Ik heb een nieuw glutenvrij adres ontdekt. Ik ging hiernaar op zoek, want ik was op het Geniusbrood uitgekeken. Het nieuwe verse brood dat AH geïntroduceerd heeft, vond ik veel te droog. Op Facebook kwam ik een advertentie van Bakker Leo tegen, waar je voor een mooie prijs een kennismakingspakket kon bestellen. Hier was ik zo enthousiast over dat ik nu dagelijks brood hiervan eet. De witte tijgerbolletjes en het meerzadenbrood zijn mijn favorieten. Ook de cake is erg zacht en smaakvol
Auteur: Simone
Sanne voorstellen op het werk
Een collega had een tijdje geleden al gevraagd, of ik aan wilde geven, wanneer ik toe was aan bezoek. Ik heb dit een tijdje afgehouden, omdat ik flink gefrustreerd was over betalingsproblemen van mijn zwangerschapsuitkering.
Het bezoek thuis werd geruild voor een bezoekje van Sanne en mij aan het werk, want veel collega’s waren erg nieuwsgierig. Het was nog een hele tour om gedoucht en al om 10 uur op het werk te zijn. Hoe mensen dat doen die om half negen op hun werk moeten zijn en daarvoor al bij de kinderopvang geweest zijn, is voor mij vooralsnog een raadsel.
Daar aangekomen leek het net sinterklaas. Wat lagen er veel cadeautjes voor ons. Ook vanuit de vestigingen Assen en Voorschoten waren er cadeautjes naar Den Haag gekomen. Sanne lag lekker naar iedereen te kijken vanuit de Maxi-Cosi en ik was met twee collega’s beschuit met muisjes aan het smeren. Het was leuk om iedereen weer te zien en er werd veel aandacht aan ons besteed. Iedereen kwam een beschuitje eten. Natuurlijk kreeg ik vaak de moeilijke vraag hoe het met mij ging. Iedereen vind mij er zo goed uitzien, doordat ik al mijn zwangerschapskilo’s al kwijt ben, maar dat zegt natuurlijk niets over hoe ik mij voel. Daarom gaf ik het korte en tactische antwoord ‘redelijk’. Na een klein uurtje gingen we mijn schoonmoeder ophalen, zodat ik de rest van de dag rustig aan kon doen.
Minder blogs
Vandaag kwam er een collega van mijn vriend op kraambezoek en merkte op dat ik minder blogs schreef. Dat klopt ook wel. Ik merk dat ik minder te vertellen heb, doordat nu met Sanne (inmiddels 8 weken oud) mijn wereld een stuk kleiner geworden is. Mijn wereld bestaat uit verzorgen, knuffelen, eten, rusten, tv kijken,boodschappen doen, kraambezoek, wandelen en slapen.
Aan meer kom ik echt nog niet toe. Ik zit nog zo laag in mijn energie. Dit maakt me soms erg verdrietig en onzeker. Gelukkig troosten anderen mij, door te zeggen dat veel moeders hier last van hebben. Ook moeders zonder MS.
Emotionele achtbaan
Wat zijn emoties toch lastig. Ik ben altijd meer een denker geweest dan een voeler, maar momenteel staan alle luiken open. Ik huil snel, soms van geluk, dan weer van verdriet. Wat staat ons leven op z’n kop met ons kleine meisje erbij. Ik voel me soms enorm te kort schieten, vooral naar mijn vriend, doordat ik ’s nachts nauwelijks voor ons meisje kan zorgen. En lukt dat nou niet door de MS of hebben alle beginnende moeders hier last van…
Gelukkig kan ik er ook heerlijk van genieten en kan ik sinds kort soms alleen de deur even uit voor een massage of vanavond eten met een vriendin. De eerste weken was boodschappen doen al een uitje. Ik lig ’s avonds nog wel steeds voor negen uur op bed en dan is de accu ook echt helemaal leeg.
Met behulp van mijn moeder woensdag ook nog even in Zoetermeer wezen shoppen. Dit lukt dan maar een uurtje, maar doordat mijn moeder dan de kinderwagen in en uit de auto haalt, scheelt dat enorm veel energie. Natuurlijk was ik hierna helemaal kapot en kon ik gelijk mijn bed weer in, maar ik had het mooi gedaan. Mijn moeder helpt elke woensdag en soms ook nog op maandag of vrijdag.
Ook mijn schoonmoeder springt bij waar ze kan. Ze is al twee keer blijven slapen, zodat mijn vriend een nachtje door kan slapen en elke dinsdag helpt ze mij. Ik zou niet weten wat we deze beginmaanden zonder onze moeders zouden moeten.
Uitslag MRI
Eindelijk was het zover. Vandaag kregen we de uitslag van mijn MRI. Ons dochtertje was flink aan het spoken geweest, dus ik had vanaf 3:30 uur genoeg zenuwen opgebouwd. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten en kregen we direct de verlossende uitslag. De MRI was hetzelfde gebleven qua littekens als ruim twee jaar geleden. Dit was echt super en de neuroloog had deze uitslag ook verwacht, doordat ik zwanger geweest was en 9 maanden remmende medicatie gebruikt had. Ik zelf had een wat negatievere verwachting, dus het duurde wel eventjes, voordat het tot mij doordrong.
Direct volgde in het gesprek het punt medicatie. Nu alles er goed uitzag had ik al voor mezelf besloten een tijdje te wachten met het starten met nieuwe medicatie. Mijn neuroloog accepteerde deze keuze. Wel hebben we de verschillende medicatie besproken en mijn voorkeur gaat sterk uit naar Aubagio. Zoals elke medicatie heeft deze minpunten (afgeraden bij kinderwens, periode van 2 maanden met haaruitval en vaker leverwaarde controleren dmv bloedprikken). Over een half jaar heb ik weer een afspraak. Mijn neuroloog vindt mij nog zo jong en geeft aan, dat er nog zoveel te beschermen is, dat hij dat graag wil doen. Echt een mooie en zorgzame uitspraak!
