Auteur: Simone

Deze week zijn de optredens van de Vrienden van Amstel weer in volle gang. Vorig jaar waren wij ook geweest. Wij hadden kaarten dit jaar samen met vijf vrienden voor de tweede rang. Ik heb lang zitten draaien of we zouden gaan tot ik er ’s nachts van wakker lag. Toen besloten om toch de kaarten te verkopen. Ik kan nog niet tegen laat naar bed gaan. Ik ben al blij als ik tot 21 uur wakker kan blijven. Ik vond het wel echt super erg. Vooral omdat ik niet weet of het in de toekomst wel haalbaar is.

Gelukkig waren we de kaarten snel kwijt en maakten we een alternatief plan. De oppas was geregeld en de besloten een reservering te maken voor Indonesisch eten in Den Haag. Zo konden we er toch nog een leuke dag van maken.

Ik was om vier uur al wakker door de regen en wind die op het raam sloeg. Veel te vroeg voor mij, maar ik slaap altijd slecht als het stormt. Storm buiten betekent ook een storm van gedachtes in mijn hoofd. Gelukkig sliep onze dochter nog lekker verder,waardoor ik nog een hele tijd rustig in bed bleef liggen.

Vandaag was de papadag van mijn vriend. Ook hij was wat onrustig, dus hebben we veel praktische zaken afgerond. We hadden de avond ervoor al een leuke vakantiebestemming voor eind mei uitgezocht. Erg spannend om voor het eerst met onze kleine meid te gaan vliegen. Ze is dan al 9 maanden, maar het vraagt toch extra voorbereiding zoals de autohuur met autostoel, aanschaf van een buggy en hoeveel kilo bagage boek je erbij enz.

Door de afkondiging van code rood was ik gaan twijfelen of ik nog wel naar mijn werk moest gaan. Mijn vriend raadde mij dit sterk af, dus ik besloot twijfelend mijn apotheker te bellen. Het was pas mijn tweede werkdag bij mijn nieuwe baan. Mijn apotheker besloot voor mij dat ik het beste thuis kon blijven, maar dat zat mij helemaal niet lekker. Ik besloot haar aan te bieden om rond drie uur te komen als de storm was gaan liggen. Ze was erg blij met dit aanbod.

Er werd gelijk gevraagd hoe ik de vorige keer ervaren had. Eerlijk gaf ik toe dat het erg leuk was, maar wel veel tegelijk. Drie uurtjes zijn nu eenmaal snel voorbij. Vandaag had ik de opdracht gekregen om aan de slag te gaan met het klanttevredenheidsonderzoek. Ik ontving een handleiding hoe ik de koppeling tussen het computersysteem van de apotheek en het bedrijf van het onderzoek kon maken. Het duurde even voordat ik het doorhad, want ik moet nog wel wennen aan sommige onderdelen van het systeem. Gelukkig kon ik veel vragen aan een collega die naast mij zat te werken. Terwijl de computer de data aan het verzamelen was, ging ik nog verder met de verwerking van opdrachten bij recepten wat ik vorige week geleerd had. De werking van het systeem had ik goed onthouden. Soms was het alleen navragen welke actie van mij verwacht werd, maar hier kon ik best wat van verwerken.

Ik merk dat ik best onzeker ben bij mijn nieuwe baan. Ik vind deze eigenschap erg moeilijk, zeker omdat ik er voor mijn MS weinig last van had. Ik wil zo graag laten zien dat ik weinig beperkingen heb op de uren die ik werk. Gelukkig kon ik hier thuis met mijn vriend goed over praten. Hij had lekker gekookt, waardoor ik zo aan kon schuiven en daarna op de bank kon gaan liggen. Ik heb alleen onze dochter nog de fles gegeven en naar bed gebracht. Vervolgens een aflevering van The Blacklist gekeken en vroeg naar bed gegaan.

Gisteren was een erg pittige dag. Ik had milde spierpijn overgehouden aan het sporten, mijn schoonmoeder kwam oppassen (zodat ik kon gaan werken) en mijn vader vierde zijn verjaardag. Ik was langer op mijn werk bezig, waardoor ik later op de verjaardag was en eigenlijk al te moe was voor zo’n drukte. Mijn moeder en vriend hadden dat allebei al aan mij gezien, maar er gelukkig niets van gezegd.

