Auteur: Simone

Vanmorgen gelijk om acht uur al gebeld voor de uitslag van mijn bloed. Helaas was alles goed en kwam er hierdoor geen antwoord over de oorzaak van mijn vermoeidheid. Als ik mij over een maand nog niet beter voelde, moest ik weer terug komen op het spreekuur.

Gelukkig had ik nog een troefkaart. Mijn afspraak bij de osteopaat. Op 13 september was ik daar ook al geweest en toen twijfelde hij of één behandeling genoeg was om mij weer op niveau te krijgen. Na de vorige behandeling voelde ik mij één dag goed, maar daarna zakte ik weer terug. Het duurde even voordat ik weer een afspraak had, doordat de buikgriep tussendoor kwam. Mijn dikke darm en de zenuw over mijn maag werden goed behandeld. Mijn moeder paste op ons dochtertje, zodat ik erna gelijk naar bed kon.

’s Middags wilde ik nog graag met ons dochtertje naar buiten. Fut om te lopen had ik niet, dus gingen we met zijn tweetjes in de rolstoel. Ik vond het enorm spannend, maar ons dochtertje keek lekker om zich heen. We konden best een groot rondje. Voor mijn gevoel hadden we best veel bekijks, maar ik lachte naar iedereen en de meeste mensen lachten wel terug. We gingen ook nog schommelen. Ik kon haar goed duwen vanuit de rolstoel. Wat een overwinning weer.

Nu het al een aantal weken niet zo lekker gaat, besloot ik de huisarts te bezoeken. Ik stelde voor om een algemeen bloedbeeld te prikken en ze ging hierin mee. Ik ging direct naar de poli van het SFG om het te laten afnemen. Ik hoop dat er iets uitkomt, zodat ik een aanknopingspunt heb om uit deze dip te komen. De uitslag is woensdag al binnen.

Deze twee bezoekjes aan huisarts en SFG had ik gepland op mijn werkdag. Beter worden heeft mijn hoogte prioriteit, maar ik wil toch ook graag mijn afspraken aan mijn apotheker nakomen. Ik had haar voorgesteld om thuis te werken en dat was prima. Ik kon werken aan de declaraties en de voorbereiding voor de audit. Een uurtje voor mijn middagslaapje en de rest erna. Gewoon werken vanuit mijn bed, hoofdeinde omhoog en laptop op schoot. Zo krijgt mijn lijf het meeste rust en ben ik ook tevreden, dat ik toch gewerkt heb.

Ik werd wakker met 0 energie. Ik had gehoopt dat ik ons dochtertje zonder hulp een schone luier en de fles kon geven, maar dat lukte niet. Mijn vriend kwam helpen en bracht ons dochtertje naar de opvang. Ik had vandaag alleen gepland om op dorp schoenen te halen en wat was te vouwen, maar zelfs hier had ik geen fut voor.

Sinds zes weken zit ik al lager in mijn energie en door het overgeven van dinsdag was het nog een stuk minder. Ik jankte aardig wat af deze ochtend en bleef in bed liggen. Op een gegeven moment belde ik mijn moeder en die stelde voor om ’s middags te komen en een rondje met mij te wandelen in de rolstoel. Hier zei ik dankbaar ‘ja’ op, want buiten zijn is altijd goed voor mij en gezelschap na een halve dag sippen ook. Gelukkig heb ik maar weinig van dit soort dagen.

Wel was ik zo verstandig om onze plannen voor morgen af te zeggen. Daar baalde ik flink van, want we zouden op Scheveningen gaan ziplinen. Onze vrienden reageerden super lief en stelden voor om dan bij ons wat te drinken en bij te kletsen. Dit voorstel nam ik dankbaar aan. Zo kwam er nog iets van onze plannen terecht.

Wat werd ik misselijk wakker deze morgen. Het kon van vermoeidheid zijn of spanning dat ik weer voor het eerst ging fitnessen bij de fysiotherapeut. Ik was in januari nog twee keer geweest, maar hierna niet meer. Ik kwam ook in een nieuwe groep terecht, doordat ik niet meer op maandag kan fitnessen.

Ik besloot toch te gaan. De instructrice was vol begrip en erg zorgzaam. We stelde een nieuw plan op, waarbij alles wat minder werd aan kilogrammen dan voor mijn zwangerschap. Het lukte mij met een korte pauze om op vijf apparaten krachttraining te doen. Ik ging wel steeds slechter lopen, dus besloten we samen dat het genoeg was voor deze eerste keer.

Thuis was ik meteen op bed gaan liggen. De misselijkheid was er nog steeds. Helaas begon het overgeven en bleef ik de rest van de middag in bed. Ik kwam er nog even uit om te helpen met ons dochtertje op bed te leggen, maar ging hierna snel weer terug. Hopelijk voel ik me morgen weer wat beter.

De verjaardag zondag van ons dochtertje was een groot succes. We vierden het van 11 tot 14 uur. Voordat de visite kwam nog even gevulde eieren gemaakt, gedoucht en kort gerust. In het begin kon ik de verjaardag nog wel aan, maar naarmate het drukker werd, ging er steeds meer langs me heen. Ik zat gezellig aan tafel bij de verjaardagstaart, waardoor ik zittend iedereen van taart kon voorzien. Voor de rest deed mijn vriend veel en ook onze moeders hielpen mee, waardoor ik weinig hoefde te doen. Toch hielp ik af en toe mee in de keuken, omdat het daar wat rustiger was.

Nog voor de visite weg was, ging ons dochtertje alweer naar bed. Ik ben erbij gebleven totdat alle visite weg was. Total loss lag ik op bed. Een paar uurtjes met een clubje van 20 vergt bergen energie.

