Auteur: Simone

Ik twijfelde al heel lang of ik nog bij mijn werkgever zou blijven. Ik had het er eigenlijk sinds mijn ziekte niet meer naar mijn zin nu ik nog maar zo’n minirol kon spelen in het bedrijf, waar ik gewend was te managen en iedereen kende. Met twee keer in de week drie uur werk, kon dit niet meer. Ik kon in die tijd best nog veel werk verzetten, maar haalde daar weinig voldoening uit en had vaak het gevoel alleen op het kwaliteitseiland te zitten. Gelukkig maakten de twee ICT medewerkers bij wie ik op de kamer zat het wel gezellig.

Vandaag heb ik telefonisch mijn vertrek besproken en dit lucht enorm op. Ik heb ook geen behoefte aan een groots afscheid. Ik ben laatst met de geboorte van onze dochter genoeg verwend. Misschien ga ik nog met een klein groepje van de oude garde uit eten om van hen afscheid te nemen. Na 10 jaar is het tijd om dit hoofdstuk af te sluiten.

Ik werd opeens gebeld door mijn oude apotheker. Ik had haar benaderd tijdens mijn tweedespoor-traject en ingelicht over mijn situatie. Nu ontstond er bij haar in de apotheek een vacature voor 11 uur in de week en moest ze aan mij denken. Telefonisch direct wat dingen doorgesproken en verteld dat ik verwacht maar 6 uur in te kunnen vullen en op welke dagen ik oppas voor Sanne heb. We spraken af allebei wat dingen uit te zoeken. De apotheker moest uitzoeken welke risico’s zij loopt als ze mij aanneemt en ik hoe het dan zit met mijn pensioenopbouw. We maakten een afspraak voor een gesprek in de apotheek om gelijk ook kennis te maken met het team.

Ik werd enthousiast begroet door een oud collega en ook door de andere twee medewerkers die er op donderdag zijn. Na een korte rondleiding was het tijd om de werkzaamheden te bespreken. De apotheker had een lijstje gemaakt met (zittend uit te voeren)ondersteunende werkzaamheden en ik kon me daar goed in vinden. Het was een flinke lijst, dus ben benieuwd hoeveel daarvan in zes uur past. We spraken af dat ik in januari mee ga lopen en te bekijken hoe de werkzaamheden verlopen. Super spannend, maar ik heb er onwijs veel zin in. De afgelopen jaren heb ik veel alleen gewerkt, maar ik vind het werken in teamverband veel leuker en gezelliger.

Mijn vriend vierde zijn verjaardag dit jaar weer wel. De laatste twee jaar hadden we een borrel ’s middags gedaan voor onze verjaardagen samen. Ik zag erg tegen zijn feestje op, omdat het dit keer ’s avonds was en ik dan geen energie meer heb. Het werd een verjaardag met alleen maar mannen, dus ik kon gewoon naar bed gaan als ik moe was. Ik hoopte dat dit pas rond een uurtje of tien zou zijn.

Ik had ’s middags besloten om bij mijn ouders te gaan slapen, want met al die harde mannenstemmen en geklets in de gang zou ik niet kunnen slapen. Het was erg gezellig, maar rond negen uur voelde ik dat het bijna op was. Toen kwam er nog een vriend die niet veel anderen kende, dus bleef ik toch nog even kletsen. Om 21:45 uur wenste ik iedereen nog een fijne avond en liep ik de deur uit. Wat een gek gevoel is dat. Ook vond ik het erg moeilijk wat anderen ervan zouden vinden. Ik vond het zelf namelijk al raar, maar heb mijn rust nog steeds hard nodig.

Ik had verwacht allang weer aan het sporten te zijn, maar hier heb ik nog geen energie voor. Ik heb mij voorgenomen het nieuwe jaar weer te starten. Er was al een aantal keer gevraagd hoe het met me ging, dus vandaag toch eventjes langs gegaan om Sanne voor te stellen en beschuitjes uit te delen. Er waren weinig  mensen aan het sporten door de sneeuw, maar ik heb toch nog vier beschuitjes uitgedeeld en verteld dat ik in het nieuwe jaar weer van de partij ben. Mijn fysiotherapeut stelde mij gerust voor het verlies van mijn conditie en kracht. Met een baby ben je zo erg in de weer dat zijn ervaring leert dat het vaak mee valt.

De kraamvisites zitten er bijna allemaal op nu de drukke decembermaand gaat beginnen. Wij gaan altijd gelijk door naar de verjaardag van mijn vriend.  Deze vierde hij op zaterdagmiddag eerst voor onze families. We waren met een klein clubje, maar iedereen komt altijd tegelijk binnen. Terwijl mijn vriendiedereen ontving en zijn cadeaus uitpakte, verzorgde ik de taart en het drinken. Het was erg gezellig. Toen iedereen weg was, kon ik ook niets meer.  De visite was maar drie uurtjes geweest en ik was al helemaal leeg. Huilend zat ik op de bank met Sanne in mijn armen. Deels van geluk iedereen zo bij elkaar met Sanne erbij en deels verdrietig dat drie uurtjes visite mij zoveel energie kost. Nog een klein beetje gegeten en toen maar mijn bedje in gegaan.

