Na mijn middagdutje bedacht ik, dat ik op het strand een foto met mijn dochtertje van onze achterkant wilde maken. Ik zou deze graag gebruiken voor mijn website, nu zij zo’n belangrijke rol heeft in mijn leven en ik ook regelmatig over haar schrijf. Mijn vriend, dochtertje en mijn ouders waren al naar het strand gegaan, terwijl ik nog een dutje deed. Mijn vriend appte of hij me op kon halen, maar in eerste instantie twijfelde ik, omdat ik eergistermiddag niet lekker geworden was op het strand. Ik besloot het toch te doen, omdat het onze laatste vakantiedag was en mijn vriend aangaf dat het niet zo warm was.
Op het strand vertelde ik mijn vriend mijn idee voor de website en hij wilde de foto direct maken. Alleen dacht ons dochtertje daar anders over. Ze keek alle kanten op en wilde geen handje geven. Even later vroeg ze of ze een ijsje mocht. Ik greep deze kans direct en zei dat het mocht nadat ze een goede foto met mij gemaakt had.
’s Avonds probeerde ik de foto op mijn website te plaatsen, maar ik kreeg hem niet op de goede plaats. Daarna stond het welkoms-tekstblok precies op de foto en ook de menubalk wilde ik van groen naar blauw. Mijn zwager is erg handig met WordPress en hij hielp mij direct na een appje. Na wat heen en weer appen werden we het eens over de opmaak en de welkomstekst. Heel gaaf en ben er erg blij mee! Binnenkort ga ik de tekst van de pagina: “Wie ben ik” ook bijwerken.
We vertrokken direct na mijn vroege middagdutje om 13.45 uur. Toch kwamen we al in de file terecht, maar dit leverde maar 15 min vertraging op. We haalden de sleutel van de villa op en hierna kon het inruimen beginnen. Ons dochtertje keek filmpjes op de ipad, zodat wij onze handen vrij hadden. Mijn vriend ging de bestelde boodschappen nog ophalen. We waren aardig gesetteld voor het avondeten en aten wraps in ons huisje. Toen ons dochtertje op bed lag, maakten we plannen voor de volgende dag. Het zou wat minder weer worden, dus ik koos voor Mini Mundi.
Voor Mini Mundi konden we geen kaarten reserveren, maar ik had bij reviews gelezen dat deze ook aan de kassa verkocht werden. Helaas bleek het vol te zijn, toen we bij de kassa stonden. Tijd voor een nieuw plan. We gingen naar Speelpaleis Bambini in Vlissingen. Bij het 0-3 gedeelte was ons dochtertje snel uitgekeken. Op naar het echte klimwerk. Helaas mocht je vanwege Corona niet meeklimmen, want ons dochtertje wilde niet alleen. Ik ging een klein stukje mee om haar aan te moedigen. Er waren twee lieve meisjes met wie ze mee mocht klimmen, want ik werd al snel weggestuurd. Zo had ze veel plezier, al kwam ze regelmatig bij ons langs, want ze vond het spannend. Na de lunch met patat, was het tijd om naar het huisje te gaan en een dutje te doen.
Zondagochtend werden we wakker met een strakblauwe lucht en zon. We gingen al vroeg naar het strand. Heerlijk om daar weer te zijn. We konden al snel een laagje kleding uittrekken, zodat we in onze badkleding zaten. Ons dochtertje wilde steeds een stukje de zee inlopen. Ik vond de zee nog erg koud, maar zij vond het heerlijk. Mijn vriend speelde met haar, terwijl ik vanaf de handdoek toekeek. Da’s echt genieten. Toen het lunchtijd werd, gingen we weer terug naar het huisje. ’s Avonds gingen we uit eten bij de Strandzot. Ik had vooraf een glutenvrije hamburger geregeld en het was weer smullen.
Maandagochtend was het weer strandweer en gingen we weer naar hetzelfde plekje op het strand. Ook nu was het warm genoeg voor badkleding, terwijl het maar 18 graden was. De zon deed goed z’n best. Wat was het genieten. ’s Avonds gingen we een glutenvrije pannenkoek eten bij Pannen en Koeken in Westkapelle. Mijn vriend had heerlijke spareribs. Als toetje kozen we voor snoepjes, die daar verkocht werden uit ouderwetse wekpotten.
Op dinsdag kwamen mijn ouders op visite en ze bleven logeren. Na mijn middagdutje gingen we naar het strand, maar ik werd niet lekker. Ik had last van de warmte en was misselijk. De rest besloot voor mij dat we terug gingen. Ik vond dit erg fijn en kroop gelijk mijn bed in. De misselijkheid zakte wat, maar fit was ik nog niet. Toch gingen we naar de Strandzot uit eten, want ik had daar twee glutenvrije varkenshaasjes gereserveerd en die hadden ze speciaal voor ons ingekocht. Het eten smaakte goed, want ondanks dat ik misselijk was had ik wel trek. In het huisje en ook ’s nachts bleven mijn darmen onrustig. Gelukkig sliep ik best aardig.
