Blog

Vorig jaar hadden we drie keer Sinterklaas gevierd, maar ons dochtertje vond het toen erg verwarrend dat er zo vaak een zak met cadeaus was. We besloten het bij vrienden te vieren, zoals we al jaren doen, en de oma’s en opa teleur te stellen. Dit vond ik best lastig om te doen, dus we probeerden voor hen iets met schoenzetten te doen. Voor oma was er een pakje bij ons bezorgd, dus die gingen we brengen. Mijn dochtertje en ik gingen een weekend bij mijn ouders logeren, omdat mijn vriend een weekend weg was. Daar kon ze ook haar schoen zetten. Voor ons was dit een mooie oplossing.

Met onze vrienden vierden we het op 5 december. Eerst deden we de zak met cadeaus, waar we onze meiden moesten afremmen om de cadeautjes om de beurt uit te delen en pas weer een nieuwe te pakken als het cadeau uitgepakt was. Ik kreeg douchefoam van Rituals en voetencremé. Na de cadeaus konden de kids hun nieuwe speelgoed ontdekken en konden wij op het gemak de tafel dekken voor het gourmetten. Dat was ook weer heerlijk en zo kwam er een einde aan een geslaagde 5 december.

Tijdens onze twee weken met Corona in huis, had ik al mijn afspraken verschoven. Nu ging ik op maandag naar de pedicure en mijn nieuwe invalideparkeerkaart ophalen bij de gemeente. Op dinsdag naar het ziekenhuis om te leren katheteriseren, pakje ophalen bij de Intertoys in Nootdorp (online niet meer beschikbaar) en samen met mijn dochtertje naar de kapper.

Woensdag had ik van mijn consult bij de psycholoog een telefonisch consult gemaakt. We gingen starten met de verkorte versie van blokkentherapie. Hiervoor moest ik 95 vragen invullen en kreeg ik onderstaande uitslag over mijn disfunctionele schema’s.

De uitslag was heel herkenbaar voor mij. De uitleg erachter was voor mij erg interessant. De psycholoog vertelde dat als ik goed in mijn vel zit, ik geen/weinig last heb van deze schema’s. Ook vertelde ze dat het veranderen van deze schema’s alleen kan in de kant van gezonde volwassenen, want om eigenschappen te kunnen veranderen is er aandacht, tijd, ruimte en energie nodig. Het doel van mijn therapie wordt om deze schema’s eerder te herkennen, zodat ik mijn gedrag iets eerder aan kan passen en weet waar mijn gedrag vandaan komt. Als ik mijn schema wel wil veranderen, zou ik uitgebreide therapie moeten volgen. Mijn psycholoog en ik besloten dat het ‘echte’ veranderen niet nodig is, omdat ik er vaak geen last van mijn schema’s heb.

Zondagochtend kreeg mijn vriend een belletje dat mijn zwager met de ambulance naar het ziekenhuis ging. Na uren onderzoeken bleek dat hij een scheurtje in zijn slagader bij zijn hart (levensbedreigend) had. Hij heeft een hele zware operatie gehad in Nieuwegein en werd zes dagen in slaap gehouden.

Maandag-, dinsdag en woensdagochtend ben ik met mijn schoonzus bij onze zwager op de IC geweest. Daarna twee dagen niet, want ze dachten dat onze zwager corona had, maar dit bleek een andere longbacterie te zijn.

Zaterdagochtend maakten ze hem “wakker”, terwijl mijn schoonzus en ik er waren. De beademingstube mocht eruit en hij kreeg nu zuurstof via een slangetje in de neus. Het was best akelig om te zien, want het leek net of hij heel benauwd was, terwijl hij genoeg zuurstof kreeg. Deze stap was enorm belangrijk, want nu werd onze onzekerheid een stuk minder. Hoe hij verder wakker wordt, is afwachten tot hij helemaal helder wordt. Hij heeft nu nog zoveel resten van de slaapmiddelen in zijn lijf. Hij heeft nog een lange weg te gaan, waarbij wij zijn gezin zo veel mogelijk proberen te helpen.

Toch moet ik ook op mezelf gaan passen. Na onze corona ben ik nog niet op mijn oude level geweest qua energie. De ritjes naar het ziekenhuis en de emotionele spanning hebben veel van mij gevraagd.

De afgelopen twee weken hadden wij onze schoonmaakster afgezegd, omdat wij corona hadden. Vanmorgen kreeg ik pas om 8.30 uur een appje dat onze schoonmaakster vandaag niet kwam. Erg irritant, want ik had gisteravond de woonkamer al opgeruimd en vanmorgen hadden we onze bedden afgehaald. Nu moesten we zelf aan de slag, terwijl ik juist een dagje niets gepland had. Gelukkig ging mijn vriend direct aan de slag en maakte hij de badkamer schoon en maakten we samen de bedden op. ’s Middags stofzuigde ik de woonkamer nog en maakte mijn vriend het toilet beneden schoon, dus zo waren we een heel eind. De komende drie weken is onze schoonmaakster afwezig vanwege een operatie, dus zullen we ook zelf aan de slag moeten. Daar zie ik al tegenop. Schoonmaken vind ik niets aan en het geeft weinig voldoening, terwijl het heel veel energie kost.

