Mijn schoonzus wil ons graag een draagdoek/draagzak cadeau geven als onze kleine meid geboren is, maar welk type/merk kies je dan? Gelukkig zijn er tegenwoordig draagdoekconsulenten die je kunt raadplegen. Mijn schoonzus en ik kwamen via twee verschillende kanalen allebei uit bij Marloes van ‘Ik neem je mee’. Van tevoren had ik al contact met haar gehad om te vertellen over het beperkte gevoel in mijn handen, waardoor ik eigenlijk alle clipjes enz. in het zicht vast moet kunnen doen. Hierdoor had ik zelf de optie draagdoeken al doorgestreept, waardoor de draagzakken overbleven. Hier was voldoende keus in, dus een afspraak gemaakt. Ik ben daar samen met mijn schoonzus heen gegaan.
Marloes presenteerde ons vijf verschillende opties, waarbij ze rekening gehouden had met mijn beperkingen. Er was er eentje, die er voor mij direct uitsprong. Dit was de Bondolino, waarmee ik ook op de foto sta. Deze heeft geen enkele clip en wordt met klittenband en een knoop vastgemaakt. De huidige knoop kan zelfs nog vervangen worden door een ring of bv een stropdasknoop, mocht ik erger last krijgen van mijn handen.
Toch was er ook nog een tweede goede optie, de Isara. De clip aan de achterkant kan ook aan de zijkant gedragen worden, waardoor hij niet in de weg zit in de rolstoel. De banden kun je kruislings over je rug dragen, waardoor je aan de achterkant geen gesp vast hoeft te doen. Aan de voorkant kun je de paspop nog wat verder insnoeren, alleen van deze bandjes vraag ik mij af of ik dit kan bij een beperkte handfunctie.
Gelukkig hoef ik niet direct te beslissen, want ik kan de dragers bestellen via internet. Ik kan er nog even op mijn gemak over nadenken en met mijn vriend overleggen.
Er meldden zich tien cursisten aan, wat echt een hele mooie opkomst is. Onze eerste sessie ging over ‘Minder denken en meer voelen’. Dit sprak veel van ons aan, omdat we allemaal veel denken aan wat we allemaal nog moeten doen in het huishouden, of voor de kinderen. Theorie werd afgewisseld met korte meditatie-oefeningen. Het was een goede eerste sessie, ondanks dat hij erg uitliep. Ook hadden sommige van ons al wel ervaring met mediteren en andere nog helemaal niet. Via de e-mail heb ik mijn feedback nog aan Petra gegeven, zodat ze die (als ze deze zinvol vindt) mee kan nemen bij de volgende sessie.
De volgende ochtend na het ontbijt van 9:00 uur uitgecheckt en in de auto gestapt naar het buurtplaatsje Edam. Hier ook een wandeling gedaan en veel mooie grachtenpanden en huizen gezien. Natuurlijk moest er ook kaas gekocht worden en hebben we heerlijk op een terrasje wat gedronken. Ook hier waren geen stoepen, maar doordat het erg rustig was, reed ik in m’n rolstoel op mijn gemak op straat.
schipper zag mijn zwangere buik en installeerde me luxe met mijn benen languit op een bank en twee kussen in mijn rug. Hij vertelde enthousiast bij elke molen welke producten er nog gemaakt werden. De Zaanse Schans is niet rolstoelvriendelijk. Sommige paadjes zijn erg smal en ik moest bij twee ruggetjes de rolstoel uit. Bij de ene was de opstap te hoog en de brug te stijl en bij de andere lagen de planken niet dicht genoeg tegen elkaar, waardoor mijn voorwieltjes bleven haken in de planken. Het was zeker leuk om het een keer gezien te hebben en het enthousiasme van de schipper zorgde voor een leuke middag.
Na alle berichten van gisteren bleef ik een beetje in mijn verdrietige bui hangen en was ik niet vooruit te branden. Het was maar goed dat ik ’s avonds heel graag naar het IFOT wilde waar Chef’ Special op zou treden, waardoor ik na mijn middagdutje toch in een wat betere bui kwam. Ik vond het wel onwijs spannend om naar het festival te gaan. Ik was nog niet eerder naar een festival gegaan zonder rolstoelplaatsen, dus was erg benieuwd of ik mij een beetje zou kunnen redden. Toen we aankwamen, bleek al dat ik mij voor niets zo druk gemaakt had. Ik kon gewoon via de ingang naar binnen en het was nog niet zo druk om 18:00 uur waardoor we rustig konden rondkijken bij beide podiums. We gingen eerst kijken naar het leuke optreden van Rondé op het grote podium. We zaten bij de picknicktafels en er was voldoende ruimte tussen mij en de rest van het publiek, waardoor ik een prima zicht had op het podium.
Gelukkig was het maar drie uur vliegen en hadden we onze bagage, de rolstoel en de huurauto zo opgehaald. Onderweg nog gestopt bij de supermarkt voor de eerste basis boodschappen. Uitgeput van de lange dag snel het grootste deel van de tassen uitgepakt en in bed gekropen.
De rolstoel hebben we de hele vakantie niet gebruikt. Een stoep als in Nederland kennen ze op dit eiland niet, dus voor elk winkeltje moest je een flinke drempel op en dat lukt lastig met mijn e-fix rolstoel. De dorpjes waren gelukkig zo klein dat we er vaak binnen 30 minuten al doorheen gelopen waren en anders deden we een drankje op het terras. Dit zorgde er wel voor dat ik steeds spierpijn had van het lopen en in de tussentijd slecht herstelde, maar dit had geen invloed om mijn vakantieplezier.
In mijn blog waarin ik aankondigde dat ik zwanger ben, had ik niet verder verteld over mijn 20 weken echo. De echoscopist zag een afwijking aan het maagje. Een collega ging de echo nogmaals beoordelen en die zag de afwijking aan het maagje niet, maar wel echodense darmen. Er werd een afspraak gemaakt voor een nieuwe echo bij het Erasmus een week later, de dag voordat wij op vakantie gingen. We hadden ons er de tussenliggende week op ingesteld niet te veel te piekeren, zolang we geen definitieve bevestiging kregen wat het zou kunnen zijn. Helaas zagen ze in het Erasmus dezelfde afwijkingen en ook nog een vergrote darmlis. Er werd een vruchtwaterpunctie aangeraden in combinatie met bloedonderzoek. Eerst alleen bloedonderzoek uitvoeren was niet mogelijk, omdat ik 21 weken was en de uitslagen twee weken op zich laten wachten. Deze uitslagen moet je hebben voor de 24 weken, omdat daarna een zwangerschap niet meer afgebroken mag worden. Intens verdrietig gingen we akkoord met beide onderzoeken. Bloed kon direct afgenomen worden en de vruchtwaterpunctie kon de volgende ochtend al plaats vinden. Gelukkig vlogen we pas in de middag naar Griekenland waardoor we niets extra’s hoefden te regelen.
Voor de tweede keer in één jaar was ik gevraagd als ceremoniemeester. Vorig jaar juni trouwde mijn broertje en daar heb ik de taak alleen op mij genomen. Dit werkte erg makkelijk, al had het bruidspaar soms wat moeite met kiezen, waardoor ik ze af en toe een klein duwtje moest geven, om niet teveel achter te gaan lopen met de planning.