Op woensdag voelde ik mij nog steeds niet top, dus bleef ik met mijn moeder bij het huisje terwijl de rest naar het strand ging. Mijn vriend vrolijkte mij op met leuke foto’s van hun bouwwerken.
Donderdagochtend voelde ik mij beter en deden we poging twee om naar Mini Mundi te gaan. Nu hadden we braaf vooraf de kaarten gereserveerd. Het was erg rustig en ik ging een medewerker zoeken, zodat ons dochtertje in de attracties kon, zoals het treintje en de ronddraaiende auto’s. We lunchten daar ook nog. Ik had een glutenvrije tosti en mijn vader de pofferjes. Erg fijn dat ze bij parken tegenwoordig ook glutenvrij eten op de kaart hebben staan. Ondertussen klaarde het weer ook op en liet de zon zich weer zien. Op de terugweg kwamen we in de zeedamp terecht. Gelukkig trok deze weg toen ik lag te slapen, zodat de rest naar het strand kon. Toen ik wakker was, kwam mijn vriend mij ook ophalen, zodat ik ook mee kon genieten. Helaas kwam de zeedamp weer terug, dus gingen we weer naar het huisje terug. Na het avondeten gingen mijn ouders naar huis en begonnen wij met inpakken.
Ik had twee weken achter elkaar op dinsdag een eerste gesprek met de gezinnen en de voorlezers. Ik was erbij om de voorlezer te introduceren en de ouders de “regels” te vertellen. De eerste sessie was online en we maakten in het Engels kennis met de moeder. Bij het tweede gezin was de kennismaking thuis. Toch bijzonder om een gezin met een andere cultuur te ontmoeten. De moeder sprak een beetje Nedelands en Engels. Zo mooi om te zien dat de kinderen al Nederlands begrijpen en ook spreken. Ik werd na deze ontmoeting veel enthousiaster over mijn vrijwilligerswerk.
Super fijn dat de terrassen weer open zijn. Ik had met een vriendin afgesproken op onze vaste stek bij Villa Augustus in Dordrecht. Het was alleen erg koud (precies op de laatste dag voordat de temperatuur omhoog zou gaan) en ze hadden geen heathers staan. Gelukkig kregen we een dekentje en dronken we een theetje. We hadden veel om bij te kletsen, want we hadden elkaar van de zomer voor het laatst gezien. We lunchten ook nog met risotto en pizza, maar daarna namen we snel afscheid om weer op te warmen in de auto. Volgende keer zien we elkaar weer bij warmer weer.
Op het gemak was ik wakker worden in het hotel. Heerlijk om tijdens het ontbijt een serie te kijken. Ik had afgesproken om 9.00 uur op de camping te zijn, zodat we op tijd in Bataviastad waren. Het was een autorit van 45 minuten erheen. Ik deed mijn winterjas aan, want een zomerjas was echt te koud met alle wind. Heerlijk om na een paar jaar weer in Bataviastad te zijn. Shoppen in coronatijd vind ik wel wennen. Zeker als je in de rij moet staan, voordat je naar binnen mag. Qua kleding kon ik niet slagen, maar kocht wel een nachthemd, bh en sketchers. Ik zoek altijd naar schoenen zonder veters. Ik draag daarom meestal Tamaris, maar wilde weleens een ander model. Het was een zeer geslaagde en gezellige invulling van de dag. Om 14.00 uur reden we weer richting de camping. Dit keer ging ik ook 19.30 uur al richting het hotel om nog te chillen voordat ik ging slapen. Vanaf het hotel reed ik de volgende ochtend direct naar huis.
Mijn ouders hadden gevraagd of ik op donderdag glutenvrije kibbeling kwam eten in Putten, waar zij op de camping stonden. Natuurlijk wilde ik dit, want ik had al heel lang geen kibbeling meer gegeten. Ik twijfelde even of ik alleen zou gaan of met mijn gezin, maar koos voor alleen. Lekker rustig en even niets moeten. Mijn vriend overtuigde mij om in een hotel te overnachten, zodat ik voldoende rust zou krijgen en dat mijn omgeving verwarmd was. Hij vond een leuk hotel op 15 minuten van de camping; Kasteel De Vanenburg. Hier boekte ik twee nachten
Het was lang geleden dat ik alleen naar een hotel gegaan was. Onderweg naar de camping dacht ik veel terug aan mijn werkende leven, toen ik 1x per maand naar Assen reed en daar soms ook overnachtte. Nu kostte de rit van 1.15 uur mij veel energie en aangekomen op de camping moest ik eerst even bijkomen. We gingen lekker lunchen met kibbeling. Een heerlijk grote portie. Mijn middagdutje deed ik in de caravan. ’s Avonds aten we op het verwarmde terras van Pannenkoekenhuis de Huifkar. Ik dronk nog een theetje op de camping, voordat ik naar het hotel reed. Ik had een leuke kamer in de tuin. Eigenlijk was ik te laat terug gegaan, want ik was bekaf. Ik nam een halve oxazepam in om snel te kunnen slapen.
