Wat is het toch irritant om wakker te zijn om 3:45 uur, terwijl je dochtertje lekker verder slaapt. Dat is één van de dingen die echt veranderd zijn. Voorheen kon ik altijd slapen als ik moe was. Nu lig ik maar te luisteren of ik geen geluidjes hoor. Gelukkig word ik maar weinig zo vroeg wakker, doordat mijn vriend alle nachtvoedingen doet. Hij houdt dit erg goed vol, ondanks dat hij gewoon aan het werk is. Deze ochtend heb ik het van hem overgenomen. Slapen lukte me niet meer tot de volgende fles van 8 uur, dus heb ik mijn tijd besteed aan sinterklaasgedichten verzinnen.
Auteur: Simone
Glutenvrij sinterklaasmarkt
Ik was helemaal nog niet bijgekomen van gisteren, maar wilde toch erg graag naar de glutenvrije markt in Leiden gaan. Mijn ouders gingen ook mee en die haalden ons op. Wat was het weer druk. Mijn vriend duwde de kinderwagen en ondertussen vulde ik het boodschappenmandje met allerlei lekkers. Halverwege de route begon eigenlijk de rij voor de kassa al, maar ik kon niet meer staan. Mijn vriend bleef rustig in de rij staan (Sanne lag heerlijk te slapen) en ik ben buiten op een bankje gaan zitten. Hier kon ik gelukkig en tijdje zitten, terwijl mijn vader glutenvrij kibbeling kocht. Lekker smullen en thuis met een volle buik mijn bed weer in.
Herontdekken
Alles ben ik weer opnieuw aan het proberen. Zo ook het shoppen. Samen met mijn vriend en dochtertje gingen we naar Den Haag. Ik wilde graag lopend, want met de kinderwagen erbij nemen we al veel plaats in. We wilden maar naar drie winkels en lunchen. We starten met de Prenatal gevolgd door de Sting. Ik wilde graag nieuwe vesten, want vorig jaar had ik zo weinig gekocht vanwege mijn zwangerschap, dat ik het liefst een hele nieuwe garderobe aan zou schaffen. De buit bleef helaas steken bij vier shirtjes. Hierna gauw het lunchzaakje Bittersweet opgezocht, want ik kon nog maar moeilijk lopen. Bij Bittersweet zijn alle gerechten glutenvrij, dus we bestelden één broodgerecht en een plateautje met zoete lekkernijen.
Hierna was mijn energie wel op, maar in mijn enthousiasme wilde ik nog wel verder. Wat was ik blij dat mijn vriend hier anders over dacht, want op de terugweg naar de auto voelde ik pas echt hoe moe ik was. Maar weer een mooie stap gemaakt en heerlijk om met mijn gezin op stap te zijn.
Bakker Leo
Ik heb een nieuw glutenvrij adres ontdekt. Ik ging hiernaar op zoek, want ik was op het Geniusbrood uitgekeken. Het nieuwe verse brood dat AH geïntroduceerd heeft, vond ik veel te droog. Op Facebook kwam ik een advertentie van Bakker Leo tegen, waar je voor een mooie prijs een kennismakingspakket kon bestellen. Hier was ik zo enthousiast over dat ik nu dagelijks brood hiervan eet. De witte tijgerbolletjes en het meerzadenbrood zijn mijn favorieten. Ook de cake is erg zacht en smaakvol
Sanne voorstellen op het werk
Een collega had een tijdje geleden al gevraagd, of ik aan wilde geven, wanneer ik toe was aan bezoek. Ik heb dit een tijdje afgehouden, omdat ik flink gefrustreerd was over betalingsproblemen van mijn zwangerschapsuitkering.
Het bezoek thuis werd geruild voor een bezoekje van Sanne en mij aan het werk, want veel collega’s waren erg nieuwsgierig. Het was nog een hele tour om gedoucht en al om 10 uur op het werk te zijn. Hoe mensen dat doen die om half negen op hun werk moeten zijn en daarvoor al bij de kinderopvang geweest zijn, is voor mij vooralsnog een raadsel.
Daar aangekomen leek het net sinterklaas. Wat lagen er veel cadeautjes voor ons. Ook vanuit de vestigingen Assen en Voorschoten waren er cadeautjes naar Den Haag gekomen. Sanne lag lekker naar iedereen te kijken vanuit de Maxi-Cosi en ik was met twee collega’s beschuit met muisjes aan het smeren. Het was leuk om iedereen weer te zien en er werd veel aandacht aan ons besteed. Iedereen kwam een beschuitje eten. Natuurlijk kreeg ik vaak de moeilijke vraag hoe het met mij ging. Iedereen vind mij er zo goed uitzien, doordat ik al mijn zwangerschapskilo’s al kwijt ben, maar dat zegt natuurlijk niets over hoe ik mij voel. Daarom gaf ik het korte en tactische antwoord ‘redelijk’. Na een klein uurtje gingen we mijn schoonmoeder ophalen, zodat ik de rest van de dag rustig aan kon doen.
Minder blogs
Vandaag kwam er een collega van mijn vriend op kraambezoek en merkte op dat ik minder blogs schreef. Dat klopt ook wel. Ik merk dat ik minder te vertellen heb, doordat nu met Sanne (inmiddels 8 weken oud) mijn wereld een stuk kleiner geworden is. Mijn wereld bestaat uit verzorgen, knuffelen, eten, rusten, tv kijken,boodschappen doen, kraambezoek, wandelen en slapen.
