Auteur: Simone

Tijdens het logeren was er ook nog tijd voor andere dingen. Ik had al een hele tijd geleden een high tea gereserveerd bij Lof der Zoetheid als verjaardagscadeau voor mijn zus. Mijn moeder vond het geen probleem als dit gewoon doorging nu ons zieke dochtertje veel aandacht nodig had.

We gingen lekker op de fiets met het warme weer. Onze tafel stond buiten gedekt klaar en we genoten van al het lekkers. Ondertussen maakten we plannen voor Praag, waar we over twee weken heen gingen. We kregen alle taartjes net op. Met een volle buik stapten we weer op de fiets.

Bij mijn ouders aangekomen knuffelde ik eerst een tijdje met mijn ziekte dochtertje en daarna was het voor mij tijd om nog even te rusten voor de avond zou beginnen.

Mijn vriend ging woensdag t/m zondag naar een festival. Ik ging weer samen met met mijn dochtertje bij mijn ouders logeren. Maar voordat het zover was, zou ik eerst een nachtje en een dag alleen doen. Nou, dat heb ik geweten. Zoiets kan ik qua energie al net, als alles goed gaat. Nu was ons dochtertje ’s nachts ziek geworden, waardoor ze erg onrustig sliep en ik twee keer uit bed moest. Hierdoor begon ik al moe aan de dag. Maar zieke meisjes vergen veel aandacht en als je moe bent, is dit erg lastig. Toch besloot ik eigenwijs geen verdere hulp in te schakelen, want ik vond het moeilijk om iemand te vragen nu ze zo ziek en hangerig was. Ik telde de tijd af tot het half vijf was en we naar mijn ouders gingen. De nieuwe omgeving deed haar goed en ze wilde zelfs even spelen. Wat een verademing. Ook hielp mijn vader gelijk waardoor ik even bij kon komen. Natuurlijk ging ik wel vroeg naar bed en zouden mijn ouders de nacht doen.

Ik sliep een verdieping hoger en werd wel wakker van een huilend dochtertje. Ik heb even bij de deur gestaan, maar toen ik zag dat mijn ouders haar bij zich genomen hadden, kroop ik mijn bed weer in om verder te slapen.

De vrijdag liep ook anders dan van tevoren gepland. Ons dochtertje kon niet naar de opvang, omdat ze ziek was. Ik nam de ochtend voor mijn rekening en mijn moeder de middag. Een vriendin waarmee ik had afgesproken, kwam naar het huis van mijn ouders ipv een lunch in een restaurant. Super lief dat ze dit wilde doen. Helaas moest ik dit na een uur afbreken, omdat ik een telefoontje kreeg van onze nieuwe schoonmaakster, dat ze voor de deur stond, terwijl ik ’s middags afgesproken had. Mijn vriendin ging naar huis en ik vertrok gehaast met ons dochtertje naar huis, want ik wilde wel graag dat ze ons huis zou schoonmaken. Ik had echt geen fut om dit zelf te doen. Na haar rondgeleid te hebben, zat ik beneden op de bank een potje te huilen. Ik had alles zo zorgvuldig gepland, maar het voelde alsof het allemaal mis liep. Toen mijn moeder weer thuis was, bracht ik mijn dochtertje daar zodat ze een middagdutje kon doen. Nadat de schoonmaakster weg was, ging ik gauw naar mijn moeder toe. Na even gekletst te hebben, was het voor mij ook de hoogste tijd voor een tukkie, ook om alle emoties wat te laten zakken. Het was erg fijn om de verzorging van ons dochtertje met mijn ouders te delen.

Ik had gisteren al gewerkt, omdat dat voor mijn apotheker beter uit kwam. Nu het de hele week zo mooi weer werd, leek het me leuk om met ons dochtertje te gaan zwemmen. Mijn zus en neefje gingen ook mee, zodat ik een extra paar handen had. Alles meenemen was wel een hele onderneming. Op de fiets met twee tassen, zwemband, picknickkleed en ons dochtertje voorop. Gelukkig stond mijn zus te wachten, dus die nam een deel van de spullen over. Het zwembad was eerst nog dicht, maar ging vrij snel open. Wat een plezier hadden we met zijn viertjes. Het afdrogen kon gewoon zittend op het picknickkleed, waardoor het mij niet zoveel moeite kostte. Hierna naar huis voor lunch, fles en een dutje.