Na een goede nacht, voelde ik mij nog steeds niet opgeknapt. Ik vroeg mijn vriend de eerste fles van 7 uur te doen, zodat ik nog wat langer kon blijven liggen. Dit was helaas nog steeds niet genoeg. Gelukkig had ik alleen maar een afspraak bij de huisarts. Toen ik daarvan terug was, belde mijn vriend hoe het ging. Ik gaf eerlijk aan dat het best zwaar was. Hij had geen dringende werkzaamheden die hij op het werk moest doen, dus was hij om 13 uur al thuis om voor onze dochter te zorgen zodat ik naar bed kon. Slapen lukte niet, maar het gevoel van even niets moeten was erg fijn.

Het was ook weer tijd om het sporten op te pakken. Ik had vorige week al willen gaan, maar toen was ik gaan werken. Een half uur voor het sporten eerst onze dochter naar mijn ouders gebracht. Bij de fitness bijgekletst met een andere sportster, voordat ik mijn schema opzocht. Ik was op 21 augustus voor het laatst geweest. Nog eventjes kort met de fysiotherapeut afgestemd wat handig was om weer mee te starten. We besloten het laatste schema te hanteren en dan te kijken wat ging. Dit werd hetzelfde gewicht bij de 4 apparaten voor mijn beenspieren en 1 voor armspieren, maar dan minder herhalingen, maar 3×10 lukte wel. Ook kon ik nu mijn buikspieren weer gaan trainen. Ik was best tevreden met alles wat gelukt was. Dit was meer dan ik van tevoren ingeschat had.

Na het sporten was het tijd om mijn lijf rust te gunnen. Ik was zelfs in slaap gevallen. Dit was mij met rusten al heel lang niet meer gelukt. Vierenhalf uur nadat ik onze dochter weggebracht had, was ik haar weer op gaan halen. ’s Avonds kon ik maar moeilijk in slaap komen. Hierdoor sliep ik veel later dan andere dagen.

Ik werd om 11 uur in de apotheek verwacht om mijn eerste dag mee te lopen. De apotheker had de indeling van de dag op maandag al naar mij gestuurd. Ik liep een uur mee om het aanschrijven van de herhaalservice te leren en ook te wennen aan het vernieuwde computersysteem. Ik heb toch 10 jaar niet meer gewerkt als apothekersassistente, maar in de basis is niet veel veranderd. Veel geneesmiddelen herken ik nog gewoon.

Het tweede gedeelte werd de receptgang mij uitgelegd. Met name het track and tracesysteem was nieuw voor mij. Een hoop om te onthouden, dus ik heb wel aantekeningen gemaakt. Waar ik denk ik nog het meest aan moest wennen, was de hectiek, waarbij er veel verschillende dingen tussendoor komen. De telefoon gaat steeds en collega’s vragen dingen aan je. Dit heb ik ook eerlijk aangegeven.

Het derde gedeelte was het verwerken van vragen in een voor mij nieuw systeem Viridis. De apotheker kijkt de recepten na en bij sommige recepten moet er nog wat nagevraagd worden. Ze schrijft dit dan als opmerking in het systeem. Je kunt dit zelf uitzoeken, navragen bij een collega, de huisarts benaderen of de patiënt. Zo worden ook deze vragen beantwoord en hiermee afgehandeld.

Het was erg veel om in drie uur te leren. Dit heb ik ook besproken met de apotheker en afgesproken volgende week de receptgang te laten vervallen. Mijn werkzaamheden gaan vooral bestaan uit ondersteunde taken en ik zal weinig helpen bij de receptgang. Dit om te voorkomen, dat alle dagelijkse werkzaamheden mijn tijd opslokken en ik niet toe kom aan structurele werkzaamheden, die door de drukte vaak net iets langer blijven liggen. Voor deze werkzaamheden ben ik juist aangenomen.

Ik zou eigenlijk nog twee keer meelopen, maar de apotheker had na ons gesprek in december al besloten dat ik aangenomen was. Ik had in de tussentijd mijn baan al opgezegd, dus in februari ga ik op de dinsdag en donderdag weer in de apotheek werken. Ik heb er onwijs veel zin in! Het is ook een leuk team waar ik in terecht kom. Heerlijk om weer veel te kunnen samenwerken.

Na vier maanden zwangerschapsverlof, was het weer tijd om aan het werkte gaan. Twee weken geleden had ik mijn baan opgezegd per 1 februari (1 maand opzegtermijn), waardoor het nu extra spannend was om weer aan het werk te gaan. Ik had een gesprek met mijn nieuwe leidinggevende om te bespreken welke werkzaamheden ik de komende maand nog uit zou voeren. Ook was er ruimte voor mijn visie op kwaliteitszorg en hoe mijn vertrek het beste opgevuld kon worden. Ondanks dat ik maar 6 uur per week werkte, zorgde ik ervoor dat we wettelijk aan alle verplichtingen voldeden.

