Auteur: Simone

Donderdag vertrekken wij voor 6 nachtjes naar Brüggen. Voor 1 week nemen wij bijna net zoveel mee als voor twee weken lijkt het wel.

Ik had dinsdag voor het werk nog wat laatste boodschappen gedaan. Mijn apotheker had me niet verwacht, dus ik kon nog wat achterstallig werk doen en wat eerder naar huis. Dat was superfijn, want toen ik onderweg was naar het werk, had ik spijt dat ik geen vrij genomen had. Na gerust te hebben, pakten mijn vriend en ik alles al grotendeels in. Dit was eigenlijk zo gebeurd en het gaf mij veel rust, dat alles al klaarstond

Ik ging ’s avonds samen met mijn zus naar de vroege film Mama Mia Here we go again. Hij was heel erg leuk en om half tien was ik weer thuis. Normaal zou ik dit niet zo plannen, maar ons dochtertje was logeren, dus ik kon uitslapen.

Op woensdag ging ik nog even naar dorp en kwam daar mijn broertje, schoonzus en nichtje tegen. Die had ik al een tijdje niet gezien, dus we stonden gezellig te kletsen. Mijn vriend was in de tussentijd ons dochtertje ophalen en vroeg zich al af waar ik bleef. Verder verliep vandaag heel soepel en ging ik op tijd naar bed. Altijd weer spannend om op vakantie te gaan.

Eindelijk kwam het ervan om weer een keertje te gaan. Ik had al twee keer met een vriendin afgesproken om te gaan, maar dit lukte steeds niet. Eerst was ze ziek en de tweede keer was op de dag dat het 35 graden werd. Dat was mij echt te warm.

Nu ging ik alleen, want ik had nog een cadeaubon die voor 13 augustus gebruikt moest zijn. Via de lokale “ruilen en weggeven” Facebook pagina had ik een goedkope entreekaart geregeld. Ik was er direct toen het open was. Ik startte met lekker zonnen, nu de zon nog niet op zijn heetst was. Hierna het bubbelbad, gevolgd door een drankje op het terras. Hier begon ik in het boek dat ik meegenomen had. Het boek was erg leuk, dus ik besloot nog een tijdje op het terras te blijven. Ik kreeg honger, dus plakte de lunch eraan vast. Helaas werd ik gestoken door een wesp die ik over het hoofd gezien had, dus eerst op zoek naar zo’n pompje. Die hadden ze gelukkig.

Beetje geschrokken waagde ik poging twee om te gaan eten. Er waren alleen nog veel meer wespen in de buurt, dus ik verhuisde met mijn bord naar binnen. Het duurde even, voordat ik de ontspanning weer te pakken had. De vermoeidheid sloeg hierna hard toe, dus om half twee ging ik al naar huis om daar een tukkie te doen. Ik was in geen enkele sauna geweest en veel korter dan verwacht, maar ik was er happy mee. Toch weer een stapje en goed om te weten, dat ik het een paar uurtjes kan ipv een hele dag.

Het was zo gepland met afspraken dat ik twee dagen achter elkaar ging werken. De eerste dag was er een vakantiekracht die mooi het scanwerk deed om het archief te digitaliseren. Zo kon ik gelijk de gescande documenten op de juiste plaats op de server scannen. Hierdoor vlogen de drie uurtjes om met rustig werken aan één taak. Had mijn apotheker mij van tevoren maar verteld, dat ik hiervoor uigeroosterd was. Ik had mij al flink druk gemaakt, omdat ik niet wist hoe ik dit allemaal naast mijn taken moest doen.

De tweede dag had ik een afspraak met een ondersteunend medewerker, waar ik een stukje van de financiële administratie van overneem. In eerste instantie was deze afspraak in de avond gepland, maar ze kon ook overdag. De overdracht verliep vlot, waardoor ik ook nog een klein stukje van het scanwerk van gisteren af kon maken. Ons dochtertje was bij mijn schoonmoeder vandaag en bleef daar ook een nachtje slapen. Hierdoor kon ik mijn energie voor het werken gebruiken. Het was wel te doen om twee dagen achter elkaar te werken, maar ik had er heel erg tegenop gezien.