Helaas duurde dat dutje maar een half uur. De dutjes variëren van 30 minuten tot twee uur, dus ik had na deze inspanning zeker op meer gehoopt. Gelukkig speelde ze nog een tijdje op bed, waardoor ik nog even kon blijven liggen. De rest van de middag was best pittig.

Ik had maandag al aan mijn vriendin gevraagd om met haar zoontje van vier maanden naar ons toe te komen ipv dat ik naar haar zou gaan. Eerder probeerde ik altijd een beetje om en om af te spreken, maar nu heb ik vaak de energie niet voor én gezellig kletsen, ons dochtertje en autorijden. Gelukkig vond ze het helemaal geen probleem.

Het was erg gezellig en onze kids vermaakten zich best goed zelf. Hierdoor hadden wij twee uurtjes de tijd om het over van alles te hebben.

Bij het afscheid bedankte ik haar nog een keer door te zeggen hoe fijn ik het vond dar ze naar mij gekomen was. Zij vond het juist fijn om het huis uit te zijn en boodt aan om voortaan bij mij af te spreken. Wat een super lief aanbod. Ik vond het moeilijk om aan te nemen, dus sputterde eerst nog wat tegen, maar zei er toch dankbaar ja op.

De laatste tijd gingen onze gesprekken over mijn draagkracht tegenover draaglast en korte & lange termijn oplossingen. Vooral de lange termijn vind ik nog moeilijk. Dat houdt voor mij in dat ik meer moet vragen om mijn huidige leefstijl vol te kunnen houden. Ik leef nog wel op mijn max, maar zo lang ik geen tegenslag heb, lukt alles precies.

Ik was hiermee al goed begonnen. Afgelopen maandag ging ik met een vriendin uit eten. Ik was wel moe, maar had haar gevraagd om bij een restaurant op 5 minuten afstand van mij te eten. Dat scheelt mij veel energie zodat ik maar een mini stukje hoef auto te rijden en het scheelt ook nog tijd. Deze vriendin gaf bij het weggaan aan dat ze altijd wel mijn kant op wil komen.

Ook mijn vriendin die woensdag bij mij was, bood aan om voortaan naar mij te komen. Ze vond het heerlijk om het huis uit te zijn met haar zoontje. Ik vroeg of ik dan af en toe de benzine mocht betalen, maar dat mocht ik niet. Deze kleine stapjes kosten mij veel moeite, maar is wel een goede oplossing voor de lange termijn.

We hadden de luxe dat mijn ouders een middag oppasten, zodat wij samen op pad konden. We besloten om naar Scheveningen te gaan. Daar waren we de avond voor de geboorte van ons dochtertje voor het laatst geweest. Hoe dichter we bij Scheveningen kwamen, hoe blauwer de lucht. We wandelden op ons gemak van de parkeergarage naar de Pier, waar we op het balkon een patatje aten in het volle zonnetje. Hierna liepen we langs de marktkramen die er tot onze verrassing stonden. Niets bijzonders natuurlijk, maar wel leuk om even te kijken. Halverwege keerden we om, want anders werd het te ver lopen. We zochten een strandtent uit om te genieten van een wijntje en bestelden ook nog een lekker toetje. Een heerlijk ontspannen middag was het.

Ff weer een inzinking na een hele drukke week. Die begon al woensdag toen ik de ochtend vrij was en bedacht dat ik wel met ons dochtertje even op de fiets naar dorp kon. Alleen met haar op mijn arm de winkel door en betalen was een stuk zwaarder dan ik dacht. Gelukkig kwam mijn moeder ’s middags oppassen, zodat ik kon rusten. ’s Avonds gingen we met mijn ouders bbq’en. Ik kon aardig blijven zitten ipv steeds heen en weer te lopen om dingen te pakken. Als ik moe ben, lukt het me soms toch om me ontspannen te voelen terwijl anderen voor me zorgen.

