Om 9 uur vertrokken we naar Antwerpen. Net voor ons Airbnb adres tankten we nog even. Om de hoek bij ons adres waren twee invalideparkeerplaatsen beschikbaar, dus konden we gratis parkeren voor het hele weekend. We zetten de rolstoel in elkaar en liepen eerst naar het MAS. Hier konden we met de lift naar boven (uitzichtpunt met glas) en de laatste verdieping kon alleen lopend, dus lieten we de rolstoel even achter. Hierna startten we onze route van ’tassie’, waarbij we bij elk punt een kaartje konden lezen met meer informatie over de bezienswaardigheden. Dit waren niet de highlights, maar meer kleine weetjes bijv. street-art, fluisteraar, gangenstelsel onder de stad enz. We kwamen precies om 12 uur uit bij ons lunchrestaurant le Delizie senza glutine. Helaas zat er een briefje op de deur dat ze een uurtje later pas open gingen, dus wandelden we nog verder richting de Nationele Bank. Zo zagen we nog een mooi deel van Antwerpen. Voor lunch bestelden we een pizza die we deelden en daarna nog een chocoladecroissant. De pizza was heerlijk en de croissant ook. Die kwam net warm uit de oven. Hierna liepen we via de waterkant terug naar onze wijk Eilandje. Het appartement was ruim en ik ging rusten. Ik was erg moe, dus pas om half vijf ging ik weer aankleden. We hadden gereserveerd bij Indonesische restaurant Satay. We startten met dumplings (superleuk, want deze zijn bijna nooit glutenvrij verkrijgbaar) en daarna gado gado. Na het eten wandelden we naar de markt om daar nog een theetje te drinken. Op de terugweg bezochten we Het Steen en bekeken we het Vleeshuis. Ik had nooit verwacht dat ik zoveel kon doen op één dag met mijn huidige energielevel.
Na best een aardige nacht met een halve oxazepam, wilden we vandaag richting het Rubenshuis en IceLab om daar glutenvrije wafels te eten. Alleen werd na het ontbijt mijn zus heel erg duizelig en viel zij steeds weg (in slaap). Het duurde even voordat ik het nummer van de juiste huisartsenpost in Antwerpen had gevonden. De arts wilde dat we naar hem toekwamen, maar mijn zus was zo duizelig en akelig dat ze adviseerden om een ambulance te bellen. Ik pakte snel een tas in en wachtte de ambulance beneden op. De eerste controles waren goed en mijn zus ging ondersteund door de ambulancemedewerkers mee naar beneden. Ik kon voorin meerijden. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en bloed geprikt. Ook hier viel mijn zus nog steeds in slaap. Om 13 uur kwam de arts dat er geen bijzonderheden waren en dat we naar huis konden. Er zou een collega komen om ons te helpen, maar een uur later was er nog niemand geweest, dus ik ging op zoek. Er kwam een verpleger mee, maar die haalde alleen de apparatuur los en verder moesten we het zelf doen. Gelukkig was mijn zus minder duizelig, dus aan mijn arm liepen we richting de uitgang. Daar vroegen we een medewerkster waar we een taxi konden vinden en die regelde ze voor ons. Ondertussen was mijn zwager op de trein naar Antwerpen gestapt, zodat hij ons naar huis kon rijden. In het appartement pakte ik al onze spullen in en al snel kwam mijn zwager. Het was fijn om weer thuis te zijn na alle stress en mijn zus knapte gelukkig steeds verder op. We hebben nog wel kaartjes voor het chocolademuseum en we waren nog steeds erg benieuwd naar de glutenvrije wafel, dus we gaan zeker nog een keer een dagje terug.