Mijn laatste consult bij de uroloog was twee jaar geleden. Ik was iets aan de vroege kant voor het consult, omdat ik met een volle blaas moest komen voor de standaard testen. Eerst werden mijn plaswijze en het volume beoordeeld en daarna werd er gemeten dat er na het plassen nog 80cc in mijn blaas achterblijft. Hierna moest ik wachten op het consult bij de uroloog. Ik had een aardige man, die heel goed begreep hoe vervelend mijn klacht was om niet te kunnen plassen terwijl ik wel aandrang heb. Hij was het met mij eens dat de frequentie te weinig was om er medicatie voor te gebruiken. Hij vond mijn optie om voor deze voorvallen te leren om mijzelf te katheteriseren een goede en wilde dat ik terug ging naar de bekkenfysiotherapeut.

Of ik ook daadwerkelijk naar de bekkenfysiotherapeut ga, betwijfel ik. Ik had deze klacht voor mijn bevalling ook af en toe en daar is weinig aan te trainen. Ik ga eerst over twee weken naar het spreekuur, waar het katheteriseren mij wordt geleerd. Daarna kijk ik wel verder. Mijn agenda is flink vol tot het einde van het jaar, dus bewaar ik mijn tijd liever voor leuke en nodige dingen.

Wat kregen we toch veel appjes van familie en buurtjes om te vragen hoe het met ons gaat. Superlief en iedereen biedt zijn hulp aan. Nu mijn vriend niet meer in de isolatie zit, komt het allemaal goed. We kunnen het entertainen van ons dochtertje verdelen en mijn vriend kan koken. Picnic bezorgd onze boodschappen, dus daar hebben we ook geen omkijken naar.

Als eerste coronadag telden ze voor mij de woensdag. Zo kon ons dochtertje op zondag weer gaan testen en dan hopelijk maandag weer naar school.

Mijn vriend knapte verder op, alleen was zijn energielevel nog wat lager. Ik had gelukkig een milde versie van corona met verkouden, hoesten en stemproblemen. Zo kon ik de ochtend bij ons dochtertje zijn en ’s middags weer alleen gaan slapen. Ik bleef vaak wel wat langer liggen om wat meer rust te krijgen.

Ik ging elke dag met de rolstoel met ons dochtertje naar buiten. Ik had geen energie om te lopen en gelukkig vindt ons dochtertje het erg leuk om de rolstoel te besturen. Ik was helemaal verbaasd hoe snel ze dit leert. Ik hoefde nauwelijks bij te sturen, alleen tijdens het oversteken nam ik het over. We blijven veel bekijks houden, maar op deze positieve manier vind ik dat helemaal niet erg.

Na zeven dagen waren mijn keelpijn en verkoudheid verdwenen. Ik had nog een licht kuchje over, maar dat hoor je van veel mensen die corona gehad hebben. Wat was ik er goed vanaf gekomen.

Ondertussen had ik al ver van tevoren de testafspraak voor ons dochtertje heb gemaakt en voor haar een DigiD aangevraagd. Zo hoeven we niet meer te wachten tot de GGD ons belt met de uitslag. Ik ging weer mee met ons dochtertje naar de teststraat met de rolstoel. Het ging weer erg goed.

Het wachten op de uitslag duurde een stuk langer. Toen ik ging slapen, was de uitslag er nog niet. Ook niet toen ik om 4 uur wakker werd en op mijn telefoon keek. Hierna kon ik niet meer slapen. Om 5.30 uur kreeg ik de uitslag binnen: negatief! Wat een opluchting. Nu kon ons dochtertje weer naar school en de BSO en kon ik goed gaan bijkomen. Ik had deze week maar twee afspraken staan, dus alle tijd om uit te rusten.

Mijn vriend was zo ziek geworden door de corona, dat ik ervoor koos dat hij in de isolatie ging. Vijf dagen alleen met ons dochtertje zonder hulp van anderen. Ik had geen idee hoe ik dit moest gaan doen, maar ik bekeek het in elk geval per dag. Ik hoopte dat ze dan na het weekend weer naar school kon. De eerste twee dagen ging het best goed. Tijdens mijn middagdutje zat ons dochtertje in de slaapkamer Paw Patrol te kijken op de iPad met een koptelefoon op. De tweede dag isolatie was mijn dag 5 sinds de besmetting van mijn vriend. Ik moest vandaag weer testen en liet ons dochtertje voor de zekerheid ook testen om te beoordelen of de isolatie zinvol was. We testten allebei negatief, ook al hoestten we allebei wel.

Dag drie had ik een flinke dip. Mijn vriend hielp mij er snel doorheen door een mooie bos bloemen met een lief kaartje te laten bezorgen. Ook hadden we van mijn zwager nasi gekregen voor het avondeten, dus daar had ik ook geen omkijken naar.

