Tag: zomervakantie

Dag 9 Tijd om de noordkust te ontdekken. Ik had een route uitgestippeld en we startten met het viewpunt bij Cascata da Ribeira da Pedra Branca. Hierna reden we verder naar Fanal. Wat een superdrukke parkeerplaats, maar gelukkig konden we langs de weg parkeren. Ik was in mijn rolstoel, maar helaas lag het toegangspad helemaal vol met rotsen. Mijn vader en vriend tilden mijn rolstoel hier overheen. Verder reed het prima en konden we de mooie laurierbomen bewonderen. Weer terug naar beneden stopten we bij Miradouro da Eira da Achada en Miradouro Ilheus da Ribeira da Janela om van het uitzicht te genieten.

Dag 10 We gingen weer een dag richting Funchal voor de Toboggan ride en om de botanische tuinen van Monte Palace te bezoeken. Het laatste stuk van de route was enorm steil. Bijna bovenaan vonden we een parkeerplaats. Het laatste stukje liepen we omhoog en daarna naar de Toboggan plaats. Toen we daar aankwamen, was er helemaal geen rij, dus zoefden we in de mandjes, die door twee mannen rennend bijgestuurd werden, naar beneden. Daar kochten we de foto die van ons gemaakt was en vonden we leuke porseleinen souvenirs. Het vinden van een taxi voor €15,- om ons weer naar boven te brengen, duurde eventjes. Mijn vader en ik liepen het laatste stukje naar de auto om de rolstoel te halen. Toen moesten we weer steil naar boven. Bij de receptie van Monte Palace werd duidelijk aangegeven welk deel van de route rolstoelvriendelijk was. Dit was niet heel veel, dus onze dochter en ik reden het toegankelijk stuk en mijn ouders bezochten via vele trappetjes de rest van de tuin. We waren ver na lunchtijd pas weer terug bij ons vakantiehuis. ’s Avonds gingen we bij de boulevard van Sao Vicente eten.

Dag 11 Ik bleef de ochtend thuis, terwijl de rest de korte wandeling PR22 gingen doen. Voor mij was het wel even goed om niets te doen. Ik keek lang serie en voor ik het wist, was de rest alweer terug.

Dag 12 We zaten om 8 uur al in de auto. We reden naar Funchal en parkeerden bij het Ronaldo museum. Daar werden we opgehaald om te gaan kanoën en snorkelen. Ik ging met de gids in de kano. Het kanoën ging best goed, maar was wel zwaar, omdat er geen goede rugsteun was. De snorkelplek was erg mooi en verraste ons met veel verschillende soorten en zelfs gekleurde vissen. Ook kon je vanaf de rotsen in zee springen en dat wilde onze dochter ook wel, dus deden we dat samen. Terug kanode ik met mijn vriend en onze dochter met de gids. Hierna reden we naar een glutenvrije winkel toe, maar die was helaas gesloten. Ik had mij zo verheugd op wat lekkers, dat ik op de terugweg een ander glutenvrij adres zocht. Ik kwam uit bij arepas eten in Ribeira Brava. Wat was dat heerlijk zeg. Ik had er eentje met kip. Nog gauw even boodschappen doen en zo waren we pas laat terug bij het huis.

Dag 13 Het einde van de vakantie kwam langzaam in zicht. Vandaag wilden we opnieuw bij de glutenvrije winkel gaan kijken om pastel da nata te halen. Ik zocht weer een mooie route. We startten bij het kerkje, waar we vanuit ons huis op uit keken. Er waren vele traptreden om het kerkje te bereiken, maar het uitzicht was prachtig. Zeker door de zonval. Hierna reden we verder naar Miradouro Pico da Murta en een heel klein stukje verder ook Miradouro da Terra Grande. Wat waren deze uitzichtpunten weer anders dan degenen die we tot nu toe allemaal gezien hadden. Zinderend heet en erg droge rotsen. Hierna reden we verder naar de glutenvrije winkel die vandaag gelukkig wel open was, alleen viel het assortiment wat tegen. We kochten berliner bollen voor bij de lunch en het typische portugeese gebakje Pastel da nata. Ze waren allebei heerlijk, dat wel. ’s Avonds gingen we eten bij de pub die de verhuurder ons getipt had. Het eten was lekker, maar we waren de enige gasten wat toch wat ongezellig was.

