Tijdens ons concert van Krezip een jaartje geleden in Stadstheater Zoetermeer opperde mijn zus om naar de musical Hairspray te gaan. We konden meteen kijken welke rij ons mooi leek en we boekten rij 4. De afgelopen 4 maanden waren we naar Westside Story, Willem van Oranje en Moulin Rouge geweest. Zo leuk om nu een totaal andere musical te zien met veel humor. En gelachen dat we hebben, al ben ik iemand met weinig humor. Het was echt genieten van het begin tot het einde. Ik heb de film nooit gezien, maar het was echt briljant.
Na mijn mega slechte week vorige week, waarbij ik zelfs vrijdag mijn roeien had afgezegd, krabbel ik deze week weer een beetje op. Waardoor het dan weer wat beter gaat, durf ik niet te zeggen, maar ik ben weer wat rustiger en slaap weer wat beter. Wel ben ik nog heel snel emotioneel en bang dat mijn huidige ritme, met heel weinig energie in de middag en avond, blijvend is. Het plannen van dingen in de avond die wat verder weg zijn (bv bij het voorbereiden van de MS Collecteweek eind mei) vallen mij erg zwaar. Andere jaren liep mijn vriend 2 à 3 avonden en ik 2, maar zoals ik nu ben, kan ik geeneens ’s avonds collecteren.
Ook zou ik afgelopen weekend een nachtje met mijn zus weggaan, maar dat kon ik niet aan. We hadden een alternatief plan gemaakt waar we zaterdagmiddag naar de musical Moulin Rouge in Utrecht gingen en zondagochtend zijn gaan wandelen en lunchen in Nootdorp. Superfijn dat mijn zus zo flexibel was, maar wat vind ik het moeilijk om de beperkende factor te zijn. Dat ben ik natuurlijk altijd al met mijn middagrust en ’s avonds vroeg thuis, maar in deze erge mate is de daginvulling erg beperkt. Met de tranen in mijn ogen vroeg ik mijn zus of ze met mij in deze staat in april wel naar Antwerpen wilde, want een ochtendprogramma met lunch en dan avondeten lijkt nu echt het maximaal haalbare. Andere jaren kon ik dan ’s middags om 16 uur wel weer op pad. Gelukkig vond zij dit geen bezwaar. Het uitspreken van deze beperkingen vind ik erg moeilijk en pijnlijk.
Woensdagmiddag had ik met een vriendin in de stad afgesproken om vroeg een hapje te gaan eten. Na het rusten kwam ik misselijk uit bed, maar ik besloot toch te gaan, want we hadden elkaar een jaar al niet gezien. Zij heeft ook MS, wat het makkelijk maakt om vroeg weer naar huis te gaan. We aten een hapje bij Il Picar. We kletsten flink bij en om 19 uur liepen we samen naar de metro. Thuis kon ik meteen mijn bed in, maar dat gaf niet. Ik had het erg leuk gehad en morgenochtend had ik een ontspannende massage gepland om verder uit te rusten.
Wij hadden kaarten gekocht voor de try-out van Willem van Oranje. We hadden alleen een mailtje gehad dat het theater anders ingedeeld was. Wij dachten kaarten aan de zijtribune besteld te hebben, maar zaten nu op rij 2 vooraan. Gelukkig bleken het prima plaatsen te zijn, alleen de geprojecteerde beelden om ons heen waren soms wat lastiger zichtbaar. Wat een fantastische scènes zaten er in de musical. Vooral de slag bij Leiden was briljant met het doorbreken van de dijken erbij. Ik wist nog weinig van de tijd van Willem van Oranje, dus dat maakte de musical extra interessant.
Na de musical zouden we nog uit eten gaan, maar na 3,5 uur voorstelling was ik kapot. Ik nodigde mijn zus en moeder wel bij ons thuis uit voor een frietje en zo konden we toch nog napraten over de musical. Het was weer super geweest.
Met onze Rotterdampassen hadden we kaartjes kunnen kopen met 50% korting voor de voorstelling in het Nieuwe Luxor. We gingen naar de zaterdagmiddagvoorstelling om 14.30 uur speciaal voor mij. Tijdens het rusten voor de voorstelling belde mijn vader dat mijn moeder in het ziekenhuis was na een hele harde val op haar gezicht met haar fiets en dat ze niet mee kon naar de voorstelling. Wat een zorgen om mijn moeder. Zo kwam van rusten niets meer terecht. Ik belde nog wat vrienden of zij misschien zin hadden om mee te gaan nu we een kaartje over hadden, maar iedereen was druk. Dus gingen we gewoon met zijn drieën (schoonmoeder en zus). Voor ik vertrok naar de Randstadrail belde ik mijn vader nog eventjes voor een update over mijn moeder. Het voelde raar om toch naar de voorstelling te gaan, maar verder kon ik toch niets voor hen doen. De voorstelling was erg goed. Ik had de film een paar jaar geleden in de bioscoop gezien, dus sommige delen waren herkenbaar. In de pauze kregen we bericht dat mijn moeder weer thuis was; dat luchtte op. Na de voorstelling gingen we nog een pizza eten bij O’Pazzo. Het was best vol in het restaurant, maar het eten ging erg vlot. 19.30 uur waren we weer terug bij de auto, dus mijn zus en ik besloten om nog naar onze moeder te gaan. Het was erg fijn om haar nog eventjes te zien en te spreken als afsluiting van deze dag.
Afgelopen winter hadden we via het AD al kaartjes gekocht voor de middagvoorstelling van Elisabeth in het Nieuwe Luxor Theater. We gingen er met de metro met zijn viertjes naartoe. Wat een mooie voorstelling, vooral “De Dood” (Milan van Waardenburg) en “Lucheni” (William Spaaij) waren briljant. We hadden geen Pia Douwes, maar dat gaf ons niet. Na de voorstelling ging ik samen met mijn zus pizza eten bij O’Pazzo Schouwburgplein. Helaas was op mijn pizza op onverklaarbare wijze een stukje rauwe kip terecht gekomen. Na dit gemeld te hebben, kreeg ik een nieuwe pizza, maar helemaal ontspannen zat ik niet meer. Achteraf heb ik via de email nog een klacht ingediend, omdat we helemaal niets ter compensatie gekregen hadden. Als goedmaker kreeg ik via de email een pizza en drankje voor twee personen aangeboden, dus nu gaan we daar binnenkort weer eten. We komen daar altijd graag, dus heerlijk vooruitzicht.