Op dag vijf gingen mijn dochtertje en ik voor de derde keer testen. Ik hoefde eigenlijk niet meer te testen, maar omdat mijn dochtertje dit wel moest, liet ik mij weer testten. Dit keer gaf ik bij binnenkomst van de testlocatie aan, dat ik niet lang kon staan. Er werd een rolstoel gehaald en met voorrang werden we getest. Wat een uitkomst, zeker nu ik zo laag in mijn energie zat. Dit was de derde keer dat we getest werden. Toen ons dochtertje net op bed lag, kwam de uitslag van mijn test binnen. Ik was positief. Wat waren we enorm teleurgesteld. De hele isolatie van mijn vriend was zinloos geweest. Ook ons dochtertje kreeg mijn uitslag mee, omdat ze niet direct kon slapen. Ze was heel verdrietig dat ik nu ook besmettelijk was en snapte niet waarom papa nu al zijn kamer uitmocht ipv zondag. Ze vroeg ook steeds wie ons besmettelijk gemaakt heeft. Gelukkig kon ik snel schakelen en haar troosten, want er is niets ergens dan een verdrietig kind. Nadat ze sliep kregen mijn vriend en ik de tijd om de uitslag te verwerken. Ik was zo ver gegaan qua energetische belasting tijdens de isolatie, dat ik alleen maar kon hopen dat ik niet te ziek zou worden van de corona.

Omdat mijn vriend gisteravond een positieve coronatest had, gingen mijn dochtertje en ik zondagochtend in quarantaine en lieten we ons testen. Voor ons dochtertje was het haar eerste keer en ze vond het erg spannend. In de auto op de heenweg zat ze te huilen dat ze niet wilde, maar op de testlocatie was haar verdriet over. De man die het testje afnam ging heel leuk met haar om. Mijn dochtertje wilde dat ik eerst ging, zodat ze kon kijken. Daarna volgde ze goed de aanwijzingen op en stonden we zo weer buiten. Ze vond dat haar neus zeer deed. Als beloning wilde ze een ijsje en die kreeg ze ook.

Toen ik maandagochtend wakker was had ik mijn uitslag: Negatief. Gelukkig, want ik had de afgelopen dagen veel mensen gezien. Ik belde de GGD voor de uitslag van ons dochtertje en ook zij was negatief. We informeerden onze buurtjes over onze negatieve uitslag, want achteraf voelden we ons er niet fijn bij, dat mijn dochtertje en ik meegedaan hadden met Halloween. Gelukkig reageerden zij heel lief en ging mijn schuldgevoel weg.

Voor het eerst deden wij mee met Halloween in onze buurt. Ik had bij de Action vlaggetjes, een spinnenweb, een klein spook en een snoepemmer gekocht. Later kocht ik via Marktplaats nog een hele doos vol decoratie met een spiegel, skelet, spook, lampionnen, lampjes, kaars enz. Bij de feestwinkel kocht ik een heksenneus, schminck, lippenstift, dracula cape en een grote vlag. We hadden het spook en het skelet een week in de woonkamer gehangen, zodat ons dochtertje er alvast aan kon wennen. Met de buurtjes maakten we een flyer. Ik scheef er de tekst voor en mijn vriend printte hem.

De Halloweenavond startte op zaterdagavond om 19.00 uur. Tijdens het schmincken om 18.30 uur had mijn vriend een positieve uitslag van zijn coronatest. Hij had toen geen klachten, maar zijn moeder had corona en die had hij donderdag gezien. We hadden besloten dat ons dochtertje en ik toch meededen en voor de zekerheid afstand zouden houden. De openingsceremonie was erg gaaf, waarbij een buurvrouw optrad met vuur. Hierna begon de Trick or Treat. Ik was met de rolstoel en mijn dochtertje wilde op schoot zitten, want ze vond het best spannend. Vooral bij de spannende muziekjes deed ze haar handen op haar oren. Er deden veel meer kinderen mee dan verwacht. Er liepen namelijk ook kinderen uit andere wijken mee. In een uurtje hadden we alle huizen gehad waar we mochten aanbellen. Deze waren voorzien van de flyer. Ons dochtertje had een flinke hoeveelheid snoep gekregen. Het was een geslaagde avond, ook al hadden we hem heel anders voorgesteld.

Ik verg teveel van mezelf sinds ons dochtertje naar school gaat, dus het was tijd om kritisch naar mijn weekindeling te kijken. Ik was op donderdag extra gaan sporten en op dinsdag 1x per 14 dagen vrijwilligerswerk gaan doen.

Hier stond tegenover dat ons dochtertje nu drie dagen doordeweeks uit school thuis is tov één dag voordat ze naar school ging. Ik vind het heerlijk om haar meer te zien, dus dit wil ik niet aanpassen. Dan moet ik toch gaan strepen in mijn ochtendprogramma, dus ik besloot mijn vrijwilligerswerk te verlagen naar 1x per maand. Zo kan ik ervoor zorgen dat ik één dag per week niets gepland heb, zodat ik op deze dag rustig aan kan doen of even tijd kan besteden aan boodschappen/shoppen in het dorp. Hopelijk kan ik deze weekindeling weer volhouden, want balans blijft een toverwoord.