Auteur: Simone

Ik was nog nooit op de Euromast geweest, ondanks dat ik al 37 jaar in de omgeving van Rotterdam woon. Een bezoek eraan stond al een tijd op mijn wensenlijst en het liefst wilde ik er tokkelend vanaf. Helaas kan dit maar één keer per jaar en viel dat deze zomer precies samen met een feestje. Ik vroeg mijn moeder mee om in de Euromast te lunchen. We gingen eerst naar boven met de lift om van het uitzicht te genieten. Het bovenste gedeelte was gesloten vanwege werkzaamheden. Het waaide flink, dus na een rondje gelopen en gefotografeerd te hebben, zochten we ons warme plekje op in het restaurant. We hadden een mooi plekje bij het raam. De kwaliteit van het eten viel wat tegen, maar we hadden het erg gezellig. Weer wat van mijn wensenlijstje gedaan.

Na weken tobben met mijn ogen, overlegde ik met mijn neuroloog of mijn oogklachten door mijn MS konden komen. De neuroloog dacht van niet, omdat ik van beide ogen last had, maar hij adviseerde toch om de oogarts ernaar te laten kijken. Helaas had ik voor de oogarts een verwijzing nodig van de huisarts. Deze verwijzing wilde de huisarts niet geven, zonder mij op het spreekuur gezien te hebben. Door de quarantaine verschoof deze afspraak nog een week. Tijdens het spreekuur kreeg ik mijn verwijzing voor de oogarts.

De volgende dag belde ik de poli voor een afspraak. De assistente vond dat ik niet tot eind februari (reguliere wachttijd) kon wachten. Ik kon aanstaande vrijdag al terecht.

Mijn vriend bracht me naar het ziekenhuis. De afspraak begon met een bezoek aan de optometrist. Zij bevestigde dat ik met de sterkte uit mijn nieuwe bril 130% kon zien, dus dat de sterkte van mijn bril goed was. De problemen zouden dan aan de stand of de kwaliteit van het glas moeten liggen. De optometrist druppelende mijn ogen, zodat mijn pupillen groot werden en de oogarts mijn oogspieren kon bekijken. De oogarts zag geen afwijkingen, maar vanwege mijn MS wilde hij nog foto’s maken om een 0-meting te hebben, als ik in de toekomst last van mijn ogen zou krijgen. Op de foto’s waren geen afwijkingen te zien. Gerustgesteld verliet ik het ziekenhuis weer.

’s Middags ging ik weer terug naar de opticien. Hij boog mijn glazen in exact dezelfde hoek als mijn reservebril. Hopelijk is dit de oplossing.

Toen ons dochtertje al op bed lag, kwamen er appjes in de ouderapp binnen dat er twee kindjes corona hadden. De volgende dag deden we bij ons dochtertje een zelftest en ook zij was positief. We maakten ook nog een afspraak bij de GGD. We konden dezelfde dag nog terecht. Mijn vriend en ik deden ook een zelftest en de onze waren negatief. Ik had de dag ervoor ook al een zelftest gedaan voor een afspraak met drie vriendinnen die ook MS hadden. Natuurlijk meldde ik hen direct dat ons dochtertje positief was. Ook in de ouderapp meldde ik het. Inmiddels hadden 6 kinderen een positieve zelftest.

Ik ging ’s middags met ons dochtertje naar de teststraat in Delft. Deze is veel kleinschaliger dan de XL teststraat bij Rotterdam Airport waar we steeds naartoe gaan. We moesten wel even in de rij staan buiten, maar we waren gelukkig snel aan de beurt. De volgende ochtend hadden we de uitslag om 11 uur. Inderdaad positief, dus allemaal thuisblijven helaas. Hopelijk zijn we er hierna vanaf.

23 jan

Ik heb weer een paar weken in mijn onrustige spiraal gezeten. Dit begon eigenlijk na het verliezen van mijn bril in de week voor Kerst in combinatie met gebroken nachten door ons dochtertje. Het uitte zich dat ik vaak rond 4.00 uur wakker werd om te plassen en hierna niet meer kon slapen. Hierdoor raakte ik zo uitgeput dat mijn middagdutjes ook niet meer lukten. Ik was te onrustig om in slaap te vallen, dus na een half uur proberen, ging ik vaak serie kijken.

Nu vier weken verder, heb ik eindelijk de rust weer om ’s middags te slapen. Wel ben ik flink uitgeput en heb ik nog wat tijd nodig om weer verder op te krabbelen naar mijn oude niveau.