Aan meer kom ik echt nog niet toe. Ik zit nog zo laag in mijn energie. Dit maakt me soms erg verdrietig en onzeker. Gelukkig troosten anderen mij, door te zeggen dat veel moeders hier last van hebben. Ook moeders zonder MS.
Emotionele achtbaan
Wat zijn emoties toch lastig. Ik ben altijd meer een denker geweest dan een voeler, maar momenteel staan alle luiken open. Ik huil snel, soms van geluk, dan weer van verdriet. Wat staat ons leven op z’n kop met ons kleine meisje erbij. Ik voel me soms enorm te kort schieten, vooral naar mijn vriend, doordat ik ’s nachts nauwelijks voor ons meisje kan zorgen. En lukt dat nou niet door de MS of hebben alle beginnende moeders hier last van…
Gelukkig kan ik er ook heerlijk van genieten en kan ik sinds kort soms alleen de deur even uit voor een massage of vanavond eten met een vriendin. De eerste weken was boodschappen doen al een uitje. Ik lig ’s avonds nog wel steeds voor negen uur op bed en dan is de accu ook echt helemaal leeg.
Met behulp van mijn moeder woensdag ook nog even in Zoetermeer wezen shoppen. Dit lukt dan maar een uurtje, maar doordat mijn moeder dan de kinderwagen in en uit de auto haalt, scheelt dat enorm veel energie. Natuurlijk was ik hierna helemaal kapot en kon ik gelijk mijn bed weer in, maar ik had het mooi gedaan. Mijn moeder helpt elke woensdag en soms ook nog op maandag of vrijdag.
Ook mijn schoonmoeder springt bij waar ze kan. Ze is al twee keer blijven slapen, zodat mijn vriend een nachtje door kan slapen en elke dinsdag helpt ze mij. Ik zou niet weten wat we deze beginmaanden zonder onze moeders zouden moeten.
Uitslag MRI
Eindelijk was het zover. Vandaag kregen we de uitslag van mijn MRI. Ons dochtertje was flink aan het spoken geweest, dus ik had vanaf 3:30 uur genoeg zenuwen opgebouwd. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten en kregen we direct de verlossende uitslag. De MRI was hetzelfde gebleven qua littekens als ruim twee jaar geleden. Dit was echt super en de neuroloog had deze uitslag ook verwacht, doordat ik zwanger geweest was en 9 maanden remmende medicatie gebruikt had. Ik zelf had een wat negatievere verwachting, dus het duurde wel eventjes, voordat het tot mij doordrong.
Direct volgde in het gesprek het punt medicatie. Nu alles er goed uitzag had ik al voor mezelf besloten een tijdje te wachten met het starten met nieuwe medicatie. Mijn neuroloog accepteerde deze keuze. Wel hebben we de verschillende medicatie besproken en mijn voorkeur gaat sterk uit naar Aubagio. Zoals elke medicatie heeft deze minpunten (afgeraden bij kinderwens, periode van 2 maanden met haaruitval en vaker leverwaarde controleren dmv bloedprikken). Over een half jaar heb ik weer een afspraak. Mijn neuroloog vindt mij nog zo jong en geeft aan, dat er nog zoveel te beschermen is, dat hij dat graag wil doen. Echt een mooie en zorgzame uitspraak!
Controle afspraken
De komende drie weken heb ik elke week een afspraak in het ziekenhuis. We begonnen vandaag met de controle bij de gynaecoloog vanwege mijn placenta die operatief verwijderd is. De controle bleek alleen te bestaan uit een kort gesprek, waarin de arts nog wat meer vertelde over de uitgevoerde ingreep en de verwachtingen indien ik opnieuw zwanger zou willen worden in de toekomst. Ook bespraken we mijn ervaring van de bevalling en de verzorging in het ziekenhuis. Na tien minuten was alles besproken en kon ik weer richting huis.
Maandag 30 oktober krijg ik weer een MRI van mijn hoofd om te kunnen beoordelen of mijn MS de afgelopen twee jaar actief geweest is. Hierbij vergelijken ze de witte vlekken op mijn MRI uit 2015 met de nieuwe. Op 6 november krijg ik de uitslag van de MRI van de neuroloog en gaan we verder praten over nieuwe medicatie. Of ik deze al snel zal gaan gebruiken, hangt af van de uitslag. Mijn gevoel zegt dat ik eerst goed moet herstellen van mijn bevalling en het ontzwangeren de tijd moet gunnen.
Eerste maand voorbij
Hoera Sanne is al 1 maand oud! Wat is deze maand snel voorbij gevlogen en wat is er ontzettend veel gebeurd. Ik krabbel qua energie langzaam weer een beetje op, na mijn dieptepunt twee weken geleden bereikt te hebben. Mijn vriend neemt nog steeds de avond- en nachtvoeding voor zijn rekening, maar ik heb de afgelopen twee dagen die van 5/6 uur gedaan. Ik lig dan wel al om 21 uur in bed en ga ‘s middags ook nog anderhalf uur naar bed, maar wat voel ik me trots dat ik weer kan helpen. Het was ook wel nodig nu mijn vriend ‘s ochtends weer aan het werk is. Hopelijk zet de stijgende lijn door en kan ik steeds meer voor ons meisje gaan zorgen.