Heerlijk om wakker te worden, terwijl alles buiten er wit uitziet. Snel het bed uit gegaan om samen met mijn vriend een stukje door de sneeuw te wandelen, voordat het grootste deel alweer gesmolten was. Wel lekker mijn moonboots aan, zodat ik genoeg grip had. Het werd gewoon een klein stukje door het dorp heen en onderweg wat sneeuwballen gooien. Na een half uurtje gebanjerd te hebben, snel weer terug naar de warme en comfortabele bank.
Voor 20 februari mag ik mijn eerste stuk inleveren voor het kwartaalmagazine van het MS-fonds. Wat schrijft dat anders zeg, een A4tje, ten opzichte van mijn korte blogberichten. Het kost mij veel meer moeite, maar hoop op een mooi eindresultaat en weet dat ik onwijs trots op mezelf ben als ik mijn eigen stuk in een magazine zie staan. Van het weekend hoop ik tot een definitieve versie te komen.
Ondanks dat ik zelf niet meer voetbal, heb ik nog steeds een leuk contact met mijn teamgenoten. We zien elkaar op verjaardagen of gaan af en toe wat leuks doen; zoals afgelopen zaterdag. We zijn eerst wezen lasergamen bij De Zwarte Zwaan in Rotterdam. Ik durfde toch niet mee te doen, omdat ik de laatste tijd met een klein stukje rennen een beetje struikel. Ik zag me zelf al gevallen liggen in het donker. Wandelend vind ik het dan niet leuk om mee te doen. Daarvoor ben ik dan te fanatiek en wil ook mijn team niet benadelen. Een ander teamgenootje deed ook niet mee, dus tijdens de twee sessies lasergamen zaten wij lekker bij te kletsen. Daarna hebben we uitgebreid gegeten waarbij er veel gekletst werd. De tijd vloog voorbij, maar omdat we op tijd begonnen waren, kon ik het goed volhouden. Op ons gemakje naar de metro gelopen. Iedereen vraagt dan aan mij of ik dat wel red (superlief) en ze lopen speciaal wat langzamer voor mij. Ook bij thuiswedstrijden ga ik de meiden nog steeds aanmoedigen. Het blijft toch kriebelen om weer eens een balletje te schoppen.
We hadden een hele leuke groep bij de sessies mindfullness van het MS-fonds. Met zijn drieën waren we nog op zoek naar een manier om de cursus nog verder voort te zetten, maar hier zijn we nog niet uitgekomen. Wel vinden we het leuk om contact met elkaar te hebben, dus nu hebben we over een maand weer afgesproken om bij te kletsen hoe het met elkaar gaat, waar we tegenaan lopen enz. Ik merk dat je over sommige onderwerpen iets makkelijker praat met mensen die de problemen herkennen. Misschien komt er toch nog een vervolg bij het MS-fonds, maar in de tussentijd onderhouden wij het contact. Eentje heeft zich ook opgegeven voor hetzelfde zeilweekend van het MS-fonds als ik. Hopelijk is er voor ons allebei plaats om mee te gaan.
Deze week is voorbij gevlogen, dus vanavond even de tijd genomen om een stukje te bloggen. Laat ik beginnen bij vorige week. Ik had het MS-fonds benaderd of zij nog schrijvers zochten voor hun magazine. Dit was het geval, dus ik had een afspraak met Janine die de communicatie verzorgt. Het was een erg leuk gesprek en ik mag elk kwartaal een A4tje met foto indienen en dan wordt dit in het magazine geplaatst. Ik mag hierbij zelfs een link naar mijn website plaatsen. Ook zou ik extra stukjes kunnen schrijven van supportgroepen, waarbij ik aanwezig ben of van een evenement dat ik als vrijwilliger kan bijwonen.
Januari is bij ons altijd een verjaardagsmaand, dus ons weekend stond hier vol mee. Vrijdagavond hebben we mijn 32ste verjaardag gevierd voor onze families. Zaterdag hebben we een bijkomdag van gemaakt met een lunch op de pier van Scheveningen en zondagmiddag hadden we twee verjaardagen waarbij mijn vriend naar de ene ging en ik naar de ander. En dan hadden we zelfs nog een derde verjaardag voor zondagmiddag afgezegd.