Dag 14 Aan het begin van de week had ik de zipline (voor mij) en de reuzenschommel (voor onze dochter) geboekt en onze dochter kon niet wachten tot het zover was. We moesten een half uur eerder aanwezig zijn voor instructies, maar die stelden niet veel voor. Ik kreeg mijn tuig om en katrol mee en kon vanuit het busje nog net zien dat onze dochter op de reuzenschommel ging. Wij werden naar het startpunt gereden en ik kon mooi als eerste (wat veel staantijd scheelde). De eerste zipline was de panoramische die langzaam ging en daarna de snelle die een snelheid van 110km/u kan bereiken. De laatste vond ik het gaafst. Vanaf de zipline moest ik terug lopen naar de reuzenschommel. Het was erg lastig lopen met een lijf vol met adrenaline en ook nog een stukje omhoog. Wel jammer dat beide activiteiten snel voorbij waren. We reden de berg weer af en stopten nog bij een mooi uitzichtpunt. Vanuit Miradouro da Santinha hadden we een mooi uitzicht op Porto Moniz.

Dag 15 Het was alweer de laatste dag. We reden naar PR 9.1. Deze wandeling was ook vlak, maar wederom best pittig met de rolstoel. Het miezerde een beetje en het was frisjes. We zagen vissen zwemmen in het irrigatiekanaal naast onze route. We kwamen uit bij het startpunt van PR 9 waar twee mooie huisjes te zien waren. Helaas moesten we dezelfde route weer terug, dus liepen we nu vlot door. Op de weg terug stopten we kort in Santana om daar een foto te maken van de typische traditionele Santanahuisjes. Erg toeristisch, maar toch leuk om gezien te hebben. Als afsluiting gingen we ’s avonds weer eten bij Churrascaria Brasa Viva en werden de tassen weer ingepakt.

Dag 16 De wekker ging om 6 uur, want om 7 uur werden we opgehaald door de taxi en leverden mijn vader en vriend de huurauto weer in op het vliegveld. Het inchecken verliep vlot en we konden meteen door naar de gate. Daar moesten we nog eventjes wachten op het boarden. In Amsterdam werd ik door de assistentie met een rolstoel naar de bagageband gebracht. Al snel bleek dat mijn rolstoel bij de gate gelost was, maar dat wij hem niet meer mochten halen. Na lang wachten moesten we naar de bagage-afhandelaar om het te regelen. Dit was erg ingewikkeld, want er was niemand beschikbaar om dit te regelen. Na anderhalf uur wachten vulde ik een formulier in, zodat de rolstoel thuisbezorgd zou worden. We waren al richting de auto aan het lopen toen ik gebeld werd dat mijn rolstoel nu wel bij de bagage-afhandelaar was. We besloten hem op te halen, maar moesten bij deur 16 weer de bagagehal in. Alleen hier stond ook weer een rij. Boos en moe wachtten we op onze beurt en gelukkig konden we nu wel met de rolstoel naar de auto toe. Beetje jammer zoveel vertraging door de rolstoel, maar gelukkig geen files op de terugweg. We hadden een topvakantie gehad en ik denk dat we nog wel een keertje terug gaan naar Madeira voor een strandvakantie met snorkelen en het bezoeken van de oostkust.

Dag 1 Om 11 uur begon ons vakantie-avontuur. Mijn ouders kwamen ons ophalen en we parkeerden de auto bij Schiphol. We waren vlot ingecheckt en door de security met mijn eigen rolstoel. We vlogen met Transavia, maar konden pas 40 minuten later opstijgen vanwege de drukte in het Franse luchtruim. Gelukkig haalden ze deze vertraging deels in de lucht in. Op Madeira zochten we de taxichauffeur die mijn moeder, dochter en mij naar ons eerste huis in Arco da Calheta bracht, terwijl mijn vriend en vader de huurauto ophaalden. Wij maakten nog een korte stop bij een kleine supermarkt voor water en ontbijt. Het huis was erg mooi. Van tevoren hadden we de drie slaapkamers al verdeeld, dus dat was makkelijk. Het uitzicht vanaf het dakterras was prachtig.

