Auteur: Simone

Andere vakanties was ik drie dagen bezig met het inpakken van onze spullen. Om hier wat minder mee bezig te zijn, besloten we te proberen om alles in één dag in te pakken. We hebben vakantielijsten die we gebruiken, dus dat is makkelijk. We begonnen met onze eigen kleding, even pauze en daarna de algemene dingen. Ik was erg moe geworden, dus besloot eigenlijk al dat deze manier niet voor mij geschikt was. Ik zal de volgende keer de dag ervoor mijn kleding al inpakken. Na de lunch pakten we de kleding en het speelgoed van ons dochtertje in, zodat ik rust in mijn hoofd had en kon gaan slapen. Mijn vriend had in de tussentijd nog wat laatste dingen gepakt, waardoor alles klaar lag.

Wij schuiven vaak makkelijk met de planning voor ons avondeten, maar deze week was wel erg extreem. Het begon met de vrijdag waarop we bloemkool met gebakken aardappels zouden eten. Toen we terug kwamen van het boodschappen doen en ons dochtertje bij de opvang ophalen, zagen we buren een paar huizen verderop bbq-en. Dat leek ons ook wel lekker en hiervoor hadden we nog veel in huis. We aten heerlijk buiten.

De volgende dag kwam mijn schoonfamilie spareribs eten en op zondagmiddag kwamen vrienden borrelen. Die gingen zo laat erg, dat we geen zin meer hadden om te koken. We zochten een middagweg. We aten de krieltjes en vlees die we eigenlijk al voor vrijdag hadden met wat sla erbij.

Maandag had ik ons dochtertje opgehaald bij de opvang. Toen ik terug was, was mijn vriend nog zijn klusje aan het afronden. Weer was het vrij laat om nog te gaan koken. We hadden nog een zak verse friet over van zaterdag, dus we zetten de frituurpan aan.

Nu zouden we dinsdag gezond gaan eten, maar toen vroeg mijn broertje of we bij hen kwamen bbq-en. Dat is natuurlijk wel erg gezellig, dus die uitnodiging namen we aan.

Hierna was het de hoogste tijd om weer wat andere groente dan sla, komkommer en tomaat te eten, dus woensdag, donderdag en vrijdag werd er gezond gekookt.

Vandaag was ons thema ‘aanvaarding’. Ik kreeg de vijf fases van rouw uitgelegd:
Ontkenning- boosheid-twijfel-verdriet-aanvaarding.
Ik gaf aan dat ik van de ontkenningsfase vaak gelijk in de actie fase schiet, waardoor ik soms niet tot aanvaarding kom. Ik denk niet dat ik mijn patroon snel kan veranderen, maar ik weet nu wel waardoor ik een aantal fases van rouw oversla.

Ook kwam het hebben van een maatje ter sprake. Iemand die echt begrijpt wat je doormaakt omdat hij/zij hetzelfde heeft en ook een vergelijkbaar dagritme heeft. Eerder ontmoette ik andere mensen bij het Nationaal MS fonds in Rotterdam tijdens een activiteit zoals mindfullnes of meditatie. Helaas werden deze activiteiten opgeheven en ging ik maandelijks naar de MS vereniging in Zoetermeer. Hier vind ik toch minder een klik met de anderen. Ik besloot niet direct op zoek te gaan, maar wel te kijken naar nieuwe contacten.

Deze keer kreeg ik geen nieuwe opdracht voor onze laatste sessie volgende week. Ik hoefde alleen eventuele nieuwe bespreekpunten op te schrijven.

We hadden een hele drukke week gehad met doordeweeks de verjaardagen van mijn schoonmoeder en zwager. Hier ging mijn vriend ook mee naartoe, waardoor hij een extreem drukke werkweek had, waarin hij veel werk moest verzetten voordat zijn vijfweekse zomervakantie begon. In zo’n week doe ik extra veel met mijn dochtertje en boodschappen enz, zodat hij zoveel mogelijk werk kan doen.

Moe begonnen we allebei aan het weekend met op zaterdag de verjaardag van mijn broertje en een bbq met mijn ouders. Voor zondag hadden we helemaal nog geen plannen en besloten we weer naar Scheveningen te gaan. We waren er om 9.45 uur en zochten direct een mooi plaatsje in het zand. Ons dochtertje wilde meteen naar de zee en speelde later veel bij een zandbank, waar ook een klein laagje water in stond.

Ik wilde graag lunchen voordat we naar huis gingen, dus bekeek ik online de menukaarten van de dichtstbijzijnde strandtenten. Bij Soomers serveerden ze ook glutenvrije broodjes, dus hier gingen we eten. We kwamen hier een vriend tegen, die ’s middags in de strandtent moest optreden, dus daar kletsen we eerst een tijdje mee. Het glutenvrije broodje met gegrilde kip was erg lekker, dus hier gaan we vaker heen. Hierna gingen we weer naar huis. Ik loodste ons uit de parkeerplaats, want het verkeer om ons heen stond stil, doordat de parkeergarages vol waren. We hadden een heerlijke ontspannen ochtend gehad.

Ik vond elke week een afspraak bij de psycholoog wat veel, maar vanwege de beperkte tijd door haar aankomende zwangerschapsverlof, had ik er voor gekozen om een telefonisch consult te doen deze week. Het voelde in het begin wat onwennig, maar later lukte het om de diepte in te gaan.