Het UWV heeft tot 22 december de tijd om mijn bezwaarschrift te behandelen. Mijn bezwaar ging niet over mijn afkeuringspercentage van 80-100%, maar over het aantal uren waarop mijn uitkering gebaseerd is. Ik was namelijk iets meer dan een jaar voor mijn diagnose (na een periode van ziekmelding vanwege oververmoeidheid), contractueel terug gegaan van 40 naar 28 uur.

Ik was erg zenuwachtig voor de hoorzitting, maar mijn vriend gelukkig niet. Hij heeft met zijn werk al vele hoorzittingen meegemaakt en ging ook mee naar de hoorzitting. Bij het bezwaarschrift hadden we alle bewijsstukken van eerdere bezoeken (vanaf 2009) aan de neuroloog en de verslagen van de bedrijfsarts al bijgevoegd, maar voor de zekerheid hadden we deze ook nog meegenomen.

In onze ogen verliep de hoorzitting goed. Zeker toen de verzekeringsarts aangaf dat de arbodienst mijn ziekmelding uit 2015 aan 2014 had moeten koppelen. Nu het officiële bericht maar afwachten. Hopelijk laten ze dit voor 22 december weten, want tijdens de hoorzitting gaf het UWV aan dat zij deze periode nog met 6 weken mogen verlengen.

Voor het eerst sinds weken, was ik aan de beurt om Sanne ’s nachts te verzorgen. Mijn vriend was ziek en zo kon hij eens een goede nacht maken. Hij deed nog een fles, voordat hij zou gaan slapen. De nacht hiervoor had ik goed geslapen, doordat Sanne uit logeren was bij mijn schoonmoeder. Natuurlijk lukt zo’n shift gewoon, maar voel ik het slaapgebrek direct in mijn benen. Ook krijg ik de drukkertjes van de romper lastiger dicht.  Mijn vriend was om 7:30 uur weer uitgeslapen en een beetje opgeknapt, dus kon ik nog eventjes slapen.

Wat is het toch irritant om wakker te zijn om 3:45 uur, terwijl je dochtertje lekker verder slaapt. Dat is één van de dingen die echt veranderd zijn. Voorheen kon ik altijd slapen als ik moe was. Nu lig ik maar te luisteren of ik geen geluidjes hoor. Gelukkig word ik maar weinig zo vroeg wakker, doordat mijn vriend alle nachtvoedingen doet. Hij houdt dit erg goed vol, ondanks dat hij gewoon aan het werk is. Deze ochtend heb ik het van hem overgenomen. Slapen lukte me niet meer tot de volgende fles van 8 uur, dus heb ik mijn tijd besteed aan sinterklaasgedichten verzinnen.

Ik was helemaal nog niet bijgekomen van gisteren, maar wilde toch erg graag naar de glutenvrije markt in Leiden gaan. Mijn ouders gingen ook mee en die haalden ons op. Wat was het weer druk. Mijn vriend duwde de kinderwagen en ondertussen vulde ik het boodschappenmandje met allerlei lekkers. Halverwege de route begon eigenlijk de rij voor de kassa al, maar ik kon niet meer staan. Mijn vriend bleef rustig in de rij staan (Sanne lag heerlijk te slapen) en ik ben buiten op een bankje gaan zitten.  Hier kon ik gelukkig en tijdje zitten, terwijl mijn vader glutenvrij kibbeling kocht. Lekker smullen en thuis met een volle buik mijn bed weer in.

Alles ben ik weer opnieuw aan het proberen. Zo ook het shoppen. Samen met mijn vriend en dochtertje gingen we naar Den Haag. Ik wilde graag lopend, want met de kinderwagen erbij nemen we al veel plaats in. We wilden maar naar drie winkels en lunchen. We starten met de Prenatal gevolgd door de Sting. Ik wilde graag nieuwe vesten, want vorig jaar had ik zo weinig gekocht vanwege mijn zwangerschap, dat ik het liefst een hele nieuwe garderobe aan zou schaffen. De buit bleef helaas steken bij vier shirtjes. Hierna gauw het lunchzaakje Bittersweet opgezocht, want ik kon nog maar moeilijk lopen. Bij Bittersweet zijn alle gerechten glutenvrij, dus we bestelden één broodgerecht en een plateautje met zoete lekkernijen.

Hierna was mijn energie wel op, maar in mijn enthousiasme wilde ik nog wel verder. Wat was ik blij dat mijn vriend hier anders over dacht, want op de terugweg naar de auto voelde ik pas echt hoe moe ik was. Maar weer een mooie stap gemaakt en heerlijk om met mijn gezin op stap te zijn.