Mijn apotheker belde mij of ik nog een dagje wilde komen werken. Het project dat ik afgerond had, bleek toch nog een laatste wijziging nodig te hebben. Ik werkte hard door, maar kreeg het werk niet af. Dit frustreerde mij wel, maar het was nog ruim een uur werk. Ik had twee uur gewerkt en had om 12.30 uur een afspraak bij de fysiotherapeut. Op woensdag had ik nog geen afspraken staan, maar deze dag wilde ik rustig aan doen en mijn tas in pakken voor twee daagjes weg. Het kostte mij veel moeite om voor mezelf te kiezen ipv gaan werken, maar het is mij toch gelukt.
Ons dochtertje wilde vandaag graag naar haar kinderopvang locatie toe. Hier is ook een kinderboerderij bij en ons dochtertje wilde haar vader graag de koeienstal laten zien. We gingen er met zo’n drietjes op de fiets naar toe. Ons dochtertje wilde op haar eigen fiets en dat deed ze goed. We maakten eerst een rondje langs de dieren. De bijbehorende Landwinkel was open, dus we kochten we een drankje en wat lekkers voor aan de picknicktafel. Het speelterrein van de opvang was ook open, dus ons dochtertje liet ook zien waar ze altijd graag mee speelt en welke trucjes ze allemaal kan. Heerlijk om haar zo enthousiast te zien.
Het zonnetje scheen heerlijk en ik opperde om aansluitend bij de Soete Suikerbol als lunch een pannenkoek te gaan eten. Dit vond mijn vriend ook een goed idee, dus ik belde om te vragen of ze nog een plekje hadden. Yes, ze hadden nog een plekje, dus fietsten we weer terug naar huis en van daaruit met de auto naar de Soete Suikerbol. Heerlijk om in het zonnetje op het terras te zitten en een hapje te eten. Het terras zat al gauw helemaal vol. Hopelijk gaan de restaurants snel ook weer langer en binnen open, zodat we weer elke week uit eten kunnen. Dit missen we wel.
Zodra het bekend was dat de mensen van de ‘griepprikgroep’ een afspraak konden maken, plande ik online een afspraak in voor woensdag 12 mei. In de afspraakbevestiging stond dat ik de uitnodigingsbrief mee moest nemen naar de afspraak. Hierdoor werd ik toch wat nerveus. Gelukkig werd de uitnodigingsbrief de dag voor de vaccinatie bezorgd.
Ik ging alleen naar mijn vaccinatie afspraak in het Silverdome in Zoetermeer. Gelukkig was de rij niet zo lang en liep het aardig door. Ik kreeg het Pfizer vaccin. Na de vaccinatie moest ik 15 min wachten. Ik kreeg nergens last van, dus reed weer naar huis. Thuis kreeg ik wat last van spierzwakte in mijn benen en mijn handen werden wat stijf. Gelukkig waren deze klachten de volgende ochtend weggetrokken en had ik alleen nog een beurs gevoel rond de prikplek. Op naar de tweede vaccinatie op 17 juni.
Mijn fysiotherapeut stelt mij altijd eerst de vraag: Hoe gaat het met je? “Mwah” gaf ik eerlijk aan. Tijdens de behandeling gingen we daar verder op in. Ik vertelde dat ik al twee weken last heb van een druk hoofd en dat ik steeds tussen 5.00 en 5.30 wakker wordt en het niet meer lukt om nog in slaap te vallen. Daarnaast heb ik vroeger vanwege mijn ADD het mechanisme ontwikkeld om veel van de gedachtes af te handelen, zodat ik er iets minder last van heb. Dit doe ik bovenop mijn standaard dingen met als gevolg dat ik teveel doe op een dag. Door deze combinatie kom ik in een negatieve spiraal terecht en het lukt mij nog niet om deze om te buigen. Mijn fysiotherapeut stelde goede vragen en vertelde dat hij snapt dat dit mechanisme vroeger goed werkte, maar dat het met mijn MS een moeilijke combinatie is. Hij legde het belang uit van minder in mijn hoofd bezig zijn. De volgende dag sportte ik bij de fysiotherapeut (een ander uit dezelfde praktijk) en zij vertelde weer dat een diepe buikademhaling er voor zorgt dat je geen nieuwe gedachtes krijgt.
Sinds deze gesprekken ben ik weer iets rustiger in mijn hoofd en lukt het (in combinatie met een volledige donkere slaapkamer) de afgelopen drie nachten weer om wat langer te slapen.