Dag 2 de volgende ochtend gingen we eerst de wandeling PR6.8 doen. Helaas konden we hem niet afronden, want de koeien versperden de weg. We reden verder naar Calheta om onze boodschappen te doen en keken gelijk even rond bij het strand en de haven.

Dag 3 Vanuit thuis hadden we de boottocht bij H20 om 9 uur geboekt om dolfijnen en walvissen te spotten. We zaten met 12 personen in de boot. We vonden een potvis en bleven een tijdje kijken, tot deze een diepe duik nam. Hierna voeren we nog een tijdje, maar de spotters zagen helaas niets. Eigenlijk zat onze vaartijd er al op, maar we bleven wat langer om nog 2 andere potvissen te zien. Na het varen gingen we nog zwemmen bij Calheta beach. ’s Avonds gingen we eten bij Calheta Green. Het was een pittige autorit, maar het restaurant was erg goed en had een mooi uitzicht.

Dag 4 Ook vandaag gingen we om 8.30 uur op pad richting Achadas Cruz. Toen we daar aankwamen konden we makkelijk parkeren en bij de kabelbaan stond geen rij. Wat een opluchting, want ik had gisteren aardig wat recensies gelezen waarbij mensen lang moesten wachten. Daarom waren we ook vroeg op pad gegaan. De afdaling naar beneden was gaaf en erg stijl. Het wandelpad was beneden deels ingestort, dus liepen we het alternatieve pad tussen de verschillende percelen. Vanaf beneden was het uitzicht op de rotswand schitterend. We konden ook zonder wachten weer naar boven. We stopten bij een Jardim Municipal voor de prachtige hortensia’s en agapanthus. Hier was ook een leuke speeltuin voor onze dochter. Hierna vervolgden we onze weg naar uitzichtpunt Boa Morte, waar het best een stuk klimmen was van het kerkje naar het viewpunt, maar het leverde een gave foto op. Miraduro da Garganta Funda was onze volgende stop en wederom een pittige klim en de waterval viel tegen. Tot slot het laatste viewpunt van de westkust Ponta do Pargo. Hierna reden we naar de desembakker in Paul do Mar die ook glutenvrije brownies verkocht. We waren ver na lunchtijd pas weer thuis, maar wat hadden we schitterende dingen gezien tijdens deze eerste toertocht.

Dag 5 Helaas was mijn vriend gisteren ziek geworden, dus gingen we vandaag met z’n vieren op pad. Het was een uur rijden naar PR 11 wandeling: Levada dos Balcões. Gelukkig reed er net iemand weg, waardoor we een parkeerplaats hadden. Het was een wandeling van 1,5 km naar het schitterende uitzichtpunt. Het laatste stukje liet ik de rolstoel staan, want het was een rotsachtig pad. De terugweg was dezelfde weg en af en toe was ik de hobbels van de rotsen en boomwortels flink zat. Dan duwde mijn vader de rolstoel iets naar beneden, zodat ik alleen op mijn grote wielen reed. Dan blokkeerden ze een stuk minder. Mijn lijf was best moe geworden van al dat hobbelen, dus ik bleef wat langer op bed liggen. ’s Avonds gingen we eten bij Horacio; het restaurant wat de taxichauffeur ons getipt had. We hadden een Zuid-Afrikaanse serveerster, dus we spraken Nederlands met haar, zo leuk!

Dag 6 Deze ochtend startten we langzaam op. We deden Bananenwandeling RB3. Hierbij liepen we 300 meter door een bananenplantage en weer terug. Hierna reden we door naar Cascatas dos Anjos. Hier moest je best een stuk steil omhoog wandelen, dus ging ik met de rolstoel. Deze waterval kwam precies op de weg uit. Er mochten geen auto’s meer rijden vanwege valgevaar van rotsen. Toen we terugreden zagen we ook nog Cascatas Gémeas. We wilden naar het strand en gingen naar Madalena do Mar, maar hier was het zeer rotsig en we waren onze waterschoenen vergeten. Daarom reden we naar Calheta Beach waar een fijn zandstrand was. Ook hadden we onze snorkelspullen mee, maar er was weinig te zien.