De reactie van mijn lijf op al deze drukte, is dat ik wel weer een middagdutje nodig heb. In het begin voelde ik mij hier erg rot over, maar na een paar dagen heb ik het wel geaccepteerd, omdat ik dan ’s avonds toch nog wel wat kan. Wel is de dag qua besteedbare tijd opeens een paar uur korter, waardoor ik aan sommige dingen niet toe kom. Ik ga maar weer op zoek naar een nieuwe balans en agendavulling.
Al vanaf het moment dat ik mijn blog wilde schrijven, wist ik dat ik hierbij ook een klein stukje over glutenvrij eten wilde schrijven. Ik heb namelijk al 6 jaar Coeliakie waardoor ik geen gluten mag eten. Op de voorpagina van mijn website had ik nog ruimte voor een extra onderwerp. De webmaster maakte mij erop attent, dat ik daar maar snel iets mee moest gaan doen. Ik had toch nog een klein beetje extra aansporing nodig, maar die kreeg ik snel toen ik hoorde dat hij een nieuwe baan had. Hij blijft mij helpen met mijn website, maar
op een afstandje kan dat soms net iets lastiger zijn dan wanneer je iemand wekelijks ziet. Als je nieuwsgierig ben kun je op mijn voorpagina op het icoontje klikken en lezen wat mijn favoriete eetadressen zijn in de omgeving Den Haag-Rotterdam.
Een jaar geleden hadden mijn vriend en ik al kaartjes gekocht om naar dit concert te gaan. We hadden altijd staanplaatsen, maar deze kaarten moesten we vorig jaar verkopen, omdat ik dat niet meer zo lang kan staan. Voor de zekerheid hadden we nu zitplaatsen gekocht en dat was maar goed ook, want een staand concert is voor mij nog steeds geen optie. We gingen met de metro, zodat mijn vriend gewoon zijn biertje kon drinken. We waren mooi op tijd en hoefden maar even te wachten voordat de show begon.
We zaten op de eerste rij en we hadden mooi zicht hoe de Golden Earring de show begon. De Golden Earring werd opgevolgd door Bløf en zo kwamen er deze avond veel bekende artiesten langs zoals Typhoon, Broederliefde, Common Linnets, Douwe Bob, Jeroen van Koningsbrugge, Marco Borsato, Racoon, Rowwen Hèze en 
natuurlijk ook de gastheren Nick en Simon. We hebben heerlijk genoten en af en toe nog gedanst met hulp van mijn vriend waaraan ik mij aan vast kon houden. We waren net voor het einde weg gegaan om de laatste metro te halen en de ergste drukte voor te zijn. Het laatste stukje heb ik naar huis gereden en thuis moe, maar zeer voldaan in slaap gevallen.
Na een vermoeiende ms-nacht waarin ik meerdere keren bezweet en met koorts wakker werd, was ik niet in staat om te werken. Ik was zo moe. Gauw even ontbeten en daarna weer in bed gedoken tot 10:30 uur. Poging twee om te beginnen aan de dag. Langzaam opstarten met een aflevering “The Good Wife” op Netflix, lunch en douchen. Werd ik gebeld door de apotheker uit Pijnacker voor een uitnodiging voor een stage. De laatste keer dat we contact hadden over een stage was ruim een maand geleden. In de tussentijd ben ik wel gaan twijfelen of de apotheek nu de juiste werkomgeving is met veel staan en lopen. Zeker nu mijn lijf de laatste twee weken weer wat minder is. Ik heb aangegeven alleen stage te willen lopen, als er daarna een mogelijkheid voor een baan in zat. Hier moest de apotheker weer over nadenken en hij belt me nog terug. Meteen hierna begon ik weer te twijfelen. Wil/kan ik bij mijn huidige werkgever blijven? Heb ik de apotheker nu afgeschrikt? Moet ik zoeken naar een middenweg door 1 middag per week stage te gaan lopen? Ik heb geen idee waar ik nu goed aan doe. Volgende week heb ik weer een gesprek op het werk, dus daar ga ik ook vragen hoe mijn toekomstmogelijkheden er bij hen nu uit zien. Hopelijk krijg ik daar een antwoord op en geeft dat wat meer rust. Met het uitreiken van mijn nieuwjaarsgeschenk kreeg ik van mijn baas de woorden dat hij hoopte dat ik nog lang bij het bedrijf bleef, zodat hij voor me kon zorgen.
