Blog

Wat is de tijd snel gegaan. Ik ben inmiddels 20 weken zwanger en heb net mijn 20 weken echo gehad.

Ik kan alleen maar zeggen dat het goed met mij gaat. Mijn rusttijd voor ’s middags met tv kijken heb ik omgeruild voor een middagdutje en zo kom ik de dag goed door. Mijn MS houdt zich erg rustig.

Het shoppen is al begonnen. Ik heb al rond de 12 weken afscheid genomen van mijn spijkerbroeken en ben zwangerschapsbroeken gaan dragen. Ook het kamertje en de kinderwagen hebben we gekocht. We hebben ook al veel kleding gekregen. Dit begon met witte rompertjes, maar nadat we met 16 weken een pretecho met geslachtsbepaling hadden laten doen, omdat ik onwijs nieuwsgierig was, kregen we ook de eerste roze kleertjes. Het was heel duidelijk te zien dat het een meisje was. Ik had ook al de hele tijd het gevoel dat het een meisje zou worden, dus als we wat anders te horen hadden gekregen, had ik eerst echt aan het idee moeten wennen. Ik heb een lijstje gemaakt van alles, wat we nog moeten hebben, dus ook dat deel is klaar. Het moeilijkste vind ik om een naam te verzinnen. We hadden al jaren Lisa in ons hoofd, maar nadat mijn beste vriendin een dochtertje Isa kreeg, hadden we deze doorgeschrapt. Dan maar richting Liz, maar ook daar werd een streep doorgezet nadat we een geboortekaartje met Lizzy kregen van de beste vriend van mijn vriend.

Ook een stapeltje zomerkleding met heerlijke maxi-jurken liggen al op mij te wachten in de kast. Ik had deze al vroeg gekocht voor onze vakantie naar Lefkas (Griekenland). Ik vind zwangerschapskleding best moeilijk om te kopen, omdat veel niet mijn smaak of stofsoort is. Gelukkig ook wat kleding kunnen lenen van mijn zus en beste vriendin.

Volgende week weer naar de verloskundige. Mijn buik groeit al goed, waardoor er nu echt geen twijfel meer is of ik wat zwaarder geworden ben of dat ik zwanger ben. Ik heb eerst erg moeten wennen aan de veranderingen van en in mijn lijf, maar kan er nu ook van genieten.

Ik ben gereformeerd opgevoed, maar ga sinds mijn 18^de niet meer naar de kerk. Ik vond er te weinig antwoorden en had tijdens mijn laatste catechisatie met de dominee een vervelende discussie. De discussie ging over het punt, dat als je maar hard genoeg bidt, er bijzondere dingen kunnen gebeuren. Er was bij ons in de gemeente net een jong meisje aan kanker overleden en hier was wekelijks in de kerk voor gebeden, dus dit klopte in mijn ogen totaal niet met de mening van de dominee.

Ik ga nu alleen nog met bijzondere gebeurtenissen zoals trouwerijen, begrafenissen en het dopen van nichtje & neefje. Dit keer was het thema van de preek vertrouwen. De dominee vertelde, dat als er iets ergs in je leven gebeurde -bijvoorbeeld als je ziek bent- dat er dan andere dingen voor in de plaats komen, zoals een arm om je heen, steun van iemand die je niet verwacht enz. Ik had het hier erg moeilijk mee en de tranen liepen over mijn wangen. Natuurlijk zijn er veel mensen om mij heen die van mij houden en mij steunen, maar dat weegt niet op tegen alle beperkingen die ik ervaar. Ik verlang soms zo erg naar mijn leven voor mijn heftige schub. Ik heb me door de kerkdienst heen geworsteld, maar het duurde nog wel even voordat ik het nare gevoel van mij af kon zetten.