Na vier dagen in Praag te zijn geweest was het heerlijk om weer bij mijn vriend en dochtertje te zijn. Alleen had mijn vriend een heftige variant van een kinderziekte, dus die kon weinig helpen. Op dit soort momenten is het erg pittig. Mijn schoonmoeder was gelukkig de eerste nacht gebleven, zodat ik rustig kon opstarten.

Ons dochtertje ging ook voor het eerst staan. Een geweldig moment, maar dit had wel het gevolg dat ze onrustig sliep. Na de eerste nacht die ik zelf deed, keek ik uit naar de vrijdag dat onze dochter op de opvang is, zodat ik bij kon komen. Mijn vriend doet namelijk altijd alle nachten, maar hij had zijn rust ook hard nodig nu hij ziek was. Ik vroeg gelijk of ons dochtertje nog een nachtje bij mijn ouders mocht gaan logeren. Dat kon gelukkig zaterdag op zondag, dus met dit in het vooruitzicht kon ik het weer aan. Dit blijven voor mij vaak de moeilijkste momenten: het inschakelen van ons vangnet, omdat ik het anders niet aankan.

We hadden vandaag nog een aardig tijdje in de stad. We hadden geregeld dat we pas om drie uur uit hoefden te checken, dus ik wilde om twee uur in het hotel zijn om nog even te kunnen liggen, voordat de taxi ons om 15:45 uur naar het vliegveld zou brengen.

We hadden van tevoren nog geen plannen, maar we wilden nog wel terug naar het Oude Stadsplein. Onderweg stopten we nog bij de souvenirwinkels en een klein marktje. Inmiddels was de ijswinkel met glutenvrije hoorntjes ook open, dus hier moesten we om half 11 ’s morgens wel een ijsje eten. Hierna haalde de tijd ons een beetje in. Op het Oude Stadsplein even rondgekeken en nog een kerk gezocht. Vlakbij zat het Hardrock Café waar ze glutenvrije hamburgers serveren, dus na alle pasta’s kozen we nu voor een zware, minder gezonde lunch. Toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel. Onze tassen stonden al gepakt klaar, dus we konden echt rusten.

Na het uitchecken haalden we bij de Italiaan nog een afhaalmaaltijd voor op het vliegveld. De taxichauffeur was een kwartier te vroeg, maar wij waren toch al klaar. Op het vliegveld konden we direct de bagage en de rolstoel inchecken. Het leek bij het landen zo’n klein vliegveld, dus ik dacht wel te kunnen lopen. Zulke keuzes lopen vaak minder goed af. Eerst terug naar de balie, zodat we versneld door de controle van de handbagage konden. Hierna onderweg naar de gate nog een korte pauze om bij te komen. Bij de gate hadden we nog genoeg tijd om te zitten en onze pasta te eten. We vlogen om 18:45 weer terug naar Nederland waar mijn zwager ons weer ophaalde.

Vandaag wilden we naar de burcht toe. We hadden al een tip gekregen om een taxi te nemen. We besloten een Uber te proberen. Nadat de eerste drie niet kwamen, hadden we eindelijk geluk. De rolstoel werd in de kofferbak geladen en een kwartier later werden we afgezet. De rij bij de ingang viel heel erg mee. We bezochten eerst de Royal Garden, gevolgd door de kathedraal. Alles bij de burcht was goed toegankelijk. Bij het oude paleis was zelfs een traplift bij de ingang.

We bekeken alles op ons gemakje. Tijdens de lunch viel een aardige regenbui, dus dat was een mooie timing. Hierna gingen we nog naar het gouden straatje en de voorkant van de burcht. We namen terug ook een Uber,      want we waren allebei best moe.

