Ik ben gereformeerd opgevoed, maar ga sinds mijn 18de niet meer naar de kerk. Ik vond er te weinig antwoorden en had tijdens mijn laatste catechisatie met de dominee een vervelende discussie. De discussie ging over het punt, dat als je maar hard genoeg bidt, er bijzondere dingen kunnen gebeuren. Er was bij ons in de gemeente net een jong meisje aan kanker overleden en hier was wekelijks in de kerk voor gebeden, dus dit klopte in mijn ogen totaal niet met de mening van de dominee.
Ik ga nu alleen nog met bijzondere gebeurtenissen zoals trouwerijen, begrafenissen en het dopen van nichtje & neefje. Dit keer was het thema van de preek vertrouwen. De dominee vertelde, dat als er iets ergs in je leven gebeurde -bijvoorbeeld als je ziek bent- dat er dan andere dingen voor in de plaats komen, zoals een arm om je heen, steun van iemand die je niet verwacht enz. Ik had het hier erg moeilijk mee en de tranen liepen over mijn wangen. Natuurlijk zijn er veel mensen om mij heen die van mij houden en mij steunen, maar dat weegt niet op tegen alle beperkingen die ik ervaar. Ik verlang soms zo erg naar mijn leven voor mijn heftige schub. Ik heb me door de kerkdienst heen geworsteld, maar het duurde nog wel even voordat ik het nare gevoel van mij af kon zetten.
Ik had een aantal weken geleden al gepland om op 30 april naar de Keukenhof te gaan met mijn zus, zwager en neefje. De vooruitzichten qua weer werden steeds beter. We besloten om een beetje op tijd te vertrekken (nou ja voor mij vroeg) om 9:00 uur. Dit was maar goed ook, want het laatste stukje was al best druk. Eerst de rolstoel in elkaar gezet en gelukkig vond mijn neefje dit niet vreemd. Hij vond het wel interessant iemand op ooghoogte (vanuit de buggy) en we hebben ook stukjes hand in hand gereden 🙂
richting de uitgang gegaan. Op de terugweg binnendoor langs de mooie bloembollenvelden gereden. Op de radio hoorden we dat mensen geadviseerd werd om niet meer naar de Keukenhof te gaan vanwege de grote drukte. Gelukkig hebben wij hier geen last van gehad.
Vorige week kreeg ik eindelijk de brief waar ik lang op gewacht had om mijn WIA-aanvraag in te dienen. Samen met mijn werkgever het werkgeversdeel in orde gemaakt en thuis via DigiD mijn eigen aanvraag. De volgende dag de medische informatie die ik via de bedrijfsarts ontvangen had, op de post gedaan en nu maar wachten. Dat wachten duurde niet lang. Een week nadat ik alles verstuurd had, werd ik gebeld door de arbeidsdeskundige. Hij vond de 6 uur die ik werkte (van mijn 28 urige contract), maar weinig en was bang dat het UWV niet op hetzelfde oordeel uit zou komen. Ik heb toen verteld dat mijn grootste inspanning zit in het douchen, aankleden en de deur uit gaan en dat ik best wat meer zou kunnen werken als dit thuis zou mogen, maar dat mijn werkgever dit niet wilde. De arbeidsdeskundige ging nog overleggen met de UWV arts en contact opnemen met mijn werkgever. Helaas kreeg ik van mijn werkgever hetzelfde gespreksverslag en de arbeidsdeskundige zou het advies uitbrengen dat ik gezien moest worden door de verzekeringsarts. Erg spannend allemaal. Wordt vervolgd…..
Ik had met twee vriendinnen afgesproken, waarmee ik in 2002 de opleiding tot apothekersassistente gedaan heb. We zien elkaar z’n 3 keer per jaar en gaan meestal ergens een hapje eten. We stapten met mooi weer in de auto en kwamen zonder file om 12 uur aan op Scheveningen. Wel was het nog even wachten op een parkeerplaats, want de garage bij het Zwarte Pad was vol, dus moest er gewacht worden tot er andere auto’s weer weggingen. We installeerden ons bij strandpaviljoen “Buiten”. Ik had van tevoren uitgezocht dat hier glutenvrij brood geserveerd werd en ook stonden er voor mijn vriendinnen leuke tapashapjes op de kaart. We konden in een t-shirt buiten zitten en op het gemak overal over bijkletsen. Om half vijf liepen we weer terug naar onze auto’s. Toch een beetje verkleurd, ondanks dat ik mij goed ingesmeerd had met zonnebrand. M’n vriendin weer thuisgebracht in Zoetermeer en ik kon lekker aanschuiven bij mijn zus, zwager en neefje voor het avondeten.