De opdracht van vorige week vond ik matig gelukt. Ik had best een aantal goede punten omschreven. Een aantal pijnlijke situaties met anderen, dingen die ik mis en dingen waar ik bang voor ben. Aan het eind van deze lijst schreef ik:”Ik had altijd al moeite om van mezelf te houden, maar kan dat nu met name van de persoon die ik vroeger was. Die kon/deed alles, spontaner, zelfverzekerd, werd bewonderd en sportief. Soms noem ik hoe ik nu ben een slap aftreksel van mezelf”.

Na het bespreken hiervan kwamen we bij het onderwerp acceptatie/aanvaarding. Het punt er met de MS er het beste van maken, lukt mij best goed. Het punt mijn beperkingen en de pijn omarmen, lukt mij helemaal niet. Dit gaan we volgende week verder bespreken.

Na gisteren een heerlijke dag gehad te hebben op Scheveningen, wilde ik er nog wel zo’n dag aan vast plakken. Ik vroeg mijn zus of ze mee wilde gaan naar een restaurant in het Bergse Bos waar ze een leuke speeltuin bij hebben voor de kids. Ons dochtertje en ik gingen er op de fiets heen. Onze kinderen speelden er twee uur heerlijk. Mijn neefje hielp ons dochtertje vaak en af en toe moesten wij even helpen bij de kabelbaan en schommel. Er was genoeg tijd om bij te kletsen en van mijn nichtje te genieten die pas 7 maanden is en een echte lachebek.

Ons dochtertje heeft het er al tijden over wanneer we weer op vakantie gaan naar de zee. Er hangt een foto in huis van haar van vorig jaar op het strand van Kreta. We zijn dit jaar nog niet naar Scheveningen geweest, dus nu we een weekend geen plannen hadden, wilden we hier heen. We kozen voor de zaterdag, terwijl de weersvoorspelling eigenlijk voor zondag beter was. Onderweg begon het zelfs nog te regenen, maar na de afrit Rijswijk klaarde het op en kwam er langzaam blauwe lucht in zicht.

Het was nog heel rustig, toen we ons om half 10 installeerden bij beachclub Patagonia. Hier hadden ze een trampoline en een glijbaan, dus wij zaten heerlijk op een bankje, terwijl ons dochtertje speelde. Toch lokte de zee ons dochtertje wel. Ze liep er eerst met mijn vriend heen, maar durfde niet in het water. Toen was ik aan de buurt. Eerst durfde ze weer niet, maar ik wist haar over te halen. Wat vond ze het mooi en spannend tegelijk. Ze wilde het aan papa vertellen, dus wij weer terug. Best pittig om dat stuk te lopen, dus ik moest echt even zitten. Toen het weer ging liepen we langzaam richting de Pier. Daar vlakbij installeerden we ons kleedje en werd er nog veel in de golven gestaan. Meer met mijn vriend, terwijl ik languit lag uit te hijgen. We aten nog een patatje, waarna we via de boulevard weer terug liepen naar de auto. Wat een heerlijke ochtend.

Langzaam wordt ons leven weer normaal. We spreken weer af met vrienden, waarbij we de anderhalve meter afstand wel bewaken. Op donderdag kwam een vriendin langs met haar dochtertje. Zij woont wat verder weg en ik had haar begin februari voor het laatst gezien. Zij komt vaak naar mij toe, omdat ze net te ver weg woont. De autorit heen en terug in combinatie met een bezoek is te vermoeiend voor mij. Van bijkletsen kwam maar deels wat terecht, want ons dochtertje vindt het niet leuk als andere kindjes haar aanraken en het dochtertje van mijn vriendin is wat jonger en kwam dicht bij de mijne kijken. Wat zijn dates met vriendinnen toch veranderd. Aan de ene kant hartstikke leuk om hun kids weer te zien, want ook zij veranderen snel. Aan de andere kant verstoren zij vaak de gesprekken, dus is het zeker handig om soms zonder kids af te spreken.

Op zaterdag ging ik met ons dochtertje naar mijn tante. Half februari was mijn oom overleden en hadden we beloofd snel langs te komen. Door de corona konden we deze belofte niet nakomen, maar appten we af en toe. Ze vond het erg leuk om ons weer te zien. Ons dochtertje speelde goed met haar favoriete puzzel, waardoor ik veel met mijn tante kon kletsen. Wel moeilijk om te zien, hoe zwaar ze het heeft. Ik neem me voor wat vaker langs te gaan om wat gezelligheid te brengen en tegelijkertijd toch ook de moeilijkheden te bespreken.

Zondag ging ik met ons dochtertje naar mijn vriendin in Naaldwijk. Ze was in december verhuisd, maar ik had haar nieuwe huis nog steeds niet gezien. Ze heeft drie dochters die goed met de mijne speelden. Zo hadden we toch tijd om bij te kletsen, want in een half jaar gebeurt er veel. We kregen ook een rondleiding langs de hondjes, kippen, paarden en geitjes. Super gaaf om te zien hoe zij hun droom waar maken door er hard voor te werken. Met een doosje verse eieren, vertrokken we weer naar huis met de belofte om snel weer af te spreken.

Na de afspraken moet ik na de lunch echt bijkomen in bed en let mijn vriend op ons dochtertje. Daarom ga ik soms bewust zonder hem naar afspraken toe. Dan neem ik de ochtend voor mijn rekening en hij de middag. Zeker nu ons dochtertje ’s middags niet meer slaapt, krijgt hij op deze manier wat “vrije tijd”. Deze tijd wordt vaak opgevuld met klusjes in huis of werk. Echte vrije tijd is met een kleintje zeldzaam.