We gingen weer bij de Italiaan eten en van daaruit nog een korte wandeling naar het Wenceslasplein. In deze buurt waren we nog niet geweest. Ik had de rolstoel thuis gelaten. We stopten even op een bankje om van het uitzicht te genieten en zo weer verder te lopen. Elke keer dat we dachten we gaan terug, zagen we dichtbij weer iets moois. Op een gegeven moment toch een einde gemaakt aan de heerlijke avond. Op de weg naar het hotel moest ik echt bijkomen op een bankje, maar niet te lang, anders werd het lopen alleen maar slechter. Morgen onze laatste dag in het mooie Praag.

Vandaag hadden we een e-bike fietstocht gepland. We werden met de taxi opgehaald en maakten kennis met onze gids. In plaats van een e-bike konden we ook een scooter kiezen. Niet een scooter zoals wij die kennen, maar een elektrische, zeer wendbare die makkelijk is in gebruik.

We staken direct de rivier over naar alle mooie parken en uitzichtpunten. Bij elke bezienswaardigheid vertelde de gids kort iets en soms raadde hij aan om op een andere dag op het gemak nog terug te komen. Tussendoor stopten we bij een kerk met de naastgelegen biertuin. Hier zaten ook de priesters aan het bier, want de dienst was net afgelopen.

Wat een hoogteverschillen zaten er in de parken. We waren erg blij dat we hier met de scooter waren ipv lopend met de rolstoel. Zo konden we heel veel zin. Na het terug oversteken van de rivier stopten we nog bij het concertgebouw, maar hierna kwam de tocht tot het einde. We hadden heel veel gezien, maar er bleef nog genoeg over voor de komende dagen.

We zochten een lunchplek, maar zaten eerst in een hele dure winkelstraat. Inmiddels was ik erg moe, dus besloten we naar het Italiaanse restaurant van gisteravond te gaan. We deelden een glutenvrije pasta en een tiramisu. Vooral de tiramisu was erg bijzonder. Dit hadden we allebei lang niet gegeten in een restaurant.

Na het middagdutje gingen we op tijd avondeten, zodat we hierna nog een kijkje konden nemen bij The Charles Bridge. Wat een hoop mensen waren op de brug om een kijkje te nemen. De gids tijdens de fietstocht had verteld dat er een bijzondere helende energie op de hele brug te voelen was en bij een bepaald beeld van Jesus kon je een wens doen. Ik ben niet bijgelovig, maar heb het toch wel gedaan. We gingen nog wat verder, want we zagen dichtbij een kerktoren. Deze hebben we ook nog bezichtigd. Ik kon de kerk niet in met de rolstoel, dus gingen we om en om. Hierna was de energie echt op en gingen we terug naar het hotel.

Ik had alles vrijdag al bij mijn zus in de auto geladen. De rolstoel, een tas ruimbagage die we samen zouden delen en een trolley voor de handbagage, waarq de accu’s en de oplader voor de rolstoel in zaten. Zo hoefde ik ’s morgens alleen mijn rugzak nog mee te nemen. Mijn zwager en neefje brachten ons weg. We konden alles vlot inchecken en begaven ons naar de assistentie-balie, zodat ik met een rolstoel naar de gate gebracht zou worden.

De tussenstop voor de controle van de handbagage duurde wel even. Ik moet altijd uitleggen waarom ik met accu’s en een bedieningspaneel reis. Gelukkig heb ik al eerder met de rolstoel gevlogen, zodat ik daar niet meer nerveus van wordt.

Aangekomen op de luchthaven vind ik het altijd spannend. Zou mijn rolstoel niet kapot gegaan zijn tijdens de vlucht? Mijn frame is daarmee al eens gebroken en ook mijn armleuning. Gelukkig was mijn rolstoel helemaal in orde en kon ik er in wegrijden. We hadden een taxi gereserveerd, dus dit verliep erg soepel. In het hotel eerst even bijgekomen. We gingen vroeg eten, zodat we hierna nog een eerste indruk op konden doen van de stad. We liepen langs de rivier en zochten naar een opstappunt voor een boottochtje. Dit viel in eerste instantie tegen, maar bij Little Venice werd mijn rolstoel onderaan de trap geplaatst en konden wij verder lopen naar de boot. Tijdens de tocht werd er veel verteld over de geschiedenis van Praag en de verschillende gebouwen aan de rivier.