Dag 7 We werden om 9 uur opgehaald door Diogo van Nature Express voor een jeeptour. We hadden een route uitgestippeld met punten die een pittige toegangsweg hadden of waar het erg druk was met parkeren. We startten bij uitzichtpunt Miraduro dos Barcelos. Hierna reden we naar Nuns Valley. Hier hadden we een korte stop. Op naar het uitzichtpunt Eira do Serrado. Waar het eerder deze week koud was in de bergen, was het hier heel erg heet. We reden verder naar Pico do Arieiro, waar de bekendste wandeling van Madeira start. Wij genoten van het mooie uitzicht. Bij Santo da Serra begon ons off-road avontuur. De auto hobbelde flink. Onderweg passeerden we rotsinhammen en een waterval. Ook liet de gids ons het sap van de banaan-passievruchtbloem proeven en maakte hij een groepsfoto. Onze laatste stop van de dag was bij Cristo Rei. Hier maakten we mooie foto’s van het uitzicht. We hadden een halvedagtoer geboekt, maar na 16 uur waren we pas thuis. Ik bleef rusten tot we pizza’s gingen maken. We leerden onze dochter klaverjassen, want we speelden elke dag wel een potje. Meestal de helft aan het einde van de dag en als onze dochter op bed lag de tweede helft.

Dag 8 Gisteravond hadden mijn vader en vriend al veel van onze spullen verhuisd naar het tweede huis. Om 9.30 uur kwamen ze ons ophalen met onze laatste spullen. We reden naar Camara de Lobos om daar de haven te bekijken. Het stadje is mooi versierd, maar verder waren we snel uitgekeken. Wel vonden we een leuke bakker, waar we een drankje deden  We reden naar ons tweede huis in Sao Vicente. Wat een groot huis hadden we. Zeker omdat we 2x een driekamerappartement hadden en een mooie tuin met zwembad. ’s Avonds gingen we uit eten bij Churrascaria Brasa Viva. Hier bestelden we drie grote spiezen vlees met frites. Het was een simpel restaurant, maar het eten was heerlijk.

18 januari

Ik ben eigenlijk nooit zo vroeg als dit jaar met het inwinnen van informatie voor 2027, maar op Facebook zag ik een mooi appartement in een bericht in een lokale groep voor op vakantie in Oostenrijk. Er werd bij vermeld dat ze kostenloos voor kinderenprogramma’s aanbieden met klimmen in watervallen, klimbos, boogschieten enz. Je kan ook dagelijks gratis gebruik maken van de tennisbanen, een
openlucht zwembad in de bergen, minigolf en discgolf.
In de omgeving zijn verschillende leuke
kindgerichte wandelingen, het
Toverwoud, de Belevenis-tocht, het
Kikkerpad, de Water-belevenisweg, en
nog veel meer.
Wat leek mij dit gaaf voor onze dochter.

Via WhatsApp zocht ik contact met de Belgische eigenaren om te vragen naar de mogelijkheden voor rolstoelvriendelijke wandelingen in de omgeving. Ik kreeg heel snel antwoord op mijn vragen en werd eigenlijk steeds enthousiaster. Oostenrijk staat al jaren op mijn lijstje door de mooie foto’s van mijn zus en vrienden die naar Serfaus geweest zijn, maar doordat bij die locatie maar een paar paden geschikt zijn voor de rolstoel, vonden we dat niet de beste bestemming. Ook is de informatie soms lastig te vinden. Doordat in het gebied wat ik nu gezien heb, ook veel gefietst wordt, zijn veel paden goed toegankelijk in de Tiroler Zugspitz Arena. Ook kun je downhill met een skelter, wat mij erg gaaf lijkt. Dus wie weet wordt dit wel onze bestemming voor de zomer van 2027.