De volgende dag moest ik gewoon werken. Weer een les geleerd, dat ik dan beter een andere dag in de week kan werken. Toch sloeg ik mij dapper door de drie uurtjes heen en verzette nog aardig wat werk. Ik nam ook nog een stapeltje werk mee naar huis, maar ik zou wel zien of ik daar aan toe zou komen later deze week. Lukt het is het fijn, anders volgende week weer een werkdag.

Vandaag ging ik weer eens alleen met de auto wat verder op pad. Ik ging de glutenvrije verjaardagstaart van ons dochtertje ophalen in Scheveningen. Ik vond het erg spannend en had er best tegenop gezien. Toch was ik er vrij vlot. De Esprit winkel zat er vlakbij, dus liep ik even binnen. Ik paste wat dingen en ik kocht een mooi donkerblauw vest. Ik had gisteren op dorp ook al zwarte wintersneakers gekocht. Echt winkelen staat al een paar weken op mijn verlanglijstje, maar het komt er steeds niet van.

Bij het bakkertje ging ik eerst lekker zitten met een kopje thee en lemon-cheesecake. Kon ik even bijkomen, voordat ik aan de terugreis begon. Ik had nog een boodschappentas vol met pizza’s en eierkoeken, die ik ook voor mijn zus en vader meenam.

Ik wil zo graag dat mijn dochtertje haar eerste verjaardag perfect is, dat ik er in mijn hoofd al een aardig tijdje mee bezig ben. Best gek, want we vieren het alleen voor onze gezinnen om het voor ons dochtertje en mij niet te druk te maken, dus waarom al die stress…..

Vandaag eindelijk mijn afspraak bij de osteopaat. Hij hoefde mijn buik maar aan te raken en het deed al zeer. Paste ook erg goed bij hoe slecht ik mij de laatste tijd voel. Bij het behandelen van mijn darm aan de rechterkant voelde ik pijn en tintelingen in mijn rechter been en voet. Gelukkig duurt een afspraak 45 minuten en kon hij alles goed behandelen. Ook mijn ruggenwervels werden losgemaakt. Ik vroeg gelijk of ik nog een nieuwe afspraak nodig had, maar hij adviseerde om het eerst een week aan te kijken.

Naar huis liep ik iets makkelijker. Gelukkig maar, want we wilden even naar Scheveningen. Eerst languit lekker bijkomen buiten in het zonnetje. Ons dochtertje sliep nog een tijdje, dus daar lag ik heerlijk met een muziekje van Acda en de Munnik erbij.

Op Scheveningen was het heerlijk. Eigenlijk net te warm in de zon, dus op een gegeven moment echt binnen van gaan zitten na het eten van een patatje op de pier. Daarna was het tijd om naar huis te gaan. Wat heb ik genoten!

Toch lukt het heel af en toe ook wel om echt te genieten. ’s Avonds lekker buiten zijn na het eten. Wel in de rolstoel, omdat ik geen energie heb om te lopen. Lekker schommelen, dit deed ik al soms toen ons kleine meisje er nog niet was, maar nu kunnen we gezellig naast elkaar schommelen. Fietsen is ook super; mijn dochtertje geniet van alles wat ze om zich heen ziet en ik ben lekker buiten en hoef alleen maar te fietsen.

Lekker snoepen, niet te veel maar af en toe toch een gebakje, ijsje of chocolade. Ik ben een troost-eter, maar ben met een klein beetje tevreden. Mijn gewicht is belangrijk voor mij. Ik weeg 67kg en wil dit graag blijven wegen of evt nog 2 kg minder.

Ook Netflix blijft een grote vriend. Eerst het nieuwe seizoen van Orange is the new black, nu van The Affair en ook van The Good Witch is er weer een nieuw seizoen toegevoegd. Op deze manier probeer ik de dagen zo goed mogelijk door te komen, ook al verlang ik naar betere dagen.

1. Mijn vriend heeft al een tijd een Fitbit, maar de afgelopen twee maanden gebruik ik hem ’s nachts om mijn slaap te meten. Dit helpt mij om mijn vermoeidheid soms beter te plaatsen als ik slecht geslapen heb. Of als ik niet in slaap kan komen, of mijn hartslag misschien te snel is. Als hij rond de 70 is, val ik niet in slaap, terwijl als hij laag in de 60 is, lukt het vaak wel. Zo leer ik weer een nieuw stukje van mezelf kennen.

Wat een pittige dag was het weer. Ik had mijn derde goede nacht op rij gehad, maar mijn humeur was slecht. Als dingetje om te doen, wilde ik even naar de Prenatal om een paar truitjes voor ons dochtertje te kopen, maar het assortiment in Zoetermeer viel mij wat tegen en de ene maat 80 viel weer heel anders dan de andere, waardoor ik slecht kon kiezen. Dus iets wat ik normaal leuk vind, werd een moeilijk bezoekje en dit had ook zijn weerslag op mijn vriend. Er komt veel op hem neer nu ik mij niet goed voel. Hij vindt dit geen probleem, maar ik voel mij hierover vaak nog schuldig. Ook de rest van de dag bleef ik humeurig en moe.

Na ons dochtertje op bed gelegd te hebben, speelden we nog één potje duizenden (kaartspel) en daarna was het weer bedtijd voor mij. Als ik doordeweeks zo vroeg op bed lig, vind ik dat vaak al moeilijk, maar op zaterdagavond al helemaal. In mijn beleving hoor je dan iets leuks te doen, het liefst buiten de deur. Nu bleef mijn vriend voor mij thuis, zodat ik morgenochtend weer kon uitslapen, maar lag ik ook nog eens vroeg op bed. Wat een zaterdagavond en wat een klaagzang deze blog. Ik hoop snel weer een positief bericht te schrijven.