Donderdag ging ik met ons dochtertje naar de osteopaat. Haar behandeling duurde maar een half uur, dus was er nog tijd over om mijn buik een kwartier te behandelen. Hier maakte ik dankbaar gebruik van. De osteopaat dacht niet dat het helemaal voldoende zou zijn, maar in ieder geval weer een begin. Mijn vriend ging de middag werken met aansluitend een bbq op zijn werk. Ik rustte tot ons dochtertje weer wakker was en stapte op de fiets naar de supermarkt en daarna naar mijn ouders om te gaan eten. Er stond wel veel wind, maar ik geniet van het gevoel van vrijheid dat het fietsen mij geeft. Kort na het eten gingen we weer naar huis. Toen ons dochtertje sliep verzorgde ik de planten buiten nog. Wel een klusje, maar in delen heel goed te doen. Tussendoor was ik begonnen aan een film. Helemaal afkijken duurde te lang, maar heerlijk een moment ontspanning.

Vrijdag ging ik met mijn moeder shoppen in Den Haag. Ik wilde nog wat shirtjes voor mezelf en een jasje voor ons dochtertje. Als lunch had ik een mini high tea gereserveerd bij Bittersweetz. Hier is alles glutenvrij en het was een mooie break om bij te komen. Ik was in de rolstoel om mijn energie uit te kunnen geven aan het shoppen en niet aan het lopen. De tijd vloog voorbij. Toen we klaar waren dacht ik dat het rond drie uur zou zijn. Ik schrok toen het al kwart voor vier was. Gelukkig was mijn vriend zo lief om ons dochtertje op te halen bij de opvang, zodat ik nog een klein uurtje kon rusten. Natuurlijk niet genoeg na z’n intensieve dag, dus lag ik weer op tijd in bed.

Niet gek dus dat ik flink moe aan het weekend begon. Alleen voor het weekend hadden we best ook wat afspraken staan. Ik besloot er maar gewoon voor te gaan en tussendoor mijn rust te pakken.

Soms lees ik een stukje in een blad waarin ik heel veel herken. Dit stukje wil ik graag met jullie delen, omdat het een deel van mijn leven omschrijft dat ik nog niet geaccepteerd hebt. Het stuk staat in de MS info van de maand mei en is geschreven door Anne.

Eindelijk een term die past bij het frustrerende gevoel dat mijn sociale leven zo klein is geworden: verarming. Het klopt zó. Ik wil helemaal niet minder afspreken; ik zou graag ’s avonds met vriendinnen afspreken om een wijntje te gaan drinken of naar een verjaardag gaan. Dit lukt gewoon niet meer, omdat ik mezelf de rust niet meer gun om een dag of dagen bij te komen. Het past niet meer in mijn leven, omdat ik de volgende dag ook weer voor ons dochtertje wil zorgen.

De oplossing om overdag af te spreken of met een dineetje probeer ik vaak. Zo kan ik toch wat vrienden blijven zien, alleen lukt dit helaas niet met iedereen. En zeker niet zo vaak als ik zou willen.

Hoewel ik nog niet helemaal bijgekomen was van de terugreis, was het alweer tijd om aan het werk te gaan. Gelukkig was er weinig werk bijgekomen in mijn postvak. Wel liep ik nog wat achter door het terug gaan in werkuren, maar nog niet in taken. Ik was hiervoor vanmorgen al aan de slag gegaan om mijn thuiswerkplek compleet te maken. Nu kan ik beide programma’s thuis gebruiken, maar het aantal uren thuiswerken per week wil ik beperken. Ik wil het alleen gebruiken om mijn taken af te ronden, dus ik ga extra opletten dat er geen taken meer bijkomen.

Op het werk was ik een half uur langer gebleven, omdat ik een afspraak had. Uiteindelijk zou de afspraak nog later worden, dus dat wordt dan een andere keer. Nog langer blijven dan drieënhalf uur kon ik echt niet. Thuis gelijk mijn bed ingedoken, maar ik was zo moe dat slapen niet lukte. Toch maar lekker gerust en ik was ’s avonds weer vroeg naar bed gegaan.