Na vanmorgen nog de laatste dingen ingepakt te hebben, werden we om 11.15 uur opgehaald door mijn ouders die met ons meegingen op vakantie. We stopten bij Vertrekhal 1 en daar stapten mijn vader, dochter en ik uit. Dan konden we alvast onze bagage inchecken en de assistentie voor de rolstoel regelen. Ondertussen parkeerden mijn vriend en moeder de auto in de parkeergarage van P3. De rij voor de bagage verliep best vlot. Bij de assistentie vertelde de medewerkster dat ik mijn rolstoel tot de gate mee mocht nemen en dat ik priority kreeg. Superfijn allemaal. We lunchten met een kipsate met rijst bij Leon. Daarna was het tijd om naar de gate te gaan. We zouden om 14.40 gaan boarden, maar het vliegtuig stond er nog niet. Toen het vliegtuig er eenmaal was, ging het allemaal best vlot. De vlucht was maar 2/3 vol, dus ik koos 3 stoelen voor mezelf. Zo kon ik nog even liggen. De vlucht duurde 4,5 uur. Na de landing haalden we de bagage en de huurauto op. Het was een uur rijden naar ons huis. Bij ons huis werden we verrast door de grote tuin met een ongelooflijk uitzicht. Het huis zelf was ook prachtig. We pakten vlot de eerste spullen uit en legden onze dochter op bed. Ik was helemaal op, dus ik kroop er ook gauw in.

De volgende ochtend ontbeten we buiten met zeezicht. Onze verhuurder had allemaal plaatselijke lekkernijen voor ons neergezet, zodat we een lekker ontbijt hadden. Hierna was het tijd om boodschappen te gaan doen. Mijn moeder en vriend gingen hiervoor op pad. Zij hadden veel verschillende kleine supermarkten nodig om alles van het lijstje te vinden. Na mijn middagdutje gingen we nog op pad om het eiland te verkennen. We reden naar de theevelden van Porto Formoso, waar we een korte video te zien kregen over hun theeproductie. Op de terugweg stopten we nog bij uitzichtpunt Miradouro do Salto do Cavalo waarvandaan we een mooi uitzicht hadden op het meer van Furnas. Hierna reden we naar Povoação, waar we uit eten gingen bij Jardim.

Zaterdagochtend moesten we vroeg op om op Walvissentour te gaan die om 8.30 uur begon. Eerst kregen we een korte briefing over welke dieren we mogelijk konden zien en de veiligheidinstructies. Al snel werden er ‘gewone’ dolfijnen gespot. Eentje sprong mooi uit het water. Na een tijdje gekeken te hebben werden er potvissen gespot door de uitkijkposten vanaf het land. Vol gas voer de zodiac-boot erop af. Dit ging gepaard met harde klappen van de boot op het water. We vingen er glimp op van de staart van de potvis, wat betekende dat hij een nieuwe duik nam. Opnieuw werden er potvissen gespot. We voeren erheen en dit keer konden we wat langer naar de potvis kijken, maar ook deze nam een diepe duik. Verderop werden ook potvissen gezien. Dit keer met een kalf erbij. Nu hadden we volop de tijd om te kijken, want een kalf kan nog geen diepe duik maken dus deze bleef aan de wateroppervlakte. Vlakbij zwommen ook twee volwassen potvissen, waarvan één de moeder was vertelde de gids. Na een tijdje voeren we weg om de dieren rust te gunnen. Als laatste werden er nog vlekdolfijnen gespot. Dit is een wat kleinere soort, waarvan één dolfijn onder de boot doorzwom en we hem goed konden zien. Hierna voeren we via de kust terug en konden we het eiland van Franco do Campo goed zien. Hier gingen we later deze week nog naartoe. Wat hadden we een mooie tocht gemaakt, alleen was mijn rugpijn flink verergerd door de harde klappen van de boot en het gedraaid zitten om alles goed te kunnen zien. We deden nog boodschappen bij een grote supermarkt. Ze hadden hier glutenvrije pizza’s, dus dat was een makkelijke keuze voor het avondeten.

