Een jaar na de MRI had ik weer mijn volgende (jaarlijkse) MRI. Ik had al vier vlekjes en helaas kreeg ik te horen dat ik er twee vlekjes bijgekregen had. Hierdoor was ik een twijfelgeval om weer met de medicatie te starten. De neuroloog adviseerde mij om dit toch te doen, omdat ik de twee jaar ervoor met medicatie en zwangerschap geen vlekjes gevormd had. Ik was dit met hem eens. Als ik elk jaar twee vlekjes zou maken, worden dit er in de toekomst bij elkaar wel erg veel.
Het geneesmiddel om te gaan gebruiken had ik al gekozen. Bij mijn consult een jaar geleden hadden we de drie beste opties al besproken. Mijn keuze is Aubagio. Dit is een tablet, dat ik elke dag in moet nemen. De voornaamste bijwerkingen zijn haaruitval (herstelt zich na 6-9 maanden) en maag-darmklachten. Voor het regelen van de medicatie moest ik eerst op consult bij de MS verpleegkundige. Zij zou nog wat extra uitleg geven. Deze afspraak moest op korte termijn gepland worden. Over drie maanden moet er weer een MRI gemaakt worden om een 0-meting te hebben, als de inwerktijd van de Aubagio verstreken is. Ik vroeg de neuroloog of er dan ook een MRI gemaakt kon worden van mijn ruggenmerg. De neuroloog legde uit, dat deze voor het behandelplan niet uitmaakt. Ik vertelde dat ik deze graag wilde, omdat mijn lopen toch zachtjes achteruit gaat en of dat dan klopt met het beeld van de MRI.
Verdrietig liepen we de spreekkamer van de neuroloog uit. Ik had wel wat vlekjes verwacht, maar stiekem ook gehoopt dat de MS niet meer actief zou zijn. Ook moeilijk om weer aan anderen te vertellen, dus ik koos voor een Whatsapp berichtje met een heldere uitleg. De rest van de dag bleef het verdrietige gevoel een beetje hangen.
Nu Guus in theaters optrad, was het een mooie kans om weer te gaan. Mijn zus en ouders gingen mee. Ik had van tevoren gehoord dat het pas om 23:00 uur afgelopen zou zijn -wat ontzettend laat is voor mij-, maar probeerde mij hier niet te druk over te maken. Het optreden was erg gaaf en we zaten mooi dichtbij op de negende rij. Ik heb genoten en ook lekker nummers meegezongen. Na de pauze werd er wat meer gestaan door het publiek. Ik bleef op mijn stoel zitten. Dit leverde mij af en toe een bezorgde blik van mijn moeder op, maar trots dat ik er was, had ik er geen last van en glimlachte ik terug. Ik kon precies tussen de mensen door kijken. Ik was aan het einde helemaal kapot, maar had een leuke avond gehad.
We vermaken ons de hele week op het bungalowpark en zijn 1x naar Zwolle geweest om daar een glutenvrij broodje hamburger te eten en een klein beetje te shoppen. We spelen lekker veel met ons dochtertje buiten: Schommelen, springkussen, zwemmen, midgetgolf, kinderboerderij, van de glijbaan, tussen de blaadjes en in het zand spelen. Ik had nooit gedacht dat ik het type was, dat de hele week op een park kon blijven. Weer wat nieuws ontdekt.
Het is lang geleden, dat ik mij zo ontspannen voelde. Na het ochtenddutje van mijn dochter, dat ik ook mee deed, gingen we op weg naar ons vakantiehuisje in Oldebroek. Ik had vooraf contact gezocht of we er al om 13:00 uur in konden. Dit gingen ze proberen, maar toen we aankwamen was het huisje nog niet klaar. We zochten een plekje op het terras om te lunchen. Wat heerlijk om in oktober nog buiten te kunnen eten. Hierna weer terug naar de receptie, maar nog steeds was ons huisje niet klaar. Er werd driftig gebeld met de schoonmaak en ze beloofden dat na 20 minuten het huisje echt klaar zou zijn. We deden gelijk maar boodschappen in de kampwinkel en ik ging met ons dochtertje buiten in de blaadjes spelen. In plaats van geïrriteerd te zijn genoot ik van alles. Wat een mooie herfst met alle verschillende kleuren.
Vandaag ging ik met mijn nichtje naar de bioscoop in Leiden. Zij werd gebracht en ik ging met het openbaar vervoer. Ik vond het best spannend, want de film was om 12:45 uur. Meestal ga ik rond deze tijd rusten, maar deze afspraak was al tijden geleden gemaakt en ik had er best zin in. We waren mooi op tijd dus kletsten we eerst nog wat buiten op een bankje in het zonnetje. Bij het scannen van de tickets kregen we te horen dat we de enigen in de zaal waren. Wat een luxe zo’n privé film. We genoten van Zwaar Verliefd en in het bijzonder natuurlijk van Jim Bakkum.