Auteur: Simone

Meestal probeer ik mijn afspraken vanaf 10 uur te plannen, maar soms kan dit niet. Zo ben ik om 8:50 in Rotterdam voor mijn afspraak. Ik loop wel wat stram maar de gebruikelijke zweetaanval van te snel opstaan blijft gelukkig uit. Super fijn dat het toch lukt. Nu nog afwachten hoe ik de rest van de dag doorkom.

Zoals elk jaar volgt mijn vriend het bouwen van de vreugdevuren op Scheveningen via de webcam. Natuurlijk hoorde daar ook een kijkje nemen in het ‘echie’ bij. We hadden de auto dichtbij het vreugdevuur van Scheveningen geparkeerd, zodat ik maar een klein stukje hoefde te lopen. Helaas hadden ze dit jaar in een recordtempo de stapel 35 meter hoog gebouwd waardoor er niet meer verder gebouwd mocht worden van de gemeente.
Wel mochten we nu extra dichtbij kijken bij het vuurtje met een hardstyle muziekje. Heerlijk even staan genieten en dansen. Daarna nog lekker bij visboer Spaans op de Westduinweg glutenvrije kibbeling gegeten en bij de Welsh Bakestone glutenvrij brood, gebak en appelflappen gekocht.

Ik wens iedereen een goede, gezellige jaarwisseling en een goede gezondheid voor 2017!

Eindelijk weer eens schaatsen. Of het zou lukken wist ik nog niet, maar proberen wilde ik het in elk geval. Een vriendin ging mee met haar dochters. Dat het druk is in de schoolvakanties wist ik, maar zulke rijen zorgden er wel voor dat het goede er bij mij al vanaf was voordat ik op het ijs stond. Ik had mijn noren mee en mijn oude kunstschaatsen. Op mijn noren ging het redelijk. Had erg veel moeite om mijn gewicht naar achteren te verplaatsen. Als ik te ver voorover hing, kwam ik ook weer niet vooruit. Maar 800 meter schaatsen voor de eerste keer met maar 1 keer vallen viel mij erg mee. Het was net alsof ik net weer begonnen ben met schaatsen op noren, dus verwacht dat het net als met het lopen veel oefening vergt. Ook nog een klein stukje geprobeerd op kunstschaatsen op de funbaan bij de kids, maar die manier van schaatsen ben ik echt verleerd vrees ik. Volgende keer maar ’s avonds een half uurtje gaan zonder lange rijen. Wordt vervolgd…

In eerste instantie had ik helemaal niet zoveel zin in alle drukte rondom Kerst. Zeker doordat we vorig jaar in Australië Kerst gevierd hadden tussen de kangaroes. Toen het echter eenmaal de dag voor Kerst was en we de tweekleurige paprikasoep voor Kerstavond en eerste Kerstdag gemaakt hadden, kreeg ik wat meer zin in alle gezelligheid. Het dilemma kleding had ik woensdag met de Kerstborrel van het werk al opgelost. Gewoon een leuk jurkje met ballerina’s eronder. 24 december is mijn oom jarig dus daar zijn we ’s middags op visite geweest. Toen snel even bijkomen op de bank, voordat we naar het diner gingen van vier goede vrienden met hun kids. Wat een super gezellige avond hebben we daar gehad. De tafel was prachtig gedekt en onze soep viel goed in de smaak. Ook van het hoofdgerecht en toetje hebben we gesmuld onder het genot van een wijntje. Rond half twaalf kon ik niet meer en zijn we naar huis gegaan.

Onze Kerstochtend begon met een uitgebreid ontbijt gevolgd door een spelletjes mini-marathon. We hebben ‘Wie is het’, ‘Mens–erger-je-niet’, ‘Yahtzee’, ‘Onderuit en ‘Het betoverde doolhof’ gespeeld. Daarna rustig aangedaan en mijn vriend begon wat symptomen van de griep te vertonen. We zijn wel naar mijn familie gegaan en daar ook ons voorgerecht gemaakt wat weer goedgekeurd werd. Normaal gesproken helpt mijn vriend altijd iedereen, maar doordat hij niet zo fit was bleef dit beperkt tot bij het voorgerecht. Voor de rest heb ik voor het eerst weer veel geholpen met het afruimen van de tafel en bijspringen bij het opmaken van het hoofdgerecht. Dit gaf mij een super goed gevoel. Na het eten en natafelen op tijd naar huis gegaan, want we waren allebei flink op.