’s Avonds gingen we bij een 100% glutenvrije Italiaan eten. Wat een heerlijk kaart hadden ze. We deelden het voorgerecht, gevolgd door een groot bord risotto. Helaas was er geen ruimte meer voor een toetje, maar hier kwamen we vast nog wel terug. Hierna besloten we terug te gaan naar het hotel. Morgen weer een nieuwe dag in Praag.

Zoals jullie vaak lezen, ben ik erg goed in dingen combineren. Ik wil vaak nog even iets. Zo ook nu voor mijn werkdag begon. Onze kleine parasol is op mysterieuze wijze verdwenen, dus wilde nog wel zo’n goedkope om mee te nemen naar het zwembad/strand. Hierna drie uur werken en daarna nog gauw de laatste boodschappen gehaald voor de bbq.

Thuis waren mijn vriend en schoonmoeder. We waren gisteren al voor een houten hek op pad geweest, maar twijfelden nog. We hadden alleen al een afspraak staan om het hek te plaatsen, dus er was wel haast bij om alles op tijd in huis te hebben. We besloten nog even te gaan kijken bij de houthandel. Daar was ik nog even aan het twijfelen, maar uiteindelijk kochten we drie hekken. We waren precies nog op tijd, zodat het met de bestelling mee kon.

We hadden van tevoren wel afgesproken dat ik tijdens de bbq zoveel mogelijk zou blijven zitten en dat mijn vriend ons dochtertje op bed zou leggen, zodat ik de rest van de avond een beetje bij kon komen. Hoe moeilijk ik het ook vind om niets te doen, het ging me best goed af doordat ik zo moe was.

Deze week was best al druk geweest. Mijn vriend zat in de afrondende fase van zijn werk, want de schoolvakantie start morgen. Ik was nog best moe, van de zieke periode van mijn dochtertje. Dinsdag had ik wel gewoon gewerkt. Zelfs nog een uur langer, doordat ik mijn werk nog niet af had. Een onverstandige keuze natuurlijk, omdat ik niet fit was, maar het gaf wel een goed gevoel om alles netjes achter te laten.

Vanmorgen had ik bij de autodealer gezeten, want onze auto had een aircobeurt nodig. Ik moest wat langer wachten dan gebruikelijk, maar na een uur mocht ik hem weer meenemen. In de tussentijd had ik een blog geschreven en gebeld met mijn schoonmoeder en een vriendin. Ik ging ook nog door de wasstraat en voor sandaaltjes kijken.

Ik was bij mijn middagrust te onrustig om te slapen. Dat heb ik wel vaker als ik ervoor (te)veel gedaan heb. Ik belde mijn vriend even om te vragen of ik er wel verstandig aan deed om nog naar de borrel van het MS-fonds te gaan. Ik wilde wel graag gaan, maar dan zou ik ’s avonds nog weinig kunnen. Gelukkig wilde mijn vriend dan alles wel doen, zodat ik toch kon gaan. Ik zag al gelijk twee bekenden en ging daarbij zitten.

De proost die we verwachten werd een vervelende mededeling. Het MS-fonds gaat vanwege te weinig deelnemers geen fysieke trainingen meer geven in Rotterdam, alleen nog maar online. Voor lotgenotencontact moeten we ons voortaan wenden tot de MSVN. Dit gaf nogal wat weerstand bij de aanwezigen, die juist de combinatie van een activiteit met lotgenoten zo fijn vinden. Hiervoor was wel begrip, maar de nieuwe weg was al besloten. Dit was wel een domper op de borrel. Van een aantal bekenden had ik al de telefoonnummers, zodat we toch zelf nog af en toe contact kunnen houden.