Vandaag was de tweede bijeenkomst van ons MS-meditatiegroepje. Dit keer was het thema ‘dankbaarheid’. Ik vind dit altijd een erg moeilijk thema, omdat ik vaak alweer bezig ben met het volgende. Ik had ook weleens een dankbaarmeditatie gedaan van de app Meditation Moments, maar zodra er gevraagd wordt: “Waar ben je dankbaar voor?” begin ik na te denken. We begonnen met een verhaal, gevolgd door een gedicht. Hierna hadden we de opdracht om vijf punten op te schrijven waar we dankbaar voor waren. Dat lukte erg vlot. We bespraken onze punten met elkaar en door sommige punten van de anderen, raakte ik geïnspireerd. We waren allemaal ook dankbaar voor ons groepje. We eindigden onze date met een meditatie. De twee uurtjes waren weer voorbij gevlogen. Wat was het weer heerlijk geweest.

Mijn vriendin is zo lief om altijd naar mij toe te komen, omdat Meerwerk 45 min rijden is en dat zit precies rond de grens wat ik zelf kan rijden. Nu was ze hoogzwanger en besloot ik naar haar toe te gaan. Meestal waren onze dochtertjes ook bij onze dates aanwezig, maar nu waren we ouderwets samen. Heel erg leuk om alle verbouwingen waarover ze verteld had, nu in het echt te zien. We hadden ook genoeg te kletsen, dus de tijd vloog voorbij. Ik bleef ook nog lunchen, maar daarna was het echt tijd om naar huis te gaan en de rest van de dag rustig aan te doen.

Op internet zag ik dat je weer deel kon nemen aan het jaarlijkse watersportweekend dat het MS-fonds organiseert in samenwerking met Sailwise. In 2017 had ik mij hiervoor ook opgegeven, maar ik was toen hoogzwanger, dus kon ik er niet aan deelnemen. Nu begon het weer te kriebelen, maar ik zag er tegenop om alleen te gaan. Ik appte de dames van mijn meditatiegroep die ook MS hebben en twee reageerden gelijk enthousiast. We schreven ons in en nu was het afwachten of er plaats was.

Twee dagen later werd ik gebeld dat ik was toegelaten en ook één vriendin was toegelaten. De tweede staat op de wachtlijst, omdat zij al eerder met dit weekend meegegaan is en nieuwe mensen voorrang hebben. Ik kon ook gelijk mijn vragen stellen over mijn glutenvrije dieet en of het mogelijk was om alleen op een kamer te slapen. Mijn middagdutje is ook erg belangrijk voor mij en ook dit kan gewoon tijdens het weekend. Heel enthousiast beëindigde ik het telefoongesprek. Supergaaf om te leren zeilen, suppen en waterskiën op een aangepast bord. Ook kan er gekanood worden, wat ik al zeker 10 jaar niet meer gedaan heb. Heerlijk deze voorpret.

Terwijl mijn vriend in Limburg een tv meubel aan het halen was, kwam er een mooie trampoline langs op de site Ruilen en Weggeven Lansingerland. Ik maakte alvast mijn interesse kenbaar, zodat ik de eerste keus zou hebben. Onze oude was een paar maanden geleden kapot gegaan en eigenlijk wilde mijn vriend niet direct een nieuwe. Ik mistte het springen met ons dochtertje wel en sinds Corona zijn we niet meer naar een binnenspeeltuin gegaan. Mijn vriend werd enthousiast na het zien van de foto’s en ik stuurde via Messenger een bericht, dat we de trampoline op wilden halen. De eigenaar vroeg of wij hem uit elkaar wilden halen of dat zij dit zouden doen. Wat een luxe aanbod. Wij vonden het fijn als zij dit deden. Dat scheelde ons veel werk. Toen mijn vriend ons dochtertje uit school ging halen, wilde ze met een vriendinnetje spelen. Dit mocht bij het vriendinnetje thuis, dus ging mijn vriend de M&M’s kopen als ruil voor de trampoline en deze daarna ophalen.

Na mijn middagdutje begon hij aan het opbouwen. Hij redde alleen de onderkant en het springvlak. Helaas stonden de poten niet op de juiste plaats. Deze verwisselden we de volgende ochtend om 7.30 uur, voordat mijn vriend aan het werk moest. Ook bouwden we het net deels op. Hierna bracht ik ons dochtertje naar school. Ik was erg moe, maar kon het toch niet laten om nogmaals een doekje over de trampoline te halen en het net vast te knopen.

Ik zocht ook een trapje op Marktplaats en deze kon ik ’s middags direct ophalen in Zevenhuizen, na een bezoekje met ons dochtertje aan mijn zwager in Nieuwerkerk a/d IJssel. Wat was het fijn om mijn zwager weer te zien. Ik had hem voor het laatst gezien in het ziekenhuis. Ook Sanne genoot van de aandacht. Het was een volle dag geweest, maar ik was erg voldaan.