Tweede kerstdag naar mijn oma gewandeld. Dit viel niet mee. Met erge tegenwind 2,1 km gewandeld en ook de brug over de HSL (tussen Bergschenhoek en Berkel) over geklauterd. Ik ben nog niet gewend aan het omhoog lopen en ook niet op een ongelijke ondergrond. Tegen het einde begon in weer te zwalken, maar een hand van mijn vriend verminderde dit een beetje. Bij mijn oma weer bijgekomen en lekker met de auto terug naar huis gegaan.
Aan het einde van de middag mochten we aanschuiven bij de gourmet bij mijn schoonfamilie. Gelijk gestart met een borrel met hapjes, gevolgd door een heerlijke gourmet met veel verschillende soorten vlees. We hadden zelf zoveel over dat we de volgende dag thuis nog een keer gegourmet hebben 

Hoe kun je nu het beste stress vermijden? Dat kan wat mij betreft op verschillende manieren. Manier 1 begon bij mij met het werken zonder deadlines, mede bepaald door de arbodienst. Dit werkt heel prettig en ik werk nu alleen de uren dat ik op het werk aanwezig ben. Thuis ben ik niet met het werk bezig.

Manier 2 was voor mij de belangrijkste. Mij alleen maar druk maken over dingen waar ik invloed op heb. Deze verloopt bij mij privé heel erg goed, doordat we een gedeelde agenda hebben en elkaar redelijk vrij laten in het maken van afspraken met vrienden enz. Ook hebben we een kluslijst gemaakt met daarop afspraken wanneer onderhoud aan het huis gedaan wordt en wanneer we grote uitgaven doen, zoals vernieuwingen en hierbij het onderscheid maken tussen noodzakelijk en alleen voor het mooie (het oude functioneert nog goed). Hierdoor kan ik leven volgens de agenda en de rest laten rusten. Op een dag mag ik van mezelf maximaal twee afspraken plannen. Deze twee zorgen ervoor dat ik voldoende kan blijven doen en mezelf niet te veel uitput.

Op het werk werkt dit nog wat minder goed, doordat ik altijd gewend was om zelf de lijnen uit te zetten. Nu moet ik de wegen van anderen volgen en die verlopen niet altijd naar wens/makkelijkste manier. Om dit goed te kunnen accepteren kan ik nog wel een cursus gebruiken. Hoogste tijd om weer wat te gaan doen met mijn mindfulness training die ik twee maanden geleden gevolgd heb. Het lukt me wel om dingen met meer aandacht te doen zoals autorijden, douchen en koken, maar mijn meditaties heb ik de afgelopen weken laten versloffen. Misschien brengen die weer wat meer rust in mijn koppie.

Na zo’n drukke avond ervoor plan ik altijd een dag helemaal niets, maar doordat het best lekker weer was wilde ik er toch graag even uit. We stapten in de auto naar Scheveningen. We hadden wel de rolstoel bij ons, omdat mijn benen te zwaar waren om ver te lopen. Dat blijft nog steeds wel vreemd. Doordat ik de laatste tijd beter loop, moet ik elke keer weer even wennen aan het zitten in de rolstoel. We konden wel heerlijk de boulevard over wandelen en kijken naar de mountainbike strandrace die (toevallig) gehouden werd. De rest van de dag wel rustig op de bank gehangen hoor.

Normaal gesproken houd ik niet van schrijven over negatieve dingen, maar dit moet ik echt even van me af schrijven. Ik kan altijd nog besluiten om het stukje niet op mijn blog te vermelden. Ik weet even niet hoe het verder moet met mijn werk. Ik heb het slecht naar mijn zin met mijn huidige taken, maar wil aan de andere kant toch langzaam mijn uren gaan verhogen om te zien tot hoeveel uur werk per week ik nu daadwerkelijk in staat ben. Aan de andere kant ben ik voor mijn tweede spoor aan het solliciteren en hoop ik wat meer in teamverband te gaan werken in bijvoorbeeld een apotheek. Maar nergens zijn er vacatures te vinden voor 12 uur per week, dus reageer ik nu op vacatures van 24-32 uur. Erg zinloos, want de afgelopen 3 maanden heb ik maar 1 sollicitatiegesprek gehad en ben een paar keer afgewezen. Het ergste vind ik het, als ik helemaal niets hoor. Is het dan zoveel moeite om een standaard afwijzing te sturen? Af en toe kan ik er zelfs niet van slapen. Heeft iemand nog tips voor mij?

Wat is het weer wennen aan de drukke maand december. Voor mijn gevoel probeer ik als een kip zonder kop alle eindjes aan elkaar te knopen. En wat is er nu allemaal aan de hand? De kerstboom hebben we maandag al gekocht en hij stond twee dagen in zijn voet in de huiskamer te wachten voordat we tijd hadden om hem op te tuigen. We hadden alleen nog nooit zo’n grote boom gehad waardoor we nog wel wat extra ballen konden gebruiken. Ook hadden we nog geen kerstkaarten, dus op donderdag na het werk nog naar De Driesprong. Wel in de rolstoel, want voor lopen had ik echt geen fut. De buit: vijf nieuwe kerstballen, een kersthuis en drie dozen kerstkaarten. Nog niet genoeg, maar meer leuke waren er niet. Vrijdag weer verder om nog kerstkaarten en -zegels te halen, een Intratuinbon voor ’s avonds om bij vrienden naar hun nieuwe huis te gaan kijken en nog een cadeautje scoren voor mijn vriend die zondag zijn verjaardag viert. Het is allemaal gelukt maar vraag niet hoe…..