Controle afspraken
De komende drie weken heb ik elke week een afspraak in het ziekenhuis. We begonnen vandaag met de controle bij de gynaecoloog vanwege mijn placenta die operatief verwijderd is. De controle bleek alleen te bestaan uit een kort gesprek, waarin de arts nog wat meer vertelde over de uitgevoerde ingreep en de verwachtingen indien ik opnieuw zwanger zou willen worden in de toekomst. Ook bespraken we mijn ervaring van de bevalling en de verzorging in het ziekenhuis. Na tien minuten was alles besproken en kon ik weer richting huis.
Maandag 30 oktober krijg ik weer een MRI van mijn hoofd om te kunnen beoordelen of mijn MS de afgelopen twee jaar actief geweest is. Hierbij vergelijken ze de witte vlekken op mijn MRI uit 2015 met de nieuwe. Op 6 november krijg ik de uitslag van de MRI van de neuroloog en gaan we verder praten over nieuwe medicatie. Of ik deze al snel zal gaan gebruiken, hangt af van de uitslag. Mijn gevoel zegt dat ik eerst goed moet herstellen van mijn bevalling en het ontzwangeren de tijd moet gunnen.
Eerste maand voorbij
Hoera Sanne is al 1 maand oud! Wat is deze maand snel voorbij gevlogen en wat is er ontzettend veel gebeurd. Ik krabbel qua energie langzaam weer een beetje op, na mijn dieptepunt twee weken geleden bereikt te hebben. Mijn vriend neemt nog steeds de avond- en nachtvoeding voor zijn rekening, maar ik heb de afgelopen twee dagen die van 5/6 uur gedaan. Ik lig dan wel al om 21 uur in bed en ga ‘s middags ook nog anderhalf uur naar bed, maar wat voel ik me trots dat ik weer kan helpen. Het was ook wel nodig nu mijn vriend ‘s ochtends weer aan het werk is. Hopelijk zet de stijgende lijn door en kan ik steeds meer voor ons meisje gaan zorgen.
Wandelen oefenen
We waren sinds mijn bevalling al best vaak in de wijk aan het wandelen geweest. Wat weer begon met alleen de straat heen en weer, werd mijn loopafstand steeds weer een beetje uitgebreid. Vandaag had ik besloten dat het wandelen naar dorp (850 meter enkel) om daar boodschappen te doen wel haalbaar moest zijn. Mijn vriend en dochter gingen ook mee met de kinderwagen. Het ging best soepel, al was een stukje hellend omhoog pittig, maar met kleine stapjes kwam ik er ook.
Op de terugweg kwam wel het moment dat ik bijna thuis was en eigenlijk niet meer kon. Gelukkig hoefde ik alleen de straat nog uit te lopen. Thuis aangekomen languit op de bank gaan liggen om weer bij te komen.
Te diep
Ik dacht dat ik mijn grenzen goed kende, maar voor onze dochter ging ik onbewust veel verder. Dat begon al met het volhouden van de borstvoeding. We maakten nog een afspraak met de lactatiekundige om zeker te weten, dat ik er alles aan gedaan had om het te laten slagen. Het was een fijn gesprek en we kregen een nieuw plan aangeboden, maar na een slapeloze nacht heb ik besloten te stoppen en geen extra uren meer in borstvoeding te steken. Nu hoefde ik alleen het kolven nog af te bouwen.
Ook heeft mijn energielevel echt een dieptepunt bereikt, ondanks dat mijn vriend de nachten voor zijn rekening neemt. Ik slaap zo licht, dat ik vaak toch wakker wordt en dan de ene keer toch help en mij de andere keer nog weer omdraai. Overdag lukt slapen niet altijd, omdat ik mij zorgen maak over de komende maanden. Voorlopig kan ik nog geen hele dag voor Sanne zorgen en mijn vriend moet ook weer aan het werk. We hebben nu een plan gemaakt tot de Kerstvakantie dat onze moeders 1 dag per week bijspringen, om bij mij de onrust een beetje weg te nemen, maar moeilijk en confronterend blijft het wel. Al die hormonen helpen natuurlijk ook niet mee en zorgen soms voor een flinke huilbui.
Gelukkig kan ik wel van Sanne genieten, dus ik heb er vertrouwen in dat alles uiteindelijk wel goed komt, maar wanneer, dat blijft een vraagteken. Hopelijk snel.
Eerste keer buiten
Wat vliegen de dagen snel voorbij. We hadden vanwege het lastig opstarten van mijn borstvoeding extra kraamzorg gekregen t/m Sanne haar 10e dag. Het was spannend om zonder de lieve kraamzorg verder te gaan, maar het ging best goed en gelukkig mochten we haar appen met vragen. Vanwege het slaapgebrek en bijbehorende vermoeidheid was alle vertelde informatie niet altijd even goed blijven hangen.
Op Sanne haar zesde dag hebben we besloten dat mijn vriend Sanne ’s nachts een fles geeft, zodat ik een langer blok kan slapen.
Sinds gisteren zit Sanne boven haar geboortegewicht, waardoor we vandaag eindelijk met z’n drietjes maar buiten mochten. We besloten naar dorp te gaan voor wat kleine boodschappen. Ik kon vanwege de bevalling nog niet zo ver lopen, dus ik ging met de rolstoel en mijn vriend duwde de kinderwagen. We waren net een lange sliert in de winkels en hadden best wat bekijks, maar dat kon de glimlach niet van mijn gezicht halen.