Waar ik de vorige keer dagen geworsteld heb om een artikel van 500 woorden te schrijven, had ik de eerste versie nu binnen 45 minuten op papier staan. Ik had al wel een tijdje nagedacht over welke onderwerpen ik wilde gaan schrijven. Mijn vriend controleert nog steeds mijn teksten, voordat ik deze plaats, om zoveel mogelijk taal- en spelfouten eruit te halen. Hij scherpt het stuk soms ook nog aan door een kritische vraag te stellen. Ik kwam er nu ook pas achter, dat ik het MS magazine van maart nog niet ontvangen heb, dus daar heb ik een mailtje over gestuurd. Ik ben natuurlijk wel benieuwd hoe mijn vorige artikel gepresenteerd is 🙂

Even opgeslokt worden door de normale gang van zaken, gezellige Paasdagen, eet- en borrelafspraken bij vrienden. Tegelijk wordt ook de woonkamer van mijn schoonmoeder opgeknapt, waar ik help met inspiratie opdoen voor nieuwe decoratie, terwijl mijn vriend er druk aan het klussen is.

Inmiddels heb ik ook een afspraak bij de verzekeringsarts van het UWV gemaakt voor woensdag 3 mei. Ik wil ook het verslag van mijn laatste bezoek aan de neuroloog en de beelden van mijn MRI meenemen naar deze afspraak. Om mijn eigen dossier compleet te krijgen, moet ik terug naar het ziekenhuis en mij met legitimatie bij de balie neurologie melden, voordat ik de gevraagde informatie krijg. Bijzonder, want als andere instanties je gegevens op willen vragen is een machtiging met handtekening opsturen al voldoende. Toch maar gewoon regelen en volgende week braaf langs het ziekenhuis gaan.

Vorige week kreeg ik eindelijk de brief waar ik lang op gewacht had om mijn WIA-aanvraag in te dienen. Samen met mijn werkgever het werkgeversdeel in orde gemaakt en thuis via DigiD mijn eigen aanvraag. De volgende dag de medische informatie die ik via de bedrijfsarts ontvangen had, op de post gedaan en nu maar wachten. Dat wachten duurde niet lang. Een week nadat ik alles verstuurd had, werd ik gebeld door de arbeidsdeskundige. Hij vond de 6 uur die ik werkte (van mijn 28 urige contract), maar weinig en was bang dat het UWV niet op hetzelfde oordeel uit zou komen. Ik heb toen verteld dat mijn grootste inspanning zit in het douchen, aankleden en de deur uit gaan en dat ik best wat meer zou kunnen werken als dit thuis zou mogen, maar dat mijn werkgever dit niet wilde. De arbeidsdeskundige ging nog overleggen met de UWV arts en contact opnemen met mijn werkgever. Helaas kreeg ik van mijn werkgever hetzelfde gespreksverslag en de arbeidsdeskundige zou het advies uitbrengen dat ik gezien moest worden door de verzekeringsarts. Erg spannend allemaal. Wordt vervolgd…..

Ik had met twee vriendinnen afgesproken, waarmee ik in 2002 de opleiding tot apothekersassistente gedaan heb. We zien elkaar z’n 3 keer per jaar en gaan meestal ergens een hapje eten. We stapten met mooi weer in de auto en kwamen zonder file om 12 uur aan op Scheveningen. Wel was het nog even wachten op een parkeerplaats, want de garage bij het Zwarte Pad was vol, dus moest er gewacht worden tot er andere auto’s weer weggingen. We installeerden ons bij strandpaviljoen “Buiten”. Ik had van tevoren uitgezocht dat hier glutenvrij brood geserveerd werd en ook stonden er voor mijn vriendinnen leuke tapashapjes op de kaart. We konden in een t-shirt buiten zitten en op het gemak overal over bijkletsen. Om half vijf liepen we weer terug naar onze auto’s. Toch een beetje verkleurd, ondanks dat ik mij goed ingesmeerd had met zonnebrand. M’n vriendin weer thuisgebracht in Zoetermeer en ik kon lekker aanschuiven bij mijn zus, zwager en neefje voor het avondeten.