eerste jaar na de diagnose. Naar mijn mening hadden ze zich beter op de eerste twee jaar na de diagnose kunnen richten, dus dit was alvast het eerste bespreekpunt. Het eerste jaar vloog bij mij snel voorbij, doordat ik minimaal een half jaar kwijt was met revalideren en het best een tijd duurt voordat alle informatie een plekje kreeg en ik hierna pas een eigen mening ging krijgen over dingen. Bijv. wat verwacht ik van mijn fysiotherapeut, neuroloog enz.

Ook de onzekerheid op werk en financieel gebied kwam bij mij vooral in het tweede jaar naar boven. Nu ik weet waar ik op die gebieden aan toe ben, ben ik een stuk minder bang voor de toekomst. Ik was altijd erg bang om mijn onafhankelijkheid te verliezen. Nu ben ik deze natuurlijk wel voor een deel kwijt, maar gelukkig kan ik financieel nog een bijdrage leveren en kan ik nog een paar uur per week werken. Helaas niet meer in zo’n uitdagende functie als ik gewend was, maar wie weet wat er in de toekomst nog op mijn pad komt.

Over mijn lichamelijke achteruitgang denk ik niet veel na. Dat komt denk ik doordat ik een hele tijd bijna alles in mijn rolstoel moest doen en zelfs toen het leven nog meer dan de moeite waar vond. Wat ik wel nog steeds erg mis, is de mogelijkheid om uitgebreid te sporten. Ik probeerde Linda uit te leggen, dat ik dacht dat er op dat gebied nog wel winst te behalen viel, maar dat ik soms dingen die ik graag wil, toch in de ijskast plaats, omdat het de investering qua energie op dat moment nog niet waard is. Bijv. met schaatsen op noren. Dit zou ik heel graag weer vaker willen doen, maar na 1 keer proberen realiseerde ik mij dat ik weer bij het begin zou moeten beginnen en na 20 minuten schaatsen was het niet meer verantwoord om zelf in de auto te stappen. Ik zou dan dus iemand moeten zoeken die dit met mij wil doen, liefst overdag omdat ik dan het beste in mijn energie zit. Alleen na het schaatsen kan ik de rest van de dag niets meer, dus moet ik andere dingen er weer voor laten.

Op deze wijze liep ons gesprek gemakkelijk. Linda had vanuit andere gesprekken meegenomen dat er zo snel een keuze gemaakt moet worden voor medicatie en ik kon niets anders dan dit beamen. Zes weken na mijn diagnose had ik mijn eerste gesprek met de MS-verpleegkundige en dit gesprek ging grotendeels over medicatie, terwijl ik veel meer geïnteresseerd was in de praktische kant van het regelen van thuiszorg en revalidatie. Ook is er bij mij niet gesproken over alternatieve mogelijkheden, diëten, voedingssupplementen enz. Op dit vlak moet je als patiënt alles zelf ontdekken.

Anderhalf uur vloog zo voorbij, maar gelukkig heb ik in deze tijd een goed beeld kunnen schetsen van mijn leven en de problemen/keuzes waar ik tegenaan loop. Ik ben erg benieuwd hoe het verbeteradvies van de projectgroep eruit komt te zien en heb natuurlijk gevraagd of Linda mij dit toe wil sturen.

Ik keek al erg uit naar mijn zwangerschapsverlof. Niet dat ik veel lichamelijke klachten heb, maar omdat ik veel nachten tussen 4 en 6 uur wakker lig. Dan moet ik plassen en als ik niet snel genoeg weer in slaap val, krijg ik honger of word ik afgeleid door onze kleine meid die begint te bewegen. Daardoor kom ik op een dag wat uurtjes slaap tekort en hierdoor krijgen de hormonen soms de overhand en word ik emotioneel om niets.

Ik had het de eerste twee dagen van mijn verlof erg moeilijk om mijn draai te vinden. Ik wilde starten met het wassen van alle babykleertjes, maar vond het moeilijk om eraan te beginnen. Waarom? Geen idee. Inmiddels zijn er vier wasjes verwerkt met nog eentje te gaan, dus het einde is in zicht.

Sommige mensen begrepen niet zo goed, waarom ik uitkeek naar mijn verlof, omdat ik maar twee keer per week drie uur werk. Ik zag het anders. Ik kreeg er weer twee dagen bij, die ik zelf in kon delen. Zeker nu ik vaak alleen ’s morgens iets kan doen, omdat de middag bijna helemaal voorbij gaat door mijn middagdutje.

Ook ben ik gestopt met het sporten bij de fysiotherapie, zo’n vijf weken voor mijn uitgerekende datum. Ik kon steeds minder oefeningen doen en probeer nu weer samen met mijn vriend wat meer te wandelen en pak weer vaker de fiets. Toch maar in beweging blijven, want ben bang dat ik straks na de bevalling qua lopen anders wel heel erg achteruit ga.