Zondagochtend reden we naar Ribeira dos Caldeirões Nationaal Park. Hier was bij de parkeerplaats al een mooie waterval waar je direct heen kon lopen. Hierna liepen we het park ook in. Ik ging in de rolstoel, want de paden waren best wel stijl. Beneden was er ook nog een waterval. Daar kon je zwemmen, maar het water was wel erg koud. Toch wilde onze dochter het wel proberen en ging ik met haar mee. Verder dan met onze knieën in het water kwamen we niet. Op de terugweg stopten we nog even bij een uitzichtpunt. Na mijn middagdutje ging ik met mijn vader en dochter naar het gemeentezwembad van Povoação. Dit was gratis en erg netjes en grensde direct aan het strand. Na het zwembad wilde onze dochter ook nog even de zee in, dus dat deden we ook nog even. ’s Avonds staken mijn vader en vriend de bbq aan. Wat was dat genieten in de tuin.

Maandagochtend gingen we naar Grena. Voor de ingang van het park konden we de bubbelende en stomende poelen zien door de aardwarmte. Deze warmte werd ook door restaurants gebruikt om hun stoofpotten in te maken. Bij de ingang moesten we een tijdje wachten tot iemand de speciale ingang voor mij kon open maken. Ik wist dat ik met de rolstoel alleen tot de hottubs kon komen, maar dat deze zo dichtbij de ingang waren wist ik niet. Terwijl de rest de route richting de watervallen liep, zocht ik een mooi plekje om van de natuur te genieten. Plots kwam onze dochter mij halen, want waterval nummer 6 was op loopafstand voor mij. Deze was erg klein, maar leuk om te zien. Zij vervolgden hun weg en ik zocht mijn plekje weer op. Ondertussen kreeg ik foto’s van de waterval die ze bereikt hadden. Leuk om op deze manier toch mee te kunnen genieten. Mijn vriend en dochter kwamen wat eerder terug, terwijl mijn ouders de rest van het park ontdekten. Ze kwamen enthousiast terug. We waren net te laat bij de uitgang om te zien hoe de restaurants hun stoofpotten ophaalden, maar zagen nog wel hun pannen achter in de auto staan. ’s Avonds gingen we weer uit eten bij hetzelfde restaurant Jardim waar we al geweest waren.

Dinsdagochtend gingen we naar Furnas voor park Terra Nostra, maar we waren zo vroeg dat we ook nog een kijkje konden nemen bij het park met de watertrapwaterval die we al een paar keer met de auto gepasseerd waren. Hierna gingen we naar Terra Nostra. Bij de kassa bleek dat de thermale baden door de autoriteiten gesloten waren en dat we alleen de botanische tuin konden bezichtigen. Dit leek ons niet interessant genoeg omdat ze dezelfde entreeprijs vroegen, dus gingen we nog wat boodschappen doen en langs bij bakkerij Gloria Moniz die een glutenvrij kokosgebakje had. ’s Middags gingen mijn vriend en dochter zwemmen in Povoação.

Woensdagochtend gingen we om 8.45 uur richting Vila Franca do Campo. Hiervandaan kon je met de boot naar het eilandje Ilhéu Vila Franca do Campo. Dit is een gezonken vulkaan waar je goed in kunt snorkelen. Er mogen per dag maar 200 mensen tegelijk op het eiland zijn en er worden 400 kaartjes verkocht. Gelukkig was het mij online al gelukt om 5 van de 50 kaartjes in de voorverkoop te kopen. Hierdoor konden we langs de lange rij voor de kassa lopen en om 10 uur zaten we op de eerste boot naar het eiland. Snel zochten we een plekje op het beton, zodat we niet op de rotsen hoefden te zitten. Mijn vriend en dochter gingen direct snorkelen, terwijl ik nog wat foto’s maakte. Wat een bijzondere plek om te zijn. Ook ik ging snorkelen, maar zag eerst weinig. Later ontdekten we steeds meer vissen aan de randen van de krater. Ik ging twee keer het water in. Hierna was ik te moe om te snorkelen. Om 13.10 uur hadden we de boot weet terug en om 14.30 uur kon in mijn bed pas in. Hier bleef ik tot het avondeten liggen, want ik was erg moe.