Op het werk aangekomen bleek dat veel collega’s nog niet van mijn vertrek op de hoogte waren, dus dat begon wat moeizaam. Het gesprek met mijn leidinggevende, om hem meer inzicht te geven in kwaliteitszorg, verliep erg goed. Ik had van tevoren mijn gedachtes en werkzaamheden al op papier gezet, om het gesprek extra structuur te geven. Hij had zich goed ingelezen en kon daardoor ook gerichte vragen stellen. We waren al overeen gekomen, dat ik de dinsdagen deze maand beschikbaar zou blijven en per week beoordelen we of het nog nodig is dat ik de week erna kom. Volgende week ga ik in elk geval weer twee uur verder met de overdracht. Op deze manier laat ik het ook met een gerust hart achter.

Weer thuis moest ik wel goed bijkomen van alle nieuwe inspanningen om me zo’n tijd achter elkaar te concentreren. En natuurlijk ook van het achterlaten van Sanne bij mijn moeder. Dat hadden we al een aantal keer gedaan, maar na twee weken Kerstvakantie en nu weer werken, voelde het toch anders.

Ik werd aardig uitgerust om half acht wakker van ons dochtertje. Mijn vriend ging haar verzorgen, dus ik kon nog terug in bed kruipen. Slapen lukte niet meer, dus na een half uurtje ging ik hen gezelschap houden. ’s Middags wilde ik naar mijn oma toe waar mijn ooms en tantes ook kwamen.

Mijn oom is ernstig ziek en ik had ze eventjes niet gezien, maar wel veel met ze geappt. Eén van de dingen die ik heel erg herkende was het verlangen naar je oude leven. Ik moest daar ook erg om huilen toen ze weg waren. De rest schrikt dan wel, maar de tranen waren niet tegen te houden. Wij bleven wat langer hangen dan van tevoren bedacht, dus dat werd nog langs de supermarkt om wat makkelijks te eten te halen.

Na de lunch naar mijn bed, maar na een uurtje rusten ging ik alweer naar beneden. Ik had allemaal gedachten over de overdracht van mijn werk, dus deze maar gelijk op papier gezet zodat ik er hopelijk tot de afspraak van 9 januari geen last van heb.

Mijn schoonmoeder kwam ’s middags al en mijn ouders om 19:30. Zo kon ik nog gezellig meebabbelen, voordat ik om 21 uur in mijn bed lag. Ik voelde me even heel erg rot, dat de rest beneden ging klaverjassen en dat ik moest rusten. Met deze gedachte viel ik toch vrij vlot in slaap. Tussendoor heb ik nog een keertje verbaasd op mijn wekker gekeken dat ik echt in slaap gevallen was. Mijn vriend kwam mij zoals afgesproken om 23 uur wakker maken, zodat ik het nieuwjaar mee kon vieren. Dit was heel gezellig met prosecco, hapjes en vuurwerk. Om 2 uur lag ik weer in bed en had ik een verrassend leuke avond gehad.

De kerstdagen kwamen langzaam dichterbij en de plannen werden gemaakt. Er werd door mijn schoonzus veel rekening met ons gehouden, want ze stelde voor om Kerst te vieren op 28 december, zodat we tussendoor steeds een dag hadden om bij te komen. Wij namen dit voorstel gelijk aan, want op 24 december gaan we altijd naar mijn ooms verjaardag en hebben we een diner met twee bevriende stellen.

Ik vond ons al super stoer met een kerstboom in huis (ook al hebben we hem in etappes opgetuigd) en het versturen van kerstkaarten. Alle tradities met diners en familie horen er ook bij. Gelukkig hoeven we altijd maar 1 gerechtgang te maken. Voor Kerstavond werd dit een glutenvrije cheesecake, tweede Kerstdag beenham, groenteschotel en rozemarijnaardappeltjes en vierde kerstdag allemaal kleine hapjes.

Ik zag eerst enorm op tegen 24 december, want twee visites op één dag is nog steeds vrij veel voor mij. De dag ervoor had ik eigenlijk al besloten om niet naar mijn oom te gaan, maar na een goede nacht en de cheesecake al vroeg in de oven was dit toch nog haalbaar. Al gingen we maar een uurtje, dat was beter dan helemaal niet. Uiteindelijke werd dat uurtje al snel anderhalf uur, maar er bleef nog genoeg tijd over om tussendoor in bed te kruipen en de batterij weer een beetje op te laden. We hebben een superleuke dag gehad, heerlijk gegeten en zijn om 21:30 op huis aangegaan. Mijn vriend heeft ons dochtertje in bed gestopt en alles opgeruimd, zodat ik direct kon gaan slapen.