Nu de koorts gezakt was, kon ik nog wat huishoudelijke dingen doen voordat ik naar de terugkomsessie van de mindfulness training van het nationaal MS-fonds ging. Het was erg leuk om iedereen weer te zien, nadat mijn laatste sessie op 22 november was. In de tussentijd heb ik weinig gemediteerd, maar voer ik wel mijn doucheritueel met volle aandacht uit zonder de radio. Dit geldt ook voor autorijden zonder de radio. Hierdoor ben ik meer ontspannen en kost het tegelijkertijd minder energie. We hadden een erg pittige meditatie, waarbij je naar je gevoel moest gaan. Het gevoel wat bij mij het sterkst opkwam was het gevoel van wanhoop, want welk pad wil ik nu gaan bewandelen qua werk, gezondheid, kinderwens, reizen etc. Heb ik hierbij nog extra hulp nodig van bijv. een psycholoog of red ik mij op de huidige wijze ook best goed? Ik kon ook niet voorkomen, dat bij de nabespreking de tranen langzaam over mijn wangen liepen. Gelukkig hebben we een fijne groep en trainers, waardoor ik mij na de schaamte ook wel opgelucht voelde.
Helaas was dit de laatste sessie, maar we hebben met een z’n drieën besloten de mogelijkheid van een vervolgtraining, waarbij we 1 x per 2 weken of 1 x per maand weer bij elkaar komen, verder te onderzoeken. Ook bekijken we nog in welke vorm we dit willen.
Na de week wat rustiger aan te hebben gedaan (behalve donderdag, want toen had ik een uitje van mijn werk) begon vandaag weer moeizaam. Van 16-21 uur gaven wij een borrel met hapjes om mijn vriends 38e en mijn (bijna) 32e verjaardag te vieren. Een avondverjaardag geven zie ik niet meer zitten, omdat ik dan rond 22 uur instort en dan toch nog mijn rol als gastvrouw wil vervullen. Vorig jaar hadden we onze verjaardag ook met een borrel gevierd en dat was erg goed bevallen.
Mijn vriend was die ochtend al vroeg begonnen me de voorbereiding van de saté, gehaktballetjes en tacovulling. Ik deed de boodschappen en wilde daarna weer verder helpen, maar ik was zo moe dat ik mijn bed maar weer ingedoken was. Wat doet dat zeer op z’n moment. Ik voel me dan zo tekort schieten. Gelukkig is mijn vriend een kanjer en maakt er op dat moment geen probleem van en doet alles in zijn eentje. Het was een geslaagd feestje, waar ik gezellig vrienden gesproken had en op mijn kruk in de keuken steeds de hapjes opgewarmd had, waarna mijn vriend ze ronddeelde. Om 21:15 gingen de meeste vrienden naar huis en bleven we met nog een klein clubje over. Deze zijn nog een klein uurtje blijven hangen, maar toen moest ik echt naar bed. In bed was ik duizelig van vermoeidheid, waardoor ik slecht in slaap kon komen, maar was erg blij dat ik het hele feestje toch volgehouden had.
Na alle drukke feestdagen, die bij ons gevolgd worden door veel verjaardagen in januari, begon ik weer slechter te lopen. Misschien komt het door het te laat naar bed gaan, te veel afspraken of vorige week tijdens het shoppen 3 uur gelopen met tussenpauzes. Geen idee, maar mijn lijf geeft wel het signaal dat ik rustiger aan moet doen. Vanaf gisteren volg ik dit ook op. Mijn vriend doet wat extra dingen in huis, ik ga wat vroeger naar bed en plan maar 1 ding op een dag ipv de gebruikelijke 2. Nu maar hopen dat het snel resultaat geeft en ik weer beter ga lopen. Was er net aan gewend dat dit alweer 2 maanden soepeltjes ging.