Donderdagochtend gingen we naar de Schaapskooi in Exloo. Hier werden om 10 uur de schapen vanaf de Schaapskooi naar de hei gebracht. Wij volgden hen naar het veld. Ik vind het altijd een mooi gezicht om de schapen door het dorp te zien lopen en bij elkaar gehouden worden door de (herders)hond. Na mijn middagdutje reden we naar Tiendeveen, waar ik een alpacawandeling geboekt had bij Alpaca Boerderij Zonneveld. We gaven eerst de alpaca’s eten en bewonderden de baby-alpaca’s. Hierna werden de mannetjes om mee te gaan wandelen door boer Tijn uit het veld gehaald. We kregen alledrie een alpaca. Zelfs ik in de rolstoel, dus dat vond ik wel heel tof. Soms was het wel lastig met het koord als mijn alpaca weer eens achterlangs kruiste, maar het ging best goed. Ons dochtertje genoot ook volop.

Vrijdagochtend reden mijn vader, dochtertje en ik naar Emmen om daar glutenvrije kibbeling te eten. Ondertussen speelde ons dochtertje heerlijk in de speeltuin aan de overkant van het terras. Aan het einde van de middag ging ik nog een uurtje met ons dochtertje naar het zwembad. Ons buurmeisje was daar aan het zwemmen, maar die konden we niet vinden. Gelukkig had ons dochtertje weer snel een nieuwe vriendin gemaakt en kon ik vanaf een stoel toekijken.

Zaterdagochtend werd er weer gezwommen. Deze keer ging mijn moeder ook gezellig mee. ’s Avonds gingen we uit eten op het park. Hier hadden ze een complete glutenvrije menukaart. Ik koos voor een lekkere kiprollade met frites.

Zondagochtend bracht mijn vriend mijn dochtertje en mij naar attractiepark Drouwenerzand. We waren er direct bij de opening en konden zonder rij gelijk in een aantal attracties. Ons dochtertje kreeg maar geen genoeg van de draaimolen en ging daar vaak in. Ik keek toe vanuit mijn rolstoel en had mijn party-oordoppen ingedaan om het geluid uit de omgeving wat te dempen. Toen het lunchtijd was zocht ik de balie op voor onze glutenvrije bestelling. Gelukkig wist ik deze te vinden omdat we al een aantal keer eerder in dit park geweest waren en ontliepen we hierdoor de lange rij voor het eten. Na het eten wilde ons dochtertje nog steeds in de draaimolen en ondertussen gaf ik mijn vriend het seintje dat we om 13.15 uur opgehaald konden worden. Zo hadden we een top ochend gehad en was ik erg trots dat het toch gelukt was om dit samen met ons dochtertje te doen. ’s Middagd ging mijn vriend met ons dochtertje nog een parkrit op de pony maken. Ik had graag meegereden, maar ik had echt geen energie meer om uit bed te komen. Pas net voor het avondeten kwam ik weer naar beneden. Mijn vriend en ik pakten alvast een deel van de spullen in, zodat het de volgende dag niet zoveel zou zijn. We hadden weer een topvakantie gehad, ook al was hij heel anders verlopen dan gepland. Weer veel leuke dingen gedaan en het erg gezellig gehad met zn allen.

Rond 12 uur kwamen we aan op het park. Het huisje was helaas nog niet klaar, want de early check-inn was vanaf 14 uur. We gingen lunchen bij Bartjes Boerderij op het park. Hier hadden ze een simpele lunchkaart met de keuze uit vier glutenvrije broodjes. Ondertussen was ons dochtertje aan het spelen in de binnenspeeltuin en arriveerden mijn ouders ook. Na de lunch was het huisje klaar en kon het uitladen van de auto beginnen. Hiermee hielp ik nog, maar daarna ging ik rusten. Ik was erg moe en tegelijkertijd onrustig. Ik vond het zo moeilijk om op bed te liggen terwijl iedereen nog hard aan het werk is. Nadat ik toch een tijdje gerust had, reed ik in de rolstoel met ons dochtertje mee toen ze ging skaten. We kwamen bij de receptie uit en daar was Bollo. Ons dochtertje vond hem niet interessant, dus verkenden we de plaza verder. We vonden een X-wall waarop je digitale spellen kon spelen, waar ons dochtertje een tijdje bleef spelen. Ook keken we bij het zwembad en de pump-trackbaan. Genoeg te doen de komende dagen.

