Blog

Alles ben ik weer opnieuw aan het proberen. Zo ook het shoppen. Samen met mijn vriend en dochtertje gingen we naar Den Haag. Ik wilde graag lopend, want met de kinderwagen erbij nemen we al veel plaats in. We wilden maar naar drie winkels en lunchen. We starten met de Prenatal gevolgd door de Sting. Ik wilde graag nieuwe vesten, want vorig jaar had ik zo weinig gekocht vanwege mijn zwangerschap, dat ik het liefst een hele nieuwe garderobe aan zou schaffen. De buit bleef helaas steken bij vier shirtjes. Hierna gauw het lunchzaakje Bittersweet opgezocht, want ik kon nog maar moeilijk lopen. Bij Bittersweet zijn alle gerechten glutenvrij, dus we bestelden één broodgerecht en een plateautje met zoete lekkernijen.

Hierna was mijn energie wel op, maar in mijn enthousiasme wilde ik nog wel verder. Wat was ik blij dat mijn vriend hier anders over dacht, want op de terugweg naar de auto voelde ik pas echt hoe moe ik was. Maar weer een mooie stap gemaakt en heerlijk om met mijn gezin op stap te zijn.

Ik heb een nieuw glutenvrij adres ontdekt. Ik ging hiernaar op zoek, want ik was op het Geniusbrood uitgekeken. Het nieuwe verse brood dat AH geïntroduceerd heeft, vond ik veel te droog. Op Facebook kwam ik een advertentie van Bakker Leo tegen, waar je voor een mooie prijs een kennismakingspakket kon bestellen. Hier was ik zo enthousiast over dat ik nu dagelijks brood hiervan eet. De witte tijgerbolletjes en het meerzadenbrood zijn mijn favorieten. Ook de cake is erg zacht en smaakvol

Een collega had een tijdje geleden al gevraagd, of ik aan wilde geven, wanneer ik toe was aan bezoek. Ik heb dit een tijdje afgehouden, omdat ik flink gefrustreerd was over betalingsproblemen van mijn zwangerschapsuitkering.

Het bezoek thuis werd geruild voor een bezoekje van Sanne en mij aan het werk, want veel collega’s waren erg nieuwsgierig. Het was nog een hele tour om gedoucht en al om 10 uur op het werk te zijn. Hoe mensen dat doen die om half negen op hun werk moeten zijn en daarvoor al bij de kinderopvang geweest zijn, is voor mij vooralsnog een raadsel.

Daar aangekomen leek het net sinterklaas. Wat lagen er veel cadeautjes voor ons. Ook vanuit de vestigingen Assen en Voorschoten waren er cadeautjes naar Den Haag gekomen. Sanne lag lekker naar iedereen te kijken vanuit de Maxi-Cosi en ik was met twee collega’s beschuit met muisjes aan het smeren. Het was leuk om iedereen weer te zien en er werd veel aandacht aan ons besteed. Iedereen kwam een beschuitje eten. Natuurlijk kreeg ik vaak de moeilijke vraag hoe het met mij ging. Iedereen vind mij er zo goed uitzien, doordat ik al mijn zwangerschapskilo’s al kwijt ben, maar dat zegt natuurlijk niets over hoe ik mij voel. Daarom gaf ik het korte en tactische antwoord ‘redelijk’. Na een klein uurtje gingen we mijn schoonmoeder ophalen, zodat ik de rest van de dag rustig aan kon doen.

Vandaag kwam er een collega van mijn vriend op kraambezoek en merkte op dat ik minder blogs schreef. Dat klopt ook wel. Ik merk dat ik minder te vertellen heb, doordat nu met Sanne (inmiddels 8 weken oud) mijn wereld een stuk kleiner geworden is. Mijn wereld bestaat uit verzorgen, knuffelen, eten, rusten, tv kijken,boodschappen doen, kraambezoek, wandelen en slapen.
Aan meer kom ik echt nog niet toe. Ik zit nog zo laag in mijn energie. Dit maakt me soms erg verdrietig en onzeker. Gelukkig troosten anderen mij, door te zeggen dat veel moeders hier last van hebben. Ook moeders zonder MS.

Hoera Sanne is al 1 maand oud! Wat is deze maand snel voorbij gevlogen en wat is er ontzettend veel gebeurd. Ik krabbel qua energie langzaam weer een beetje op, na mijn dieptepunt twee weken geleden bereikt te hebben. Mijn vriend neemt nog steeds de avond- en nachtvoeding voor zijn rekening, maar ik heb de afgelopen twee dagen die van 5/6 uur gedaan. Ik lig dan wel al om 21 uur in bed en ga ‘s middags ook nog anderhalf uur naar bed, maar wat voel ik me trots dat ik weer kan helpen. Het was ook wel nodig nu mijn vriend ‘s ochtends weer aan het werk is. Hopelijk zet de stijgende lijn door en kan ik steeds meer voor ons meisje gaan zorgen.

We waren sinds mijn bevalling al best vaak in de wijk aan het wandelen geweest. Wat weer begon met alleen de straat heen en weer, werd mijn loopafstand steeds weer een beetje uitgebreid. Vandaag had ik besloten dat het wandelen naar dorp (850 meter enkel) om daar boodschappen te doen wel haalbaar moest zijn. Mijn vriend en dochter gingen ook mee met de kinderwagen. Het ging best soepel, al was een stukje hellend omhoog pittig, maar met kleine stapjes kwam ik er ook.

Op de terugweg kwam wel het moment dat ik bijna thuis was en eigenlijk niet meer kon. Gelukkig hoefde ik alleen de straat nog uit te lopen. Thuis aangekomen languit op de bank gaan liggen om weer bij te komen.

Ik dacht dat ik mijn grenzen goed kende, maar voor onze dochter ging ik onbewust veel verder. Dat begon al met het volhouden van de borstvoeding. We maakten nog een afspraak met de lactatiekundige om zeker te weten, dat ik er alles aan gedaan had om het te laten slagen. Het was een fijn gesprek en we kregen een nieuw plan aangeboden, maar na een slapeloze nacht heb ik besloten te stoppen en geen extra uren meer in borstvoeding te steken. Nu hoefde ik alleen het kolven nog af te bouwen.

Ook heeft mijn energielevel echt een dieptepunt bereikt, ondanks dat mijn vriend de nachten voor zijn rekening neemt. Ik slaap zo licht, dat ik vaak toch wakker wordt en dan de ene keer toch help en mij de andere keer nog weer omdraai. Overdag lukt slapen niet altijd, omdat ik mij zorgen maak over de komende maanden. Voorlopig kan ik nog geen hele dag voor Sanne zorgen en mijn vriend moet ook weer aan het werk. We hebben nu een plan gemaakt tot de Kerstvakantie dat onze moeders 1 dag per week bijspringen, om bij mij de onrust een beetje weg te nemen, maar moeilijk en confronterend blijft het wel. Al die hormonen helpen natuurlijk ook niet  mee en zorgen soms voor een flinke huilbui.

Gelukkig kan ik wel van Sanne genieten, dus ik heb er vertrouwen in dat alles uiteindelijk wel goed komt, maar wanneer, dat blijft een vraagteken. Hopelijk snel.