Zaterdagochtend gingen mijn dochtertje en ik zwemmen. We konden mijn rolstoel in het mindervaliden-toilet plaatsen en hiervandaan was de doorgang naar het zwembad, ideaal. We zwommen eerst samen en later had ze een vriendinnetje waarmee ze zwom, terwijl ik haar vanaf de kant in de gaten hield. Net voor we naar huis gingen, nog een keertje samen van de glijbaan. Hierbij had ik water in mijn neus gekregen, wat ik eruit blies. Terwijl ik dit deed klapte mijn rechteroor dicht en voelde ik heel pijnlijk een druppel naar binnen lopen.
Ik was erg trots dat het zwemmen gelukt was, maar baalde erg van de oorpijn. Na mijn middagdutje gingen mijn vriend en dochtertje naar een paardrijles. Gelukkig had ik geslapen, waardoor ik met mijn moeder bij de les kon kijken vanuit de rolstoel. ’s Avonds gingen we eten bij Pannenkoekenrestaurant De Strohoed. Het was weer heerlijk.

Zondagochtend gingen mijn vader, vriend en dochtertje een ritje maken met de stoomtrein. Ik had besloten niet mee te gaan, omdat ik dan pas rond 13.30 uur in bed zou liggen. Dat was helaas nog niet haalbaar qua energie. Mijn moeder bleef bij mij en samen wandelden/rolden we een groot deel van het park rond. Na mijn middagdutje wilde ons dochtertje wel weer paardrijden en ik kon nog een plekje boeken bij de parkrit. Dit keer ging mijn vader mee en kon ik meerijden naast hen. Daarna bleven we nog hangen in de speeltuin waar we een wijntje dronken. Gelukkig reageerde ik nu beter op de alcohol dan de week ervoor. Toen voelde ik mij na een half glas al aangeschoten.

Maandagochtend gingen mijn ouders, dochtertje en ik naar Bourtange. Ik was er 15 jaar geleden ook geweest. Met de rolstoel waren sommige stukken vervelend om te rijden, omdat ik over de ouderwets kinderkopjes moest. Dit hobbelde enorm, maar verder was het leuk om er te zijn. We lunchten nog in de vesting bij ’t Oal Kroegje en daarna was het weer tijd om terug te gaan. Aan het einde van de middag wilde ons dochtertje nog naar de pump-trackbaan, dus gingen mijn moeder en ik met haar mee. Ze vond het steppen daar erg gaaf om te doen en ging steeds harder rijden. Tijdens deze drukke dagen lukte het mij niet om ’s avonds nog te helpen om ons dochtertje op bed te leggen, maar ik was wel trots op alles wat lukte. Ik moest wel alles met mijn rolstoel doen, maar zo had ik iets meer energie (lees nog steeds een stuk minder dan voor mijn aanval) om toch van alle activiteiten te kunnen genieten.

Dinsdagochtend gingen mijn moeder, dochtertje en ik weer zwemmen. Ook nu kreeg ons dochtertje weer contact met een meisje, waarmee ze een tijdje samen zwom. ’s Middags was mijn energie op, waardoor ik lang op bed bleef liggen. Zo kon ik ’s avonds wel weer mee uit eten bij Robin Hood.

Woensdagochtend reden mijn vader, vriend, dochtertje en ik naar Exloo om het Sabeltandtijgerspoor te lopen. We hadden van tevoren wel gelezen dat de route niet met de rolstoel kon, maar we besloten het erop te wagen. Het eerste stuk ging goed, totdat we (met een opstapje) over schrikdraad moesten klimmen. Ik wilde het al opgeven, maar mijn vader en vriend waren zo dapper om mijn rolstoel uit elkaar te halen en erover te tillen. Later op de route had ik hen nog hard nodig. Sommige hellingen waren erg stijl, zodat ik moest lopen terwijl zij de rolstoel naar boven duwden. Ook nog veel omgevallen bomen waar de stoel overheen getild moest worden. Ik voelde me hierbij erg  ongemakkelijk, maar zij vonden het geen enkel probleem. Zo maakten we er een workout van voor ons allemaal. Voor ons dochtertje was het een leuke route met allerlei klimparcoursen tussendoor. ’s Middags ging mijn vriend met ons dochtertje zwemmen. Ik ging nog heel even bij hen